بررسی مطبوعات چاپ کابل 3 سنبله 1398

"ائتلاف های ناپایدار و قومی شدن انتخابات"، "ناَران بین المللی کجا هستند" و "صلح کودتاگر و حکومت در چپو" عناوین سرمقالات امروز چاپ کابل است.

ائتلاف های ناپایدار و قومی شدن انتخابات عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

در فضای سیاسی کنونی دو تیم قدرتمند وجود دارد که به احتمال زیاد تا آخر رو در روی هم قرار گیرند و در صحنه انتخابات باقی بمانند. هر دو تیم صرف نظر از این که چه اندازه به برد در عرصه انتخابات باورمند هستند، انگیزه های سیاسی کافی دارند که پروسه انتخابات را تا آخر همراهی کنند و در آن باقی بمانند. سایر تیم ها احتمالا یکی پس از دیگری به این دو تیم خواهند پیوست و انگیزه های جدی برای برد واقعی را ندارند. 

نویسنده می افزاید: فضای دو قطبی که احتمالا بر بنیاد قومیت به وجود خواهد آمد یک بار دیگر جامعه ما را به سمت تنش و بحران سوق خواهد داد. به همین خاطر بحران های کنونی که بخش مهمی از آن براساس مسایل قومی استوار است، هم چنان تداوم خواهد یافت. 

و ناَران بین المللی کجا هستند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

باید آماده‌گی‌های لازم از سوی سازمان‌های بین‌المللی برای نظارت از انتخابات افغانستان گرفته شود. شاید برخی از کشورهای این بار در حمایت جدی از انتخابات افغانستان تردید داشته باشند، اما بدون سرمایه‌گذاری روی انتخابات جامعه‌ی جهانی نمی‌تواند به نتیجه برسد. صلح زمانی به افغانستان می‌آید که مشروعیت انتخاباتی وجود داشته باشد. صلحی که یک حکومت غیر انتخابی و یک سیستم غیر دمکراتیک را روی کار بیاورد، دیر دوام نمی‌کند.

هشت صبح می افزاید:

 از طرف دیگر هیچ کسی نمی‌داند که چانه‌زنی‌ها در دوحه و بعد در اسلو چقدر طول می‌کشد و به چه نتایجی می‌انجامد. بنابراین نباید انتخابات گروگان گرفته شود. ‌آماده‌گی‌های لازم برای انتخابات باید وجود داشته باشد و این روند به هیچ وجه صدمه نبیند. مشروعیت حوزه‌ی قانون اساسی و نظم جمهوری از انتخابات می‌آید و در صورتی که انتخابات برگزار نشود، این نظم صدمه می‌بیند. 

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سر مقاله ای تحت عنوان صلح کودتاگر و حکومت در چپو چنین نوشته است:

انتخابات و صلح و سود و زیانِ آن‌ها، هر دو متعلق به مردم است و این کلیدی‌ترین نشانۀ راهِ سیاست‌مدارانِ ملی برای تعیین کنش‌ها و اقداماتِ سیاسی‌شان است. اما از نظرِ آقایان غنی و عبدالله، انتخابات و صلح و سود و زیان‌هایِ احتمالی‌شان، همه متعلق به آن‌هاست؛ از این‌رو اکنون که انتخابات را در دستورِ کار قرار داده‌اند، چنان هزینه می‌کنند که هیچ پدری در عروسیِ تنهاپسرش هزینه نمی‌کند؛ چرا که این پدر نسبت به آیندۀ طول و درازِ پسرِ یک‌دانه‌اش اندیشه دارد و می‌داند که سرنوشتِ او به هیجانِ عروسی خلاصه نمی‌شود و آزمون‌هایِ پدرانۀ دیگری نیز در راه است.

در پایان نویسنده می افزاید: با این اوصاف، دو هشدار قابل یادآوری است: نخست به سرانِ حکومت که در قماربازی‌شان جانبِ حزم و انصاف را در نظر بگیرند و دوم به جامعۀ افغانستان که مواظبِ ول‌خرجی‌هایِ انتخاباتیِ سران حکومت از بیت‌المال باشند.