بررسی مطبوعات چاپ کابل 13 جوزا 1398

"دیپلماسی پایان جنگ ناکام است"، " در ماه مبارک رمضان تروریستان هر روز خون می ریزند" و "درادامه ی خونین و حقارت بار صلح"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

دیپلماسی پایان جنگ ناکام است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که درآن چنین آمده است :

خلیل‌زاد نماینده‌ی ویژه‌ی امریکا برای پایان جنگ افغانستان،‌ اعلام خوش‌بینی می‌کند و با همین احساس دوباره به منطقه می‌آید، ولی موضع‌گیری و عمل‌کرد طالبان نشان می‌دهد که مواضع آنان حتی نسبت به گذشته، ‌تندتر شده است. طالبان از همه تسلیمی می‌خواهند. آنان می‌خواهند که امریکا تسلیمی‌خط خود را بنویسد،‌ امضا کند و نیروهای خودش را خارج سازد. طالبان حاضر نیستند که در هیچ سطح و شکلی با مقام‌های حکومتی افغانستان مذاکره کنند. گفت‌وگوهای میان‌افغانی که حکومت بخشی از آن نباشد،‌ تحقق خارجی نخواهد یافت. نماینده‌گان طالبان حتا از سیاست‌مدارانی که با آنان در مسکو جلسه داشتند، نیز تسلیمی می‌خواهند. طالب‌ها برای حل سیاسی جنگ مذاکره نمی‌کنند،‌ آنان تسلیمی طرف‌های مقابل‌شان را می‌خواهند و احساس می‌کنند که راه حل نظامی ممکن است.

هشت صبح می افزاید :

افکار سیاسی طالبان هنوز در گذشته مانده است، ‌اما ابزاری که برای  تحمیل این افکار به کار می‌برند، مدرن شده است. طالبان مصداق روشن چیزی هستند که در ادبیات دانشگاهی به آن هم‌زمانی پدیده‌های ناهم‌زمان می‌گویند. شبکه‌های اجتماعی، نوارهای تصویری با کیفیت، ‌مواد انفجاری و تفنگ‌های روسی‌شان محصولات تمدن مدرن است،‌ اما افکار سیاسی طالبان مال گذشته. این چیزی غیر از هم‌زمانی پدیده‌های ناهم‌زمان نیست. طالبان قصد ندارند که در میزان خشونت کاهش بیاید. حامیان خارجی طالبان هم میل ندارند که به آنان فشار وارد کنند. 

و در ماه مبارک رمضان تروریستان هر روز خون می ریزندعنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

طالبان و شاید هم داعشیان در روز های اخیر حملات بمبی شان را بر شهر کابل افزایش داده اند. طی روز های اخیر ده ها تن از هموطنان ما در حمله با موتر بمب و یا هم بمب‌های مقناطیسی شهید و یا زخمی شده اند.

دیروز در مناطق سیلوی شهر کابل سه حمله با بمب‌های کار گذاری شده صورت گرفت که در آن دانشجویان معصوم اعم از دختران و پسران آماج این حملات بودند که در آن دو شهید و شانزده زخمی داشتیم.

به این ترتیب در روزهای گذشته ده ها خانواده در پایتخت کشور در سوگ و ماتم عزیزان شان نشستند در حالی که روزهای متبرک رمضان است و مردم در هر کجای کشور سرگرم روزه داری و عبادات شان هستند.

آرمان ملی می افزاید :

مردم افغانستان و به ویژه شهروندان کابل از حکومت می خواهند تا جلو اینگونه حملات را که طی ده روز گذشته در شهر کابل اتفاق افتاده است، بگیرد. ترور، حمله با موتر بمب، انتحار و بمب‌های مقناطیسی، زنده گی را بر کام مردم ما تلخ کرده است و از حکومت می پرسند ده ها هزار نیروی امنیتی، دفاعی و کشفی در پایتخت حضور دارند ولی دشمن با جسارت به مرکز شهر حمله می کند، پاسگاه های امنیتی را آتش می زند و با بمب های مقناطیسی وسایطی را که در آن کارکنان دولت و یا هم دانشجویان رفت و آمد می کنند، نابود می کند که در اثر آن شهروندان بیگناه ما شهید و زخمی می‌شوند.

ما باور داریم که اگر افراد شایسته و مسلکی در رأس نهاد های مسوول گماشته شوند، نتیجه آن مثبت خواهد بود و جلو این گونه حملات گرفته خواهد شد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که درسرمقاله ای تحت عنوان درادامه ی خونین و حقارت بار صلح چنین نوشته است :

امروز اگر طالبان از موقعیت بالا صحبت می کنند و از ادامه جنگ و حاکمیت طالبانی سخن می گویند، نتیجه همین سیاست های خام و خوشبینانه سران حکومت قبلی در برابر طالبان می باشند. سران و دست اندرکاران حکومت قبلی متأسفانه هنوز هم در برابر طالبان از موضع بسیار ضعیف و کرنش مآبانه برخورد می کند. 
باید بفهمیم که ما دربرابر طالبان در صحنه جنگ شکست نخورده ایم. نیروهای امنیتی به گونه‌ای شایسته از سنگرهای شان دفاع کرده اند؛ اما سیاست های متزلزل، بزدلانه و خاینانه حکومت بوده است که کمر نیروهای امنیتی را شکستانده و انگیزه جنگی و دفاعی آنها را پایین آورده است. پس ما درعرصه سیاست شکست خورده‌ایم. ما از سیاست واحد، پایدار و مبتنی بر راهبردهای مشخص برخوردار نبوده ایم. ما می توانستیم از ورود دوباره طالبان به افغانستان جلوگیری کنیم، ما می توانستیم اقتدار حکومت مرکزی را در ولایات و ولسوالی ها گسترش دهیم؛ اما چنین نکردیم. ما همه اش به طالبان فرصت و امتیاز دادیم و خود ما بسیاری فرصت ها را از دست دادیم.

در پایان نویسنده می افزاید :

 اکنون دیگر زمان به آخر رسیده است. حکومت باید قاطعانه تصمیم بگیرد، یا افغانستان را به طالبان واگذار می کند و صفحه خونین دیگری از کشتارها، جنگ ها و جنایت های سازمان یافته را رقم می زند و یا مردم را به مقاومت و دفاع و مقابله با گروه طالبان فرا می خواند و عرصه را به لحاظ نظامی بر طالبان تنگ می کند. اتخاذ سیاست واحد، پایدار و راهبردی در برابر شورشیان و ایجاد اجماع کلان ملی برای دفاع از ارزش های نوین سیاسی، گرفتن موضع شفاف، روشن و قاطع در برابر طالبان و دوری جستن از سیاست های ضعیف و کرنشگرانه، می تواند اقتدار از دست رفته حکومت را تا حدودی برگرداند.