بررسی مطبوعات چاپ کابل ۱۹ سرطان 1398

"چه کنیم تا دانشگاه داعشگاه نشود"،" خشت کج در قطعنامه ی پایانی کنفرانس قطر" و "نظم جمهوری کجاست؟" عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

"چه کنیم تا دانشگاه داعشگاه نشود" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

بازداشت چند استاد دانشکدۀ شرعیاتِ دانشگاه کابل به جرمِ عضویت در گروه‌ تروریستی داعش، اگرچه گامی نیک در پالایشِ محیط‌های علمی از آلوده‌گی‌هایِ غیرعلمی است، اما ابداً برای نجات مراکزِ تحصیلات عالیِ افغانستان از «فاجعه‌»یی که با آن مواجه است، کافی و شافی نیست.

فاجعۀ موجود در نهادهای تحصیلات عالی و دانشگاه‌ها و دانشکده‌های افغانستان، نبود روحیۀ علمی و حتا عدمِ آشنایی با آن است. در حقیقت، آنچه از یک استاد دانشگاه یا دانشجو فعالِ تروریستی‌یی می‌سازد که به ستایش از کارنامۀ اسامه بن لادن سخن می‌گوید و کارت عضویتِ داعش را اخذ می‌کند، خلایِ روحیۀ علمی است که با چیزهایی چون خشم و نفرت و عصبیت پُر می‌گردد. به عبارت دیگر، تا زمانی‌که در دانشگاه‌های افغانستان روحیۀ علمی حاکم نشود، هر استاد و دانشجویی می‌تواند به سربازِ تروریسـم تبدیل شود.

ماندگار می افزاید:

بهترین نقطه برای جلوگیری از بازتولیدِ جهل و خشونت، اهتمامِ دولت به مکاتب است که دوازده سال از عمرِ کودکان در آن‌جا سپری می‌شود. این کار اما با آموزشِ تکمیلیِ معلمان و اصلاحِ نصاب و محتویاتِ آموزشی صورت می‌گیرد؛ یعنی از همان صنفِ اول باید توسط معلمان و محتویاتِ آموزشیِ درخور، به دانش‌آموزان پیچیده‌گی‌هایِ جهان و ضرورتِ کنجکاوی و پرسش‌گری برای پیشرفت یاد داده شود و صنف به صنف با ارتقای این آموزش، روحیۀ علمی و تساهل در نهـادِ کودکان پرورش یابد؛ به‌نحوی که زمانی‌که آنان به دانشگاه راه می‌یابند، هر موضوعی را فقط در دایرۀ روش علم مطالعه کنند.

" خشت کج در قطعنامه ی پایانی کنفرانس قطر" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

نشست بین الافغانی که در واقع سومین نشست از این گونه نشست ها بود، دوشنبه شب در دوحه قطر با صدور یک قطعنامه پایان یافت. 

در متن قطعنامه یکی از مفاهیمی که به صورت بسیار مبهم و گنگ به کار رفته است، اصطلاح سیاسی «حاکمیت نظام اسلامی» است. این مفهوم به عنوان مخرج مشترک مباحث دو روزه شرکت کنندگان اعلان شده است و تاکید گردیده است که همه آن ها بر سر این موضوع و موضوعات جانبی دیگر که در کنار این موضوع ذکر گردیده است، اتفاق نظر دارند. اما باید تاکید کنیم، در عین حالی که برخی و از جمله شرکت کنندگان کنفرانس ساده لوحانه از کنار آن گذشته است، مبنای همه معادلات سیاسی به شمول محور قدرت در آینده می تواند باشد.

نویسنده می افزاید: 

 واقعیت این است که دیگر تیر از کمان رها شده است و بر اساس دیدگاه طالبان به هدف خورده است. 

در این متن باید اصطلاح سیاسی و مهم «جمهوری» پیش از قید «اسلامی» ذکر می شد.در کنفرانس های مسکو هم نمایندگان طالبان با تاکید، سه موضوع را رد می کردند که عبارت بود از: جمهوریت نظام، قانون اساسی فعلی و مذاکره با حکومت افغانستان. هر یک از گزینه‌های سه گانه فوق که طالبان به شدت با آن ها مخالف اند، عصاره روندهای دموکراتیک و سیستم انتخاباتی است. اتفاقا در کنفرانس قطر نیز نمایندگان طالبان به خصوص عباس استانکزی و سهیل شاهین سخنگوی هیأت طالبان، با تاکید قاطع گفته اند که طالبان هیچ نوع انتخاباتی را نمی پذیرند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سر مقاله ای تحت عنوان "نظم جمهوری کجاست؟" چنین نوشته است :

در قطع‌نامه‌ی پایانی نشست قطر هیچ ذکری از نظم جمهوری نشده است. سوال مهم این است آیا افغانستان بدون نظم جمهوری به صلح و امنیت سراسری می‌رسد؟ آیا آرزوی مردم افغانستان مبنی بر امنیت  پایدار و صلح سراسری  بدون نظم جمهوری به یک واقعیت عینی بدل می‌شود؟ تجربه‌ی   چهل سال اخیر نشان می‌دهد که چنین چیزی محال است.

در پایان هشت صبح می افزاید. : 

در قطع‌نامه‌ی نشست قطر به نظام اسلامی   تاکید شده است، اما نظم جمهوری در آن غایب است. هیچ تردیدی نیست که در حال حاضر هم دولت افغانستان از هویت اسلامی این خطه نماینده‌گی می‌کند. جمهوری اسلامی معنایش این است که افغانستان جمهوری متعلق به مسلمانان است. نظام حقوقی افغانستان هم بر مبنای احکام شرعی و حقوق مدرن    شکل گرفته است. شریعت هیچ گاهی امری جدا از نظام حقوقی افغانستان نبوده است.