بررسی مطبوعات چاپ کابل 20 عقرب 1397

"کلاف سردرگم صلح" ، " پایان جنگ یا تسلیمی " و " آیا نشست مسکو ناکام بود " ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

کلاف سردرگم صلح عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

در این که پروسه صلح در افغانستان در تمام سال های گذشته ناکام بوده است شکی وجود ندارد. همگان معترفند که تلاش های چندساله برای تحقق صلح و امنیت در کشور ره به جایی نبرده است و دولت افغانستان در فرایند صلح خواهی و مصالحه ملی علی رغم پرداخت هزینه های سنگین، چیزی به دست نیاورده است. 
دلیل این ناکامی از یکسو بی باوری هر دو طرف به صلح و از سوی دیگر ماهیت استخباراتی قضایای افغانستان است. بدون تردید پروسه صلح از این قاعده مستثنی نیست.

نویسنده می افزاید :

صلح افغانستان یک موضوع داخلی و مربوط به افغان ها است. اما تقریبا تمام کشورهای ذینفع در افغانستان به نحوی در این پروسه مداخله می کنند. مداخله کشورهای دیگر در این پروسه و یا دخالت دادن آن ها پروسه صلح را از مسیر اصلی آن خارج ساخته و به انحراف می کشاند. امری که متاسفانه سال ها است تجربه می شود.

و پایان جنگ یا تسلیمی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است :

مجموع قدرت‌های بزرگ دنیا حالا راه مذاکره با طالبان را در پیش گرفته‌اند. قدرت‌های بزرگ به این نتیجه رسیده‌اند که جنگ افغانستان راه‌حل سیاسی دارد و از طریق یک توافق جامع سیاسی با طالبان جنگ به پایان می‌رسد. هم روسیه با طالبان در حال مذاکره است و هم ایالات متحده‌ی امریکا. زلمی خلیل‌زاد نماینده‌ی ویژه‌ی وزارت خارجه‌ی امریکا برای پایان جنگ، بار دیگر به کابل آمده است. او می‌خواهد سفر منطقه‌ای دومش را آغاز کند و حتماً با نماینده‌گان طالبان هم دیدار می‌کند. اما به رغم میل قدرت‌های بزرگ برای مذاکره برای طالبان و رقابت این قدرت‌ها در مشروعیت‌بخشی به این گروه، نماینده‌گان شورای کویته به هیچ چیزی جز تحقق آرمان‌های ایدیولوژیک‌شان اعتقاد ندارند. رهبران شورای کویته احساس می‌کنند که جنگ را برده‌اند. رقابت قدرت‌های بزرگ در مشروعیت‌بخشی به آنان هم این احساس را در رهبران شورای کویته تقویت کرده است.

هشت صبح می افزاید :

جامعه‌ی جهانی به ویژه اعضای ناتو و بلندپایه‌گان دولت افغانستان باید به این سوال جواب بدهند که چرا اعضای ناتو و قدرت‌های بزرگ در مجموع برای مشروعیت‌بخشی به طالبان رقابت دارند. چرا با آن که رهبران طالبان هیچ نوع انعطافی برای پایان جنگ نشان نداده‌اند و به تحقق آرمان‌های ایدیولوژیک‌شان تأکید دارند، قدرت‌های بزرگ بر لزوم مذاکره با طالب‌ها تأکید می‌کنند؟ آیا جامعه‌ی جهانی و ملت افغانستان جنگ را باخته‌اند، یا طالبان آن طوری که در رسانه‌ها خودشان را نشان می‌دهند، ‌نیستند و رهبری این گروه سیاست رقابتی را پذیرفته است و دیگر داعیه‌ی تشکیل امارت طالبی را دنبال نمی‌کند؟ قدرت‌های بزرگی که در ۱۷ سال گذشته بار بزرگ حمایت از دولت افغانستان را به دوش داشتند و با صرف هزینه‌های کلان مالی و انسانی از روند بازسازی و دموکراسی‌سازی حمایت کردند، باید پاسخ بدهند که آیا جامعه‌ی جهانی، ناتو و افغانستان جنگ را به طالبان باخته‌اند یا در درون طالبان این ظرفیت ایجاد شده است که می‌توانند وارد سیاست رقابتی شوند؟ مردم افغانستان در این مورد از تمام قدرت‌های بزرگ و بلندپایه‌گان حکومت توضیح می‌خواهد. اگر هدف تسلیم شدن به طالبان باشد در آن صورت قربانی‌های بی‌شمار مردم افغانستان و جامعه‌ی جهانی در این ۱۷ سال برای چی بود؟

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان آیا نشست مسکو ناکام بود چنین نوشته است :

نشست مسکو که روسیه برای برگزاری آن مدت ها شد کار کرده بود، بی نتیجه پایان یافته است. این نشست که به مناسبت آغاز گفت‎وگو های صلح در افغانستان تدویر یافته بود، در آن نماینده گان طالبان و شورای عالی صلح نیز شرکت داشتند.

در پایان آرمان ملی می افزاید :

به نظر می رسد که رقابت های کنونی میان روسیه و امریکا اکنون باعث شده است که روسیه می کوشد دوباره حضور و تأثیرات خودش را در مسایل منطقه و جهان برجسته سازد.