بررسی مطبوعات چاپ کابل 5 حوت 1397

"از جنگ نیابتی هند و پاکستان در افغانستان جلوگیری شود" ، "جرگه ی مشورتی صلح، راهکار دسترسی به اجماع ملی صلح افغانستان" و "افزایش بارندگی ها و نبود برنامه ی علمی مدیریت منابع آب"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

 از جنگ نیابتی هند و پاکستان در افغانستان جلوگیری شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

افغانستان پس از چهل سال جنگ تازه امکان دسترسی به صلح را دریافته است و این مسأله نباید در زیر سایه رقابت های هند و پاکستان از دست برود.
هرگونه تنش و درگیری میان هند و پاکستان نظر به ادعای مقامات پاکستان پروسه صلح در این کشور را آسیب می رساند. حالا اگر جنگی در منطقه خدای ناخواسته آغاز گردد، این به تعقل و خبره‎گی زمامداران و سیاست ورزان این کشور مربوط می شود که چگونه این فرصت بدست آمده را از دست ندهند.

آرمان ملی می افزاید:
پاکستانی ها مانند همیشه از روابط نیک میان هند و افغانستان نگران اند و در شرایط کنونی که آنان طالبان را به عنوان یک اهرم فشار در دست دارند، می توانند از آن بهره های ناجایز بردارند.
یکی از این بهره برداری ها راه اندازی جنگ نیابتی دیگری در افغانستان است. از همین رو دولت افغانستان دیپلماسی فعال و آگاهانه یی را در منطقه در پیش گیرد تا بتواند از شرایط موجود بهره وافر ببرد. ما در آستانه تقرب به صلح در کشور خویش هستیم و نباید این مجال در سایه رخداد احتمالی میان هند و پاکستان از دست برود.

و جرگه ی مشورتی صلح، راهکار دسترسی به اجماع ملی صلح افغانستان عنوان سرمقاله ی روزنامه ی  انیس است که در آن چنین آمده است:

آمادگی برای تدویر جرگه مشورتی در حالی ادامه دارد و تدارک دیده می شود که دیدگاه ها و نظریه های متفاوتی در رابطه به این جرگه مطرح می گردد، حامد کرزی رئیس جمهور اسبق افغانستان از این تصمیم حکومت به گرمی استقبال کرده است و آنرا یک راه حل برای رفع بن بست کنونی و جلوگیری از جنگ در افغانستان خوانده است. ولی رهبر حزب اسلامی در رابطه به تصمیم حکومت مبنی به برگزاری جرگه مشورتی می گوید که این جرگه نمی تواند مشکلات کنونی را حل سازد، او راه حل اساسی را برگزاری انتخابات ریاست جمهوری می داند و در برگزاری به موقع انتخابات ریاست جمهوری تأکید دارد.

انیس می افزاید:

آنچه که مایه نگرانی مردم ما به خصوص نهاد های سیاسی و اجتماعی افغانستان گردیده است عدم اعتماد نسبت به روند مذاکرات با گروه طالبان است که براساس بررسی های آگاهان سیاسی این گروه تاکنون اختیار کاملی از خود ندارند و تمام حرکات و گفتارهای شان براساس هدایت زمامداران نظامی پاکستان رهبری و هدایت می گردد، چنانکه این موضوع در جریان ملاقات هایی که در نشست های نماینده خاص امریکا زلمی خلیل زاد در ابوظبی و نشست قطر کاملاً آشکار گردید، از جانب دیگر مردم ما و نهاد های سیاسی کشور خواهان ضمانت درباره تدابیر و تصامیمی که در مذاکرات و فیصله ها صورت می گیرد می باشند، چراکه مردم انتظار دارند که نباید دستاورد های ۱۸ سال گذشته به معامله گرفته شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سرمقاله ای تحت عنوان افزایش بارندگی ها و نبود برنامه ی علمی مدیریت منابع آب چنین نوشته است:

زمستان امسال، افغانستان شاهد افزایش بارشِ برف‌وباران بوده است؛ افزایشی که نرخِ آن بر بنیاد اظهاراتِ وزارت انرژی و آب، ۱۵۰ درصد ارزیابی می‌گردد. مسلماً این افزایشِ یک‌ونیم‌برابری در میزان بارنده‌گی، درحالی‌که هنوز یک‌ماه از فصل زمستان باقی‌ست و در فصل بهار نیز می‌توان انتظار بارشِ باران را داشت، برای مردم افغانستان ـ هم از نظر تأمین آب برای مصارفِ شهری و روستایی و کشت‌وکار و هم از نظر بهبود وضعیت محیط زیستی ـ خُرسندکننده است؛ اما آن‌چه می‌تواند از شدتِ این خرسندی بکاهد، نبود یک برنامۀ علمی و جامع برای مدیریت منابع آبی افغانستان است.

ماندگار می افزاید:

در شهر بزرگ و چندمیلیونی کابل، درحالی‌که با مساعدتِ دولت امکانِ دسترسی به آبِ رودخانۀ کابل و پغمان و افزون‌تر از آن‌ رودخانه‌های سالنگ و پنجشیر امکان‌پذیر است، خانوارهای کابلی ناگزیر هرکدام یک چاهِ آب در خانه‌های‌شان حفر کرده و با استفادۀ بی‌رویه از این آب‌، سال به سال بر عمقِ چاه‌هایِ آب‌ می‌افزایند. آن‌ها با این آب، هم ظرف می‌شویند و هم موتر، هم کوچه را آب‌پاشی می‌کنند و هم درختان و باغچه‌ها را سیراب می‌سازند. جالب این‌که آب مورد نیازِ کارخانه‌ها و زمین‌های زراعتی کابل نیز با حفر چاه تأمین می‌شود.
درحالی‌که این‌همه آبِ سطحی و رودخانه‌یی وجود دارد و تکنالوژی امکانِ بازیافتِ فاضلاب‌ها و تبدیل چندین‌بارۀ آن به پساب را میسر ساخته؛ استفاده از ذخایر زیرزمینی آب که منابع استراتژیک شمرده می‌شوند، بلاهتِ محض است. با این اوصاف، این‌که بارش برف و باران ۱۵۰ درصد افزایش یافته، در نبودِ یک برنامۀ مدیریتی جامع و یکپارچۀ منابع آبی، نمی‌تواند هیچ دورنمایِ روشن و پایداری را برای افغانستان به تصویر بکشد.