بررسی مطبوعات چاپ کابل 9 دلو 1397

"آمریکا و رساندن صلح به جای باریک" ، "به اجماع صنف سیاسی ضرورت است " و " چرا مردم از روند صلح چیزی نمی دانند"،مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

آمریکا و رساندن صلح به جای باریک عنوان سر مقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

ایالات متحده داستانِ صلحِ افغانستان را ـ نظر به خبرهای انتشاریافته از دیدار نمایندگانِ امریکا و طالبان در قطر و واکنش‌های حُزن‌آلودِ ارگ ریاست‌جمهوری نسبت به آن ـ به جای باریک رسانده است.
خبرهای رسمی و غیررسمی به گونۀ خلاصه حکایت از این دارند که به‌دلیلِ شتاب‌زدگی امریکا در روند صلح و اشتیاق مفرط به نهایی‌سازی آن، همه چیز در میز صلح قابلِ معامله‌ شده و افغانستان قویاً در پرتگاهِ سقوط به گذشته قرار گرفته است؛ همان چیزی که مردم از آن می‌هراسند و در صورت وقوع، در برابرِ آن خواهند ایستاد.

ماندگار می افزاید :

امریکا به دلایلِ گوناگون برای صلح با طالبان در سایۀ تأمین امنیتِ ملیِ خود عجله دارد و صلح با این گروه را صرفاً در گروِ رفعِ دغدغه‌های امنیتیِ شهروندانش از ناحیۀ افغانستان قرار داده است. این‌که با ادغام طالبان در نظام سیاسی و یا تشکیل حکومتِ موقت با حضور طالبان ممکن است چه حوادثی برای افغانستان و مردمش بیفتد و پای چه دولت‌هایِ حریصی در افغانستان باز شود، برای آن مهم نیست. این کشور فقط از طالبان و کشورهای حامی آن، تضمینِ محکمی مبنی بر مصونیتِ منافعِ ملیِ خود می‌خواهد.

و روزنامه ی هشت صبح در سرمقاله ای تحت عنوان به اجماع صنف سیاسی ضرورت است چنین نوشته است:

به نظر می‌رسد که اختلاف‌های جدی بین ارگ و واشنگتن در مورد چگونه‌گی پایان جنگ و مذاکره با طالبان بروز کرده است. در سال ۲۰۱۳ در زمان حکومت حامد کرزی هم اختلاف‌های واشنگتن و کابل جدی شده بود. این اختلاف‌ها در آن زمان سبب شد که مذاکره‌ی حکومت اوباما با طالبان به بن‌بست بخورد و متوقف شود. حال صحبت‌های رییس‌جمهور غنی نشان می‌دهد که اختلاف‌های جدی بین جانب کابل و واشنگتن در مورد نحوه‌ی مذاکره با طالبان وجود دارد. برای کابل اصطلاح دیالوگ بین‌الافغانی زیاد واضح نیست. ارگ می‌خواهد که طالبان با حکومت افغانستان به عنوان دولت گفت‌وگو کنند و طرح تعدیل قانون اساسی را مطرح کنند تا در مورد آن مذاکره شود. اما طالبان و برخی از کشورها روی دیالوگ بین‌الافغانی تاکید دارند که ظاهراً معنای آن مذاکره‌ی گروه‌ها با هم‌دیگر روی آینده‌ی سیاسی افغانستان است.

هشت صبح می افزاید : 

ایالات متحده عجله دارد تا هرچه زودتر به مأموریتش در افغانستان به نحوی خاتمه دهد، اما کابل نگرانی‌های جدی دارد. تردیدی نیست که برخی از رهبران حکومت از جمله رییس‌جمهور نگران آینده‌ی سیاسی خود هم هستند. آنان نمی‌خواهند به طرح صلحی تن دهند که برآیند آن اداره‌ی موقت باشد. در این هم هیچ تردیدی نیست که صنف سیاسی کابل در شرایط کنونی متحد نیست. در صنف سیاسی کابل اختلاف‌های جدی وجود دارد و همه، هم‌نظر رییس‌جمهور غنی نیستند. بیش‌تر سیاست‌مداران در انتخابات ریاست جمهوری خودشان را نامزد کرده‌اند نیز با رییس‌جمهور غنی توافق نظر ندارند. در درون حکومت هم شاید همه‌ی وزیران با رییس‌جمهور غنی صد در صد هم‌نظر نباشند. ولی برای حل مشکل لازم است تا صنف سیاسی کابل بر مبنای منافع افغانستان به یک اجماع برسند. وقتی صنف سیاسی کابل در مجموع به اجماع برسند، ‌روشن است که منافع کشور تامین می‌شود. 

و به سراغ روزنامه ی آرمان ملی می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان چرا مردم از روند صلح چیزی نمی دانند چنین نوشته است:

تلاش ها براي برقراري صلح در افغانستان از سوي ايالات متحده امريکا ميان نماينده وزارت امور خارجه آن کشور – زلمي خليل‌زاد و طالبان روز يک شنبه هفته گذشته در دوحه آغاز شد و تا روز شنبه ادامه يافت. اين مذاکرات پشت در هاي بسته ادامه يافته و تا کنون گزارش هاي ضد و نقيضي از نتايج اين مذاکرات به بيرون درز کرده است که تا هنوز درستي و دروغ آن روشن نشده است.

درپایان آرمان ملی می افزاید:

مردم باور دارند که اين گونه مذاکرات شايد پيامد ناخوشايندي داشته باشد و براي ما نويد دهنده نباشد، زيرا آنگونه که مشهود است در اين روند نظريات و ديدگاه هاي مردم و حکومت افغانستان مدنظر گرفته نشده است و شايد نتايج آن بر شانه هاي مردم ما تحميل گردد.
از ياد نبريم که بخش عظيمي از مردم ما امروز در مخالفت با طالبان قرار دارند و در اين دوره و در دوره حکومت طالبان با آنها جنگيده اند. اين مردم حق دارند که در گفت و گو ها نظريات آنان مطرح گردد.