بررسی مطبوعات کابل 31 سنبله

مردم اگر با تو نشد، کارت تمام است

مردم اگر با تو نشد کارت تمام است، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

حکومت افغانستان بارها به فرصت‌هایی دست میابد که برای افغانستان فوق‌العاده اند؛ اما هیچ‌گاه از این فرصت‌ها به عنوان یک موقعیت خاص به نفع کشور استفاده نبرده است. به عنوان نمونه افغانستان حداقل در یک و نیم دهه اخیر در پانزده نشست عمومی مجمع سازمان ملل متحد و شورای امنیت و مجالس مشابه شرکت نموده اما هیچ‌گاه برخواست‌هایی جدی اش تاکید و پافشاری نکرده است.

 رهبران دولت وحدت ملی در حالی خود را برای شرکت در نشستِ بروکسل برای افغانستان آماده می‌کنند که در اوجِ تنش‌ها و سردرگمی‌های سیاسیِ خود قرار دارند. دولت افغانستان با سراسیمه‌گی در حال برگزاریِ نشست‌های مقدماتی برای شرکت در کنفرانس بروکسل است.

ماندگار می افزاید:

دستاوردهای دولت وحدت ملی به هیچ صورت در عرصۀ امنیت قناعت‌بخش بوده نمی‌تواند. در ظرف دو سال گذشته، افغانستان از بُعد امنیتی، افتِ بزرگی را تجربه کرده است.
اصلاحات انتخاباتی به دلیلِ بی‌میلیِ آقای غنی معلق مانده و انتخابات پارلمانی، خلافِ قانون تا به امروز در بی‌سرنوشتی قرار دارد. به هر صورت افغانستان باید از فرصت‌های مثل نشست های عمومی سازمان ملل متحد و نیز کنفرانس جهانی و با اهمیت مثل بروکسل استفاده اعظمی کند و در عین حال، ریاست جمهوری بسیار هم وابسته به این کنفرانس‌ها نباشد و باید در سطح داخلی با عملی کردن توافق نامه سیاسی اعتبار دولت را به حال خودش برگرداند. زیرا مردم اگر باتو نشد کارت تمام است.

و میکانیزم صلح در کشور روشن شود، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است:

صلح با حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار، ظاهرا  در مراحل آخر خود قرار دارد و این گروه چنانکه گفته می شود به زودی دست از مخالفت با دولت افغانستان خواهد کشید .
صلح با حزب اسلامی از دو زاویه بسیار مهم و بحث برانگیز بوده است. اول از نگاه سیاسی. این صلح می تواند برای دولت یک دستاورد تلقی شود اما از زاویه امنیتی و نظامی، زمانی صلح مفید و یک دستاورد خواهد بود که گفتگو با گروه های مسلح  نقش مهمی در ناامنی و یا امنیت داشته باشد. اگر گروهی وجود و عدم وجودش در امنیت کشور نقشی نداشته باشد، صلح با آن  که مسلما با دادن امتیازاتی همراه است، بیهوده خواهد بود.

صلح با حزب اسلامی را نمی توان به صورت سیاه و سفید دید. نمی توان گفت که این صلح کاملا نادرست و یا بسیار مفید و درست است. شرایطی که طرفین برای رسیدن به صلح گذاشته اند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این شرایط آیا منصفانه، واقع بینانه، و عادلانه است؟ آیا با رسیدن به صلح با حزب اسلامی امنیت و ثبات در بخش های دیگری از کشور تهدید نخواهد شد؟ آیا برای رسیدن به صلح تمام آنچه که باید به مردم افغانستان گفته شود، با آنها در میان گذاشته شده است.

نویسنده می افزاید:

صلح تنها زمانی به سود دولت و مردم افغانستان خواهد بود که به ثبات و امنیت دایمی منجر شود و بتواند گرهی از گره های کور ناامنی و بی ثباتی در کشور را بگشاید. برای رسیدن به این امر دولت افغانستان پیش از هر چیزی استراتژی خود را برای صلح باید مشخص بسازد و تعریف واضحی از شرایط و چگونگی روند صلح برای مردم افغانستان و جهان داشته باشد، تا گروه های دیگر و یا افراد دیگر و همین طور مردم افغانستان مکانیزم صلح در کشور را به درستی و روشنی درک کنند.

و به سراغ روزنامه ی  عدالت و توسعه  می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان مسوول کیست چنین نوشته است:

روز دوشنبه ی همین هفته در نتیجه ی یک حمله ی هوایی نیروهای خارجی بر یک پوسته ی نیروهای امنیتی کشور در ولایت ارزگان 8 سرباز پولیس کشته شدند. این اولین بار نیست که نیروهای نظامی افغانستان از سوی نیروهای نظامی خارجی مورد حمله قرار می گیرند. با وجودی که چنین حوادث چندین بار اتفاق افتاده است آیا تاکنون کسی به این خاطر محاکمه و یا مجازات شده است؟ آیا تا کنون مقامات مسوول چنین قضایایی را پیگیری نموده اند و یا این که به صرف این که از سوی نیروهای خارجی بوده است تعقیب و پیگیری نشده است؟

در پایان عدالت و توسعه می افزاید:

حکومت باید در این خصوص با جدیت وارد قضیه شود و کسانی را که در ماجراهای این چنینی دست دارند به نهادهای عدلی و قضایی معرفی نماید. نباید گذاشت که خون عساکر و جوانان این وطن پایمال گردد. در این خصوص نیز باید کمیسیونی ایجاد شود و این کمیسیون نیز باید قضایای این چنینی را با بی طرفی کامل پیگیری نموده و مجرمان را مجازات نماید.