بررسی مطبوعات کابل 10 میزان

صلح با حزب اسلامی از صداقت تا واقعیت

صلح با حزب اسلامی از صداقت تا واقعیت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است :

موافقتنامه صلح با حزب اسلامی را می توان یک گام مهم در راستای امنیت و ثبات افغانستان دانست. این حزب یکی از پر نفوذ ترین احزاب سیاسی در افغانستان بوده و در جنگ علیه حکومت های کمونیستی در این کشور نقش ایفا کرده است. 
اگر چه این حزب با حکومت مجاهدین در دوران پس از پیروزی اختلاف پیدا کرد و همین اختلاف سبب شد که این حزب به تدریج به حاشیه و انزوا رانده شود؛ اما تأثیر گذاری این حزب را بر روندهای سیاسی نمی توان در هیچ یک از دوران های جنگ و مقاومت نادیده گرفت.
حزب اسلامی در دوره جدید سیاسی نیز مسیر مبارزه مسلحانه علیه دولت را انتخاب کرد و در جنگ ها و حتا برخی انفجارها دست داشت؛ اما افراد مهم این حزب به گونه غیر رسمی در ساختار حکومت جذب شدند و تا مقامات بالای حکومتی راه پیدا کردند.

نویسنده می افزاید :

تجرید، انزوا و به حاشیه رفتن این گروه از عرصه های سیاسی و نظامی یک واقعیتی است که نمی شود آن را انکار کرد. اعضای این حزب به مقامات بالای دولتی دست یافتند و هرکدام صاحب جایگاه و پایگاه سیاسی و اجتماعی در کشور گردیدند و این افراد دیگر حاضر نیستند دوباره به زندگی قاچاقی در کشورهای خارجی بر گردند. بنابراین حزب اسلامی مجبور بود که از بازی دوگانه ای که تا کنون در پیش گرفته بود، یکی را انتخاب کند: جنگ یا صلح؟

و در انتظار یک حکمتیار جدید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین امده است :

اگرچه آقای حکمتیار بسیار ناوقت به روندِ صلح پیوسته و خیلی دیر از جا جنبیده؛ اما اگر صداقتی وجود داشته باشد، می‌تواند گامِ بزرگی را به‌هدفِ استقرارِ آشتی و آرامش در کشور بردارد. حکمتیار باید نشان بدهد که می‌تواند خلافِ روش و رویۀ گذشته، مهرۀ مثبتی برای مردم و کشور باشد. زیرا مردم با امضای توافق‌نامه، با حکمتیارِ تاریخی وداع می‌کنند و در انتظارِ یک حکمتیارِ جدید اند که می‌خواهد به وعده‌ها و تعهداتش عمل نماید.

ماندگار می افزاید :

حکمتیارِ جدید باید فارغ از تأثیر و فشارِ کدام حلقه و سازمان داخلی یا خارجی، در کنار مردم افغانستان قرار ‌گیرد و برای تحققِ آرزوهای برحقِ آن‌ها در تعاملاتِ افغانستان نقش ایفا ‌کند. حکمتیارِ جدید می‌باید با رویه‌های دمکراتیکِ قدرت و سیاست آشنا باشد و نگاهش به آینده، نگاهی عاری از نفرت و خشونت باشد. مسلماً چنین حکمتیاری حضورش در افغانستان، مثبت و مایۀ خیر پنداشته می‌شود. اما اگر خدای نکرده غیر از این باشد، صلح با حکمتیار آتشِ زیر خاکستری خواهد بود که دیر یا زود شعله می‌افـروزد و مشکلاتِ تازه‌یی را برای خود و کشور می‌آفریند.

و به سراغ روزنامه ی چراغ می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان شهد صلح در کام تلخ جنگ چنین نوشته است :

امضای «توافق نامه صلح» با "حکمتیار" مخالفت ها و معاضدت هایی را  علیه شخص حکمتیار و حزب او در کابل  بر انگیخته و نگرانی هایی جدی از سوی برخی رسانه های گروهی، جامعه مدنی و پاره ای از نهادهای حقوق بشری و برخی افراد متنفذ ابراز شده است. 

  برخی مقام های حکومتی در اظهار نظرهای متفاوت گفته اند که آغوش آنها برای صلح باز است! اما عده ای از سران سیاسی، حکمتیار را یک جنایت کار خوانده و گفته اند که او به خاطر جنایت هایی که در دهه نود انجام داده باید از پیشگاه ملت افغانستان عذر خواهی کند.  
این گونه اظهارنظرها نشان می دهد که راه حکومت افغانستان در مصالحه با حکمتیار راه همواری نیست. گرچه شهد صلح در کام رهبران حکومت شیرین آمده، اما هیچ تردیدی نیست که ادامه روند صلح و حل نشدن گروه حکمتیار در جامعه افغانستان می تواند زهر تلخی را در کام حکومت گران افغانستان بریزد و روزهای خوش امضای موافقت نامه را به اندوه و نا خوشی تاریخی تبدیل کند. 

در پایان نویسنده می افزاید : 
امضای توافق نامه با حکمتیار بادید مثبت نگریسته می شود، اما حکومت نباید فراموش کند که او در خشونت هایی به وجود آمده در کشوردخالت داشته است. لذا اگر آن گونه که شایسته است حرکت های او تحت نظر قرار نگیرد، ممکن است فاجعه ای رخ دهد که مهار آن بسیار محال باشد.
از جمله ایجاد ظرفیت، مشخص شدن جایگاه او در حکومت افغانستان است. بعد از امضای توافق نامه، رئیس جمهور اشرف غنی با خوش بینی فراوان از توافق نامه ی امضا شده استقبال کرد، اما چشم انداز صلح با حکمت یار، بسته به دو رشته است. یک رشته ای است که میان سران حکومت وجود دارد که متاسفانه هر از گاهی در معرض گسست قرار می گیرد. دوم آنست که ظرفیت های مناسب با مهمان جدید در دستگاه سیاسی حکومت به وجود آید.
حکمتیار آمده تا افزون بر آن که از مصئونیت برخوردار باشد، می خواهد در قدرت سیاسی نیز سهم  و نقش داشته باشد، آیا حکومت وحدت ملی تا هنوز اندیشه ای برای جایگاه حکمتیار و حزب او دردستگاه سیاسی کشور کرده است؟