بررسی مطبوعات چاپ کابل 17 سنبله 1397

"نقشه ی جدید برای امنیت غرب کابل" ،"استراتیژی امریکا از انتظارها تا واقعیت ها" و "دشمنان افغانستان به اهداف شان نمی رسند،عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی هشت صبح در سرمقاله ای تحت عنوان طراحی "نقشه ی جدید برای امنیت غرب کابل" چنین نوشته است :

هدف آشکار تروریست‌های فرقه‌گرا کشتار شیعیان است.

آنان باشگاه پهلوانی، مرکز آموزشی، مجمتع فرهنگی و حتا مسجد را برای کشتن شیعیان هدف قرار می‌دهند. یک ایدیولوژی نفرت‌بار مذهبی برای  این کشتار مبنای نظری و اعتقادی فراهم کرده است. آرمان تروریست‌های فرقه‌گرا کشتار تمامی آنانی است که هویت و مذهب شیعی دارند.

غرب کابل با دشمنی روبرو است که هدف آشکار و اعلام‌شده‌اش کشتار شیعیان است. برای به حداقل رساندن آسیب فعالیت‌های تروریست‌های فرقه‌گرا لازم است که رهبران دولت، ‌نهاد‌های حکومتی، ‌سیاستمداران و مقام‌های امنیتی برحال و پیشین صرف نظر از گرایش‌های سیاسی و جناحی با هم بنشینند و طرح امنیتی بریزند.

ریختن طرح امنیتی‌ای برای غرب کابل باید پشتوانه‌ی وسیع سیاسی داشته باشد. باید تمام نخبگان سیاسی و امنیتی کشور به نحوی در آن دخیل باشند و گرایش‌های سیاسی در طراحی و اجرای نقشه‌ی امنیتی غرب کابل دخیل نباشد. این خیلی بد است که کسی طرحی پیشکش کند و بعد مقام‌های دولتی از موضع‌ گرایش‌های قومی و سیاسی بیایند و به آن واکنش نشان دهند.

هشت صبح می افزاید :

پاسخ محکم به رویداد تروریستی حفظ همبستگی و واکنش جمعی است. نباید پس از هر حمله‌ی تروریستی سیاستمداران مشهور به جان هم بیفتند. بهتر است که رهبران حکومت، سیاستمداران بیرون از حکومت، منتفذان محل و مقام‌های امنیتی پیشین و برحال به دور از حب و بغض‌های سیاسی برای امنیت غرب کابل نقشه‌ی جدیدی طراحی کنند.

 "استراتیژی امریکا از انتظارها تا واقعیت ها" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

جمیز متیس وزیر دفاع و جوزف دانفورد لوی درستیز امریکا با هدف ارزیابی مسایل صلح و جنگ در افغانستان روز جمعه وارد کابل شدند.
سفر وزیر دفاع امریکا به افغانستان در حالی انجام می شود که در یک حمله خونین انتحاری در غرب کابل بیش از 28 تن کشته و نزدیک صد تن دیگر زخم برداشتند. حدود سه هفته قبل در تاریخ 24 اسد نیز در اثر حمله انتحاری در آموزشگاه موعود 48 نفر کشته و نزدیک هشتاد نفر دیگر زخمی شدند.

نویسنده می افزاید :
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد کشتار افراد ملکی و نظامی طی دو سال اخیر افزایش یافته و بسیاری از مناطق افغانستان برای شهروندان نا امن شده است. به دلیل همین نا امنی‌ها هزاران خانواده از مناطق مختلف بیجا شده و به شهرها و مناطق دیگر کوچ کرده اند.
وقتی ناامنی‌ها شدت می گیرد، ذهن‌ها به طرف امریکا، پیمان امنیتی و استراتژی آن کشور در قبال افغانستان می رود و این پرسش خلق می شود که چرا پیامد حضور و حمایت های همه جانبه امریکا از افغانستان تا این حد گران و خونین می باشد؟ آیا امریکا بر خلاف وعده‌های ظاهری از آوردن امنیت درافغانستان نا امید شده است؟ آیا این کشور انگیزه حضور نظامی خود را در افغانستان از دست داده است؟ آیا امریکا از نابودی هراس افگنان در افغانستان عاجز مانده است؟
و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان "دشمنان افغانستان به اهداف شان نمی رسند" چنین نوشته است :

با گسترش جنگ در افغانستان وهمچنان افزایش حملات انتحاری درشهرهای بزرگ مانند پایتخت که قربانی آن فقیرترین وبی گناه ترین افراد جامعه است دولت مردان کشور در سخنرانی ها و اعلامیه های مطبوعاتی شان همیشه تاکید می ورزند که دشمنان کشوربه اهداف شان نمی رسند.

باید پرسید که اهداف دشمنان در افغانستان چیست در کل هدف تروریزم معاصر ایجاد فضای ترس ورعب درمیان مردم به وسیله کشتار افراد ملکی است که ازاین منظر آن ها در افغانستان به اهداف شان رسیده اند. مشخص است که گروه های تروریستی نمی توانند به قدرت سیاسی از طریق قتل افراد بی گناه و شهروندان عادی برسند واز جانب دیگر دنیا آماده پذیرش حکومت تروریستان در میان جامعه جهانی نمی باشد.

در پایان آرمان ملی می افزاید :

اما کشتار افراد بی گناه که رقم  آن تنها درچهارسال  حکومت وحدت ملی به چهل هزارتن می رسد به خوبی نشان می‌دهد که تروریستان طالب وداعش به اهداف شان درافغانستان رسیده؛ وحشت به حدی است که مردم درتشیع جنازه ها هم نگران هستند که مورد حمله انتحاری قرار نگیرند.

باوجود این حقایق تلخ حکومت ورییس جمهور خود کامه آن با شعارهای میان تهی و القاب علمی کذایی دم از آوردن صلح وتوسعه پایدارمی زند. عوام فریبی دولت مردان به حدی رسیده است که از یک طرف جنازه های جوانان را مردم دفن می کنند از جانب دیگر رییس جمهوری با تاکید بر برنامه صلح به مردم اطمینان می دهد که بالاخره صلح تأمین خواهد شد. اما اکنون دست همه رهبران حکومت ورهبران سیاسی قدرت طلب نزد مردم افغانستان روشده است ومردم هیچ گونه اعتنایی به سخنرانی ها و اکت های تصنعی آن ها ندارند، وبه تنها چیزی که مردم فکر می کنند این است که چه وقت  دوره کاراین حکومت پایان خواهد یافت.