بررسی مطبوعات چاپ کابل 11 قوس 1397

"تنها مذاکرات شفاف صلح می آورد" و " اهل هنود ترک دیار می کنند" ،عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

تنها مذاکرات شفاف صلح می آورد عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

در انجام مذاکرات صلح میان طالبان و امریکا  ابهاماتی وجود دارد که به نظر می رسد باید روی آن مکث کرد و جوانب آن را بررسی کرد.اولین مشکل در این راستا عدم سهم گیری طیف عظیمی از مردم افغانستان که از حکومت کنونی حمایت می کنند در نحوه تحقق صلح در کشور شان است و نمی دانند که این روند تحت کدام شرایطی تحقق خواهد یافت و مردم در این میانه چه چیز هایی را از دست خواهند داد و یا چه چیزی را به دست خواهند آورد.

آرمان ملی می افزاید:

نظر و پیشنهادات مردم ما باید در جریان هر گونه گفت‌وگویی با طالبان جداً رعایت شود تا صلح بتواند بر بنیاد نکته نظرات همه طرف ها در این کشور جنگ زده برقرار گردد. هر گونه عدم رعایت این مسأله، سبب پامال شدن خواست های مردم ما و از دست رفتن دست آورد های هفده سال گذشته خواهد بود.

و اهل هنود ترک دیار می کنند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

اخیراً کشور کانادا اعلامِ آمادگی کرده است که برای اهل هنود و سیکِ افغانستان زمینۀ پناهندگی و شهروندی را فراهم می‌کند.شاید فرداهایِ دیگر برای نسل‌های بعدیِ این گروه، کانادا وطنِ اصلی گردد و افغانستان به عنوان خاطراتِ پدران‌شان به فراموشی سپرده شود. از همین‌رو در این روزها در شبکه‌های اجتماعی بحث‌ها و سروصداهایی به‌راه افتاده است که چرا اهل هنود و سیکِ افغاستان از فراخوانِ کانادا استقبال می‌کنند؟

واقعیتِ مسأله این است که این گروه از مردمانِ کشور که متعلق به یک قوم و دینِ خاص اند، از سال‌های دور و دراز به این طرف در مشکلات و تنگنا‌ها قرار داشته و همواره با توهین‌ها و تعصباتِ ساختاری مواجه بوده‌اند. اما در سی‌ سال گذشته، با رسیدن پای افراطیت به افغانستان، این گروه با مشکلاتِ شدیدتر و تبعیضات روزافزون‌تر روبه‌رو شده‌اند. درحالی‌که این مردمان قرن‌ها در افغانستان به عنوان سرزمینِ آبایی‌شان زندگی کرده و همدوش هم وطنانِ مسلمان‌شان، خدماتِ شایانی را به این سرزمین صورت داده‌اند.

ماندگار می افزاید:
در روزگاران گذشته، در افغانستان اکثریتِ مسلمان با اقلیت‌های مسیحی، یهودی و سیک و اهل هنود در کنار هم در فضایِ دوستی و برابری زندگی کرده‌اند؛ اما حالا از یهودان و مسیحیانِ افغانستان جز چند نشانِ تاریخی چیزی باقی نمانده و اهل هنود و سیک هم به دلایلی که واضح است، در آستانۀ کوچ و سفر قرار گرفته‌اند. مظالمی که در این سال‌ها بر این گروه دینی رفته، امان و طاقت‌شان را ربوده ‌است. برخوردهای تبعیض‌آمیز و نفرت‌انگیزی که با آنان در عصر دموکراسی صورت گرفته، حتا در حاکمیتِ استبدادی عبدالرحمن‌خان وجود نداشته است. این بدین معناست که مردم با گذشتِ زمان افراطی‌تر شده‌اند و این گروه دینی را از چند سال به این طرف در خفقانی قرار داده‌اند که حتا در انجام مراسم دینی و آتش‌سپاریِ مُرده‌های‌شان با دشواری و وحشت مواجه می‌گردند. چنانکه در پارلمانِ افغانستان که می‌باید خانۀ ملت و برابری و برادری باشد، صدایی بلند شد مبنی بر اینکه باید این گروه دینی جزیه‌ بپردازند؛ مسأله‌یی که البته با واکنش‌های شدیدی نیز روبه‌رو شد.
در پایان ماندگار می افزاید :

 تبعیض‌هایِ مداوم با اهل هنود و نیز افزایش جنگ و رشد گروه‌های افراطی و دیگرستیز فرصتی را فراهم کرد تا کانادا آماده شود که این پارۀ اجتماعِ افغانستان را با آغوشِ باز بپذیرد. این وضعیت دو پیـامِ بسیار واضح دارد؛ اول اینکه آنانی که در افغانستان به دلایل مذهبی راحت نیستند و همیشه در تبعیض به‌سر می‌برند، بایستی به جایِ دیگری کوچ کنند و برای خود زنده‌گیِ نوی بسازند که زیبندۀشان باشد. دوم اینکه برای مردم و دولت افغانستان جای بسیار تأسف است که جامعه را به گونه‌ ای سامان داده‌اند که یک بخش از مردمانِ این سرزمین به دلیل تبعیضاتی که بر آن‌ها می‌رود، از کشور رختِ سفر می‌بندند و در هزاران کیلومتر دورتر پناه می‌یابند و به این ترتیب، کشوری که روزگاری مهد مردمانی با ادیانِ مختلف بوده، با رفتن اهل هنود و سیک یک‌دست و یک‌رنگ می‌گردد.
این یک‌رنگیِ دینی شاید برای افراطیان خوشایند و قابل تحسین باشد؛ اما نگرانی این است که وضعیت پیش‌آمده، بدآموزی داشته و سبب رشد سیاست‌های قومی و فرقه‌ ایِ تنگ‌تر از این در کشور شود. آن‌هم در حالی که مسلمانیِ همۀ مردم افغانستان، سبب نشده که این مردم همدیگرشان را به نامِ دین نکشند.