بررسی مطبوعات چاپ کابل 21 ثور 1398

"دور ششم گفتگوهای آمریکا و طالبان ، ترس و امید" و " سرنوشت مبهم صلح"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

دور ششم گفتگوهای آمریکا و طالبان ، ترس و امید  عنوان سر مقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است: 

ششمین دور گفت‌وگوهای امریکا با طالبان در قطر پایان یافت. این دور گفت‌وگوها ۹ روز طول کشید و هر دو طرف اعلام کردند که به پیشرفت‌هایی دست یافته‌اند. طالبان گفته‌اند که بحث این دور گفت‌وگوها بر سر نهایی‌سازی مسوده‌ای بوده که در دور پنجم ترتیب شده بود. این گروه این پیش‌نویس را که موضوعش خروج نیروهای امریکایی و قطع روابط گروه طالبان با گروه‌های تروریستی است، نهایی ندانسته و گفته است که در دور بعدی گفت‌وگوها روی این مسوده بازهم گفت‌وگوخواهدشد. زلمی خلیل‌زاد نیز گفت‌وگوها را مثبت ارزیابی کرده اما گفته است که این دستاوردها کافی و سریع نیست. او در توئیتی اعلام کرده که به دلیل خشونت و قربانی شدن مردم افغانستان این پیشرفت‌ها باید سریع‌تر باشد.

گفت‌وگوهای امریکا با طالبان برای رسیدن به یک توافق صلح و ختم جنگ در افغانستان به صورت متضاد، مایه‌ای «ترس و امید» برای افغان‌هاست. واکنش مقامات دولتی، احزاب سیاسی، گروه‌های قومی، زنان، اقلیت‌ها و نهادهای نوتأسیس خصوصی همه در مورد تلاش‌های امریکا برای تحقق صلح، بازتاب‌دهنده‌ی «امید توأم با ترس» است. ترس اصلی مقامات دولت در کنار استقبال پیوسته از تلاش‌های امریکا، فروپاشی دولت جدید و نهادهای سیاسی و دولتی است که بر بنیاد قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان شکل گرفته‌اند.

شایعات سیاسی متعدد که از دورن رقابت‌های سیاسی تولید و منتشر می‌شوند، بیم دولت از توافق برای ایجاد یک حکومت موقت را افزایش داده است. در نهادهای خصوصی، گروه‌های متکثر هویتی، فرهنگی و اجتماعی ترس اصلی از مذاکرات جاری، قربانی شدن ارزش‌هایی است که در قانون اساسی درج است و در سایه‌ی حضور جامعه جهانی دست‌کم در شهرهای افغانستان و میان نسل جدید افغانستان قوام یافته‌اند. حقوق زنان، حقوق بشر، تکثرگرایی فرهنگی و سیاسی، پاسداری تنوع مذهبی و قومی، آزادی بیان، رسانه‌های آزاد و آزادی سیاسی و مدنی شهروندان رؤس این ارزش‌ها و نگرانی‌هاست.

نویسنده می افزاید:

به نظر می‌رسد که ترس و نگرانی شهروندان بایستی یکی از شرایط اساسی حاکم در مذاکرات باشد و اطلاع‌رسانی بیشتر از گفت‌وگوها و موضوعات و دیدگاه‌های طرفین می‌تواند این نگرانی‌ها را کاهش دهد. گفت‌وگوهای صلح در صورتی نتیجه‌ی بهتری در پی خواهد داشت که ترس‌های مردم رفع و حمایت شهروندان افزایش یابد. این نگرانی‌ها با شریک‌کردن اطلاعات و جزییات بیشتر از گفت‌وگوهای امریکا و طالبان کاهش می‌یابد نه از پنهان نگه‌داشتن و افغان‌ها را در گوشه‌ای فراموش کردن.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که در سرمقاله ای تحت عنوان سرنوشت مبهم صلح چنین نوشته است:

ششمین دور مذاکرات صلح افغانستان میان نمایندگان ایالات متحده و طالبان در قطر در حالی پایان یافت که هیچگونه توافقی در پی نداشت. اگرچه دو طرف از پیشرفت های اندک سخن به میان آورده اند؛ ولی بر اساس برخی گزارش های موثق در این دور از مذاکرات موضوعات تازه ای به میان آمده است که کلیت پروسه را با چالش جدی مواجه کرده است.

ظاهرا نمایندگان طالبان در این دور، مطالبات اصلی خود را مطرح کرده اند و خواهان برقراری امارت اسلامی در افغانستان شده اند. موضوعی که حداقل در ظاهر با مخالفت جدی ایالات متحده مواجه شده است. البته این چیزی تازه ای از نگاه طالبان و کسانی که این گروه را به درستی می شناسند، نیست. نمایندگان این گروه در کنفرانس مسکو نیز با صراحت تمام قانون اساسی، نظام سیاسی موجود و ارزش های جدید را به کلی مردود شمرده بودند. علاوه بر زیاده خواهی های جدید طالبان به نظر می رسد حمله مرگ بار این گروه بر یک موسسه آمریکایی در شهر نو کابل در روز چهارشنه گذشته نیز عامل دیگر بر پایان بی نتیجه مذاکرات و به وجود آمدن ابهامات بیشتر بوده است. 

نویسنده می افزاید:

 در تمام مدتی که پروسه صلح ظاهرا جدی به نظر می رسید، تنها طالبان سود برده است و دیگران به تدریج در موقعیت ضعف و انزوا قرار گرفته اند. عامل این تحولات نیز شخص فرستاده ایالات متحده و اعتماد بیش از حد تصمیم گیرندگان اصلی در کاخ سفید به اقای خلیل زاد بوده است. عامل دیگر تقویت طالبان، کشور قطر بوده است که همواره نظرات خود را بر روند صلح تحمیل کرده است. به نظر می رسد تنها گزینه های مناسب برای ایالات متحده بیرون کشیدن پای اقای خلیلزاد از پروسه صلح افغانستان و تغییر دادن مکان گفتگوها از قطر به یک کشور بی طرف دیگر است. در غیر این صورت این گفتگوها هیچگاه پایان خوش و مثبتی برای ایالات متحده نخواهد داشت. ظاهرا این دو موضوع قبلا نیز از سوی دولت افغانستان به نحوی مطرح شده است؛ اما از جانب ایالات متحده پاسخ مثبت دریافت نکرده است.