بررسی مطبوعات چاپ کابل 26 حوت 1397

"کمیشنران تازه و انتخابات لادرک پارلمانی" ، " پروسه ی صلح باید همه جا دنبال شود" و" افغانستان بدل به یک ایالت پاکستان نمی شود"،مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

کمیشنران تازه و انتخابات لادرک پارلمانی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:
پنج ماه‌ از برگزاری انتخابات پارلمانی می‌گذرد ولی تاهنوز نتایج نهاییِ این انتخابات در کابل و چهارده ولایتِ دیگر اعلام نشده و از کمیشنرانِ تازه نیز هیچ حرف و عملی به ظهور نمی‌رسد که از سرنوشتِ انتخابات ۲۸ میـزان حکایت کند.
هیچ شکی نیست که برگزاری انتخابات پارلمانی تا حدی با تقلبات و نارسایی‌هایِ فنی همراه بوده که کمترکسـی می‌تواند به سلامتِ آن رای بدهد و به نتایجِ آن اطمینان بورزد؛ اما این‌که حکومت گویا عزم دارد که حق را از ناحق جدا کند و اعتماد از دست رفته به انتخابات را دوباره اعاده سازد، مردم را در انتظـارِ پایانِ ماجرا قرار داده و همه می‌خواهند بفهمند که سرانجام کمیسیون‌های انتخاباتی چگونه حق را به حق‌دار می‌سپارند.
ماندگار می افزاید:
 با گزینش کمیشنرانِ تازه نه‌تنها هیچ قدمی در راستای تصفیۀ انتخابات پارلمانی برداشته نشده، بلکه به دلایلی که دقیقاً معلوم نیست، اوضاع در کمیسیون‌های انتخاباتی بی‌نظم‌تر و آشفته‌تر از گذشته شده و این بیـم را به میان آورده که مبادا اعضای تازۀ کمیسیون‌های انتخاباتی ناکام ثابت شوند و نقش قربانی را در بازی‌های تازۀ ارگ با انتخابات بازی کنند. از همین ‌رو، به کمیشنرانِ تازه اولاً پیشنهاد می‌شود که رابطۀشان را با رسانه‌ها به عنوان پُل ارتباطی میان آن‌ها و مردم قایم سازند و جزییات فعالیت‌های‌شان را در زمینۀ انتخابات به جامعۀ افغانستان به عنوان بزرگ‌ترین تکیه‌گاه‌شان ابلاغ کنند؛ ثانیاً نسبت به اوضاع در محیط داخلی کمیسیون‌ها ـ از تأخیر در معاشِ کارمندان تا نبود انگیزه برای کار ـ کنجکاو باشند و ثالثاً در هر قدم و عملی، با در نظرداشت سرنوشتِ کمیشنران گذشته، خود را نسبت به حکومت دور و نسبت به مردم نزدیک احساس کنند. در غیر این صورت، می‌توان آیندۀ کمیشنرانِ تازه را مشابه سرنوشتِ کمیشنرانِ گذشته پیش‌بینی کرد: چند صباحی ناز و نعمت و یک عمر بدنامی و حسرت!
و روزنامه ی افغانستان ما در سر مقاله ای تحت عنوان پروسه ی صلح باید همه جا دنبال شود چنین نوشته است:
جنگ و صلح در افغانستان تنها به اراده مردم ساکن در این کشور مربوط نمی شود؛ بلکه ابعاد و زاویای پیچیده و درهم تنیده آن بسیاری از کشورهای منطقه و جهان را دربر می گیرد. مسأله افغانستان از سال ها بدین سو با سیاست ها و استراتژی های منطقوی و بین المللی کشورها گره خورده است. بسیاری از کشورهای دور و نزدیک منافع شان را در نوع خاصی از تحولات سیاسی و امنیتی افغانستان جستجو می کنند. از آنجایی که منافع کشورها در این کشور متضاد بوده و به صورت موازی دنبال می شوند، کنش های سیاسی آنها در رابطه با مسایل افغانستان به صورت متفاوت و ناهمساز ظهور و تبارز می کنند.
نویسنده می افزاید :
مشکل افغانستان زمانی حل می شود که اولا؛ حکومت افغانستان به عنوان طرف اصلی قضیه در مذاکرات صلح نقش داشته باشد؛ ثانیا از طریق فشارهای سیاسی و بین المللی برخی کشورهای همسایه مجبور شوند تا دست از منافع و خواست های نامشروع خود بردارند و در یک فرایند سیاسی و منطقی و در قالب قوانین بین المللی، منافع مشروع همه کشورها در افغانستان تأمین گردد.
و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سر مقاله ای تحت عنوان افغانستان بدل به یک ایالت پاکستان نمی شود چنین نوشته است:
اظهارات عمران‌خان همان طوری که وزارت خارجه‌ی کشور گفته است، نوعی دخالت در امور داخلی افغانستان است. این اظهارات به هیچ وجه با موضع‌گیری محمداشرف غنی در مورد سرکوب «جنبش ایمن‌سازی پشتون‎ها» قابل مقایسه نیست. 

درپایان هشت صبح می افزاید : 

صلح وقتی به منطقه و افغانستان می‌آید که همه‌ی کشورهای منطقه به شمول پاکستان عرف حاکم بر روابط دولت‌ها را رعایت کنند. پاکستان باید اجازه بدهد که روند مصالحه با طالبان آن طوری که مردم و دولت افغانستان می‌خواهند، رقم بخورد.