بررسی مطبوعات چاپ کابل 29 سرطان 1398

"شهادت کماندوها ، صلح مجهول و فساد معلوم" ،" اهداف طالبان از تشدید حملات تروریستی" و" طالبان صلح نمی خواهند " ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان شهادت کماندوها ، صلح مجهول و فساد معلوم چنین نوشته است :

طالبان درحالی از کشته شدنِ بیش از سی کماندوی ارتش در ولایت بادغیس خبر می‌دهند که مقام‌های امریکایی، پیشتر از پیشرفت در گفت‌وگوهایِ صلح خبر داده‌‌ بودند؛ گفت‌وگوهایی که برای مردم در هـاله‌ ای از ابهام قرار دارد و موضعِ حکومت نیز در قبالِ آن در میانِ هراس و استقبال در نوسان است.
سخنگوی طالبان در بیانیه‌ ای اعلام کرده که کماندوهای ارتش در منطقۀ «میده‌قل» ولسوالی آبکمری با کمیـنِ طالبان روبه‌رو شده‌اند که در اثر آن، ۳۹ نفرِ آن‌ها کشته و ۱۶ نفر دیگر به اسارت در‌آمده‌اند. همچنین در این بیانیه ادعا شده که تعدادی از سربازانِ امریکایی نیز در این درگیری کشته شده‌اند.

ماندگار می افزاید :

اگر این را بپذیریم، بازهم حمله بر سربازانِ امریکایی در بادغیس که سخنگوی طالبان آن را گزارش کرده، ناقضِ گزارۀ فوق است. فراموش نباید کرد که امریکا یک «هژمون و ابرقدرت در نظام بین‌الملل» است و طالبان «گروه تروریستیِ فاقد دولت و سرزمین». حتی اگر گزارش طالبان از کشتنِ چند سربازِ امریکایی در بادغیس دروغ باشد، بازهم این دروغ حمله بر پرستیژ و وجهۀ نظامی ـ سیاسیِ امریکا در جهان خواهد بود.
با این وصف، می‌باید گفت که داستانِ صلح در مسیری مجهول و نامتعارف جریان دارد که ماهیتِ آن به مردم و به دولت افغانستان معلوم نیست و فقط امریکا از اسرار و رموزِ آن آگاه است!

و اهداف طالبان از تشدید حملات تروریستی  عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

به نظر می رسد که نخستین هدف طالبان و حامیان آن که طراحان اصلی حملات تروریستی و نیز تمویل کنندگان اصلی این حملات هستند، تاثیرگذاری بر روند صلح و امتیازهای بیشتر از مذاکره کنندگان است. طالبان می دانند که دولت افغانستان به هیچوجه به این گروه امتیاز نمی دهد و هرگز مطالبات نامشروع آن را قبول نمی کند. تهیه اصول اساسی دولت افغانستان در روند صلح و تعریف خطوط قرمز در این پروسه به گونه واضح در تضاد با زیاده خواهی های طالبان ارتباط دارد.

نویسنده می افزاید :

واقعیت این است که افغانستان فعلا در یک مخمصه پیچیده گیر مانده است. از یک سو روند صلحی پیش روی مردم افغانستان قرار دارد که به شدت مصنوعی و ناپایدار به نظر می رسد. از سوی دیگر حملات تروریستی در جبهه های جنگ و نیز در شهرها تشدید یافته است و هر روز از مردم افغانستان قربانی می گیرد و در هر خانه ماتم جریان دارد. واقعا معلوم نیست که اگر دولت افغانستان تن به صلحی دهد که کاملا تحمیلی است و ممکن است همه آن چه طی هیجده رشته شده است، به بهانه صلح پنبه شود، فردای چنین تصمیمی چه خواهد بود؟ از همین رو تنها راهی که پیش روی دولت افغانستان قرار دارد، مبارزه علیه تروریسم و در عین حال تلاش برای برگزاری انتخابات است. تنها در این صورت که تیر طالبان و حامیانش به سنگ خواهد خورد و مردم افغانستان از یک گردنه بسیار مهم دیگر تاریخ عبور خواهند کرد.

و به سر اغ روزنامه ی هشت صبح می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان طالبان صلح نمی خواهند چنین نوشته است :

حمله‌های پی هم طالبان به اهدافی که موجب قتل غیرنظامیان و نظامیان می‌شود‌، نشان‌دهنده‌ی آن است که رهبران این گروه بیش‌ از این‌که به صلح فکر کنند، ‌به دوام جنگ می‌اندیشند. حمله به فرماندهی پولیس قندهار و انفجار بمب مقناطیسی در کنار دروازه ورودی دانشگاه کابل، به اضافه‌ی تشدید جنگ در بادغیس و دیگر ولایت‌های غربی، نشان می‌دهد که شورای کویته قصد مذاکره و ختم جنگ را ندارد. به نظر می‌رسد که هدف اصلی و اساسی طالبان از مذاکره با امریکایی‌ها، گرفتن تضمین خروج است. آنان می‌خواهند که تضمین خروج از امریکایی‌ها بگیرند، ولی با افغان‌ها به جنگ ادامه دهند. طالبان می‌خواهند صرف با امریکا مصالحه کنند؛‌ ‌آنان می‌خواهند که با دولت افغانستان و مجموع افغان‌ها به جنگ ادامه دهند. ‌آنان شاید در صورتی به ختم جنگ بیندیشند که دولت و دیگر نیروهای سیاسی آماده‌ی تسلیم شدن باشند

در پایان هشت صبح می افزاید :

 دیپلمات‌های امریکایی پیوسته می‌گویند که آنان می‌خواهند کشور‌شان میراث خوب در افغانستان به جا بگذارد و روابط درازمدت میان کابل و واشنگتن برقرار شود. ولی اگر ایالات متحده و ناتو به صلح یک‌جانبه با طالبان تن ‌دهند، مردم افغانستان مشروعیت آن را نمی‌پذیرند و میراث خوب به جا نمی‌ماند. میراث ماندگار وقتی به جا می‌ماند که مردم افغانستان به تلاش‌های دیپلماتیک برای صلح باور کنند و نتیجه‌ی آن را در زندگی روزمره‌ی‌شان ببینند. فعلاً وضعیت به گونه‌ای است که طالبان می‌خواهند صرف امریکا را از سر راه خود بردارند و بعد با دولت افغانستان وارد مرحله‌ی جدیدی از جنگ شوند تا تمام قلمرو کشور را به دست بگیرند.