بررسی مطبوعات چاپ کابل 10 قوس 1397

"طرح صلح یا سودای قدرت"،"موضع جامع در مورد پایان جنگ" و "بورد صلح رئیس جمهور؛آب در هاون کوبیدن است"عناوین سرمقالات امروز روزنامه های چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان "طرح صلح یا سودای قدرت" چنین نوشته است: 

درحالی‌که کاخ سفید از صلحِ فوری در افغانستان سخن می‌گوید و خلیل‌زاد نمایندۀ ویژۀ وزارت خارجۀ امریکا برای صلح افغانستان به‌صورتِ شتاب‌آلود در حالِ گفت‌وگو و رای‌زنی با طرف‌های مختلفِ قضیه است، اشرف‌غنی رییس حکومت وحدت ملی با طمأنینه و درنگ طرحی را در نشستِ ژینوا ارایه کرده که بر اساس آن، صلح احتمال دارد تا پنج سالِ آینده تأمین شود. این فاصلۀ زمانی برای چیست؟ آیا ارگ با کاخ سفید در مورد صلح دچار اختلاف شده است؟
ظاهر قضایا نشان نمی‌دهد که آقای غنی مشکلی با امریکا پیدا کرده باشد، ولی روی دیگرِ سکه و طرحی که او ارایه کرده، بیانگر اختلاف‌نظر میان کاخ سفید و ارگ می‌تواند باشد. 

ماندگار می افزاید : 

پنج سال پس از روی کار آمدنِ حکومت وحدت ملی، این نخستین نشانه‌های آغاز «کشتی نرم» میان دو کشور است که با وجود پنهان‌کاری‌هایی که در مورد آن صورت می‌گیرد، آهسته‌آهسته خود را نشان می‌دهد. دلیلِ این کشتی نرم، یک چیز بوده می‌تواند و آن چانه‌زنی بر سرِ قدرت سیاسی است.

آقای غنی اگر طرحی برای تأمین صلح می‌داشت و یا او در این عرصه صاحب فکر و برنامه می‌بود، این طرح و برنامه باید در پنج سالِ گذشته حداقل به‌صورتِ نسبی خود را نشان می‌داد. 

"موضع جامع در مورد پایان جنگ" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است: 

بر مبنای موضع حکومت گروه‌هایی که با دولت افغانستان می‌جنگند باید با آتش‌بس موافقت کنند، حقوق شهروندی و بشری شهروندان افغانستان به ویژه حقوق زنان را بپذیرند، به نهادهای نظامی و بیروکراسی کشور احترام بگذارند و در برابرش به عنوان یک نیروی مشروع سیاسی با دولت افغانستان وارد مذاکره شوند. موضع اصولی نیز همین است که گروه‌های شورشی در صورتی که قانون اساسی را قبول ندارند، طرح تعدیل‌شان را پیشنهاد کنند.

هشت صبح می افزاید :

برنامه‌ای که حکومت افغانستان در نشست ژنیو برای پایان جنگ ارایه کرده است نقشه‌ی راهی است که کل بازی‌گران جهانی و منطقه‌ای باید روی آن بحث کنند. این نقشه‌ی راه باید پذیرفته شود تا منطقه‌ی ما و افغانستان به ثبات برسد. البته رهبران حکومت وحدت ملی کارخانه‌گی مهمی دارند که باید انجام بدهند. محمداشرف غنی مدعی است که برنامه‌ای را که در نشست ژنیو اعلام کرد، در مشورت با احزاب و رهبران سیاسی آماده ساخته بود. رأی‌زنی با احزاب سیاسی باید از حد مشورت فراتر برود و یک اجماع ملی در مورد چگونه‌گی پایان جنگ و خطوط سرخ مذاکره با طالبان به وجود آید. حتا اگر در هیات مذاکره‌کننده تجدید نظر شود و این هیات فراگیرتر شود، منافع کلی افغانستان تأمین می‌شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سرمقاله ای تحت عنوان "بورد صلح رئیس جمهور؛آب در هاون کوبیدن است" چنین نوشته است:

باتسریع روند صلح در کشور و انجام مذاکرات پیدا وپنهان زلمی خلیل‌زاد با نماینده‌گان طالبان در قطروهم‌چنان نشست‌های ایشان با سران احزاب سیاسی، داکترغنی هم به زعم خودش دست به ابتکار زد وبا  برگزاری نشست‌هایی با برخی از رهبران و روشن فکران بورد صلح را ایجاد کرد و در نشست جنیوا آن را به عنوان یک دست آورد مهم برای کشورهای کمک کننده به افغانستان اعلام کرد.

در پایان آرمان ملی می افزاید:

صلح یک نیاز جدی درکشور است، اما آیا برنامه‌های صلح حامد کرزی و داکتر غنی کارآیی داشته است؟ پاسخ منفی است، زیرا یا این‌ها از طرح برنامه‌های دقیق برای رسیدن به صلح دایمی و مؤثر عاجز بوده اند ویاهم عمدن از روند صلح استفاده ابزاری می‌کنند گفت.

در حال حاضرکه بوق و کرنای صلح با طالبان  شنیده می‌شود، داکترغنی به دلیل این که از داکتر خلیل‌زاد پس نماند، دست به ابتکار ایجاد بورد صلح زد که هیچ نیازی به آن دیده نمی‌شود، زیرا وقتی شورای عالی صلح وجود دارد، ایجاد بورد صلح بی معنا وبدون کارآیی لازم خواهد بود.