بررسی مطبوعات چاپ کابل 13 حوت 1397

"نزدیکی توافقات یک‌صلح ترساننده" ،" "هیئت ملی مذاکره کننده باید همه شمول باشد" و"صلح امریکا با طالبان بدون دولت" عناوین مطالب برخی روزنامه های امروز جاگ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سر مقاله ای تحت عنوان "نزدیکی توافقات یک‌صلح ترساننده" چنین نوشته است : 

مردم فکر می‌کنند که ممکن است هم امریکا و هم سیاست‌مداران بر سر اقتدار، در یک معاملۀ تاریخی همه چیز را تغییر بدهند و میـدان یک بارِ دیگر به طالبان و پاکستان واگذار شود. نگرانی دیگر این است که طالبان تغییر نکرده‌اند و ممکن است که حضور آن‌ها در یک قدرتِ یک‌جانبه و مغرور در برابر امریکا، صدماتی را بر مردمان مخالفِ آن وارد کند و این گروه را به انتقام‌گیری سوق دهد. 

ماندگار می افزاید :

هر توافقی که میان امریکا و طالبان صورت می‌گیرد، باید به سمع و نظرِ مردم افغانستان رسانده شود و سپس جایگاه آنانی که در حلقۀ گفت‌وگوهای صلح شامل نشده‌اند نیز جدا از محور دولت آقای غنی، مشخص شود و باید همۀ جنبه‌ها برای دست یافتن به یک صلحِ پایدار لحاظ گردند. اگر چنین نشود، ما یک تجربۀ ناکام را در روند صلحِ افغانستان خواهیم داشت و کشوری را به میراث خواهیم برد که چندین دهۀ دیگر نیز جدال‌ها و جنگ‌های جدید را تجربه می‌کنـد. با این حال، هنور فرصتِ آن است که تهداب‌ها را درست بگذاریم؛ زیرا یک صلحِ شکننده نه برای امریکا و طالبان سودآور است و نه برای دولت و مردم افغانستان. صلحی که تهدابش کج گذاشته شود، همان دیوار کجی‌ست که حتا اگر به ثریا برسد، فرو ریختنی خواهد بود!

"هیئت ملی مذاکره کننده باید همه شمول باشد" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

حل مشکل طالبان با امریکا به معنای حل مشکل این گروه با مردم افغانستان نیست. ایالات متحده برای حل این مشکل از دولت افغانستان خواسته است که به گفت‌وگوهای میان‌شهروندی رضایت دهد. گفت‌وگوهای میان‌شهروندی به گفت‌وگوهایی گفته می‌شود که در آن طالبان با احزاب سیاسی بحث کنند و در میان نماینده‌گان احزاب، ‌شماری از مقام‌های حکومتی‌ هم حضور داشته باشند. طالبان نمی‌خواهند که با حکومت افغانستان روبه‌رو شوند. آنان ظاهراً به این نتیجه رسیده‌اند که اگر با حکومت افغانستان گفت‌وگو کنند، ‌به لحاظ سیاسی نابود می‌شوند و انسجام درون‌سازمانی‌شان از بین می‌رود. شاید همین ترس از نابودی سیاسی سبب شده است که آنان به مذاکره با حکومت افغانستان تن ندهند. حکومت هم دیروز اعلام کرد که تلاش می‌کند تا «هیأت مذاکره‌کننده‌ی ملی» تشکیل شود. به نظر می‌رسد که سیاست‌مدارانی که ساحه‌ی راهبردی سیاست کابل را به دست دارند،‌ به توافق در مورد تشکیل «هیأت مذاکره‌کننده‌ی ملی» نزدیک شده‌اند. در این هیأت حتماً نماینده‌گان حکومت افغانستان هم حضور خواهند داشت.

هشت صبح می افزاید : 

در هیأت ملی برای مذاکره نه تنها نماینده‌گان حکومت که نماینده‌های جامعه‌ی مدنی، فعالان حقوق زن و دیگر بخش‌های جامعه هم باید حضور داشته باشند. حضور نماینده‌گان جامعه‌ی مدنی در مذاکره با طالبان نباید مثل نشست بن در سال ۲۰۰۱ نمادین باشد. از همین حالا باید در هیأت ملی مذاکره‌کننده‌، نقش نماینده‌گان جامعه‌ی مدنی، رسانه‌ها و فعالان حقوق زن تثبیت شود. 

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سر مقاله ای تحت عنوان "صلح امریکا با طالبان بدون دولت" چنین نوشته است:

دور پنجم گفت‌وگو‌های صلح میان امریکا و طالبان در دوحه قطر در حالی برگزار شده که (ملاعبدالغنی برادر) فرد شماره ۲ طالبان نیز در این نشست‌ها حضور دارد. دولت افغانستان به عنوان یکی از طرف‌های اصلی دعوا، در مذاکرات مستقیم با طالبان حضور ندارد و همین امر خود چشم انداز روشنی را برای افغانستان ترسیم نمی‌کند. از دید دولت افغانستان و آنطور که زلمی خلیل‌زاد آقای غنی را قانع ساخته است، مذاکرات با طالبان مقدمه‌ای است برای مذاکره طالبان با دولت افغانستان.

درپایان انصار می افزاید:

گفته می‌شود یکی از راه‌های رفع بهانه‌های طالبان برای زمینه‌سازی گفت‌وگوها، برگزاری لویه‌جرگه مشورتی صلح است که از سوی اشرف‌غنی و حامد کرزی پیگیری می‌شود.نکته‌ای که باید توجه داشت اینکه هر مذاکره‌ای که با رویکرد امریکایی‌ها در افغانستان شکل بگیرد، بدون شک جامع و بی‌نقص نخواهد بود، چرا که معیار‌های امریکا در خصوص تروریسمـ، امنیت و صلح، بر اساس منافع واشنگتن صورت می‌گیرد نه لزوماً منافع افغانستان. به همین جهت باید گفت: همچنان که امریکا طی سال‌های پس از ۲۰۰۱ از مبارزه با القاعده و سپس طالبان سخن می‌گفت، اکنون نیز شرایط طوری ایجاب کرده است که منافع خود را در صلح و مذاکره جست‌وجو می‌کند، اما به نظر نمی رسد که این روش صلح مدنظر امریکا برای افغانستان امنیت‌زا و ثبات‌آفرین باشد.