بررسی مطبوعات چاپ کابل 8 عقرب 1398

"طرح صلح حکومت عملی نیست" و "یک حکومت و دو نوع گزارش دهی" ، "افغانستان به صلح واقعی نیاز دارد" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

طرح صلح حکومت عملی نیست عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:

همزمان با آغاز تلاش‌های دوباره‌ی امریکا برای از سرگیری مذاکرات صلح با طالبان، حکومت نیز طرح تازه‎ی هفت‌ماده‌ای برای صلح آماده کرده است. این طرح هم از از نظر میکانیزم و هم از نظر زمان عملی نیست. ماده دوم این طرح مربوط به مذاکره حکومت با طالبان است. اما گروه طالبان هیچ‌گاهی حاضر نبوده و نپذیرفته که مستقیم با حکومت افغانستان پشت میز مذاکره بنشیند. طالبان حکومت افغانستان را رژیم نامشروع و دست‌نشانده‌ی بازی‌گران خارجی می‌دانند. در مذاکرات قبلی صلح افغانستان، طرف مستقیم طالبان، واشنگتن بوده و حکومت افغانستان به حاشیه رانده شده است. هنوز طالبان بر این ادعای خود اصرار دارند. این وضعیت تنها در زمان حکومت وحدت‌ ملی نیست، در حکومت آقای کرزی نیز رویکرد طالبان همین بود. انکار طالبان از گفت‌وگوی رو در رو با حکومت به‌دلیل از دست‌دادن وجاهت سیاسی این گروه نزد جنگ‌جویانش است 

اطلاعات روز می افزاید:

این درست است که باید نقش مرکزی را در روند صلح حکومت افغانستان داشته باشد و واشنگتن برای پیش‌برد بهتر منافع افغانستان و ایالات متحده این موضوع را در نظر داشته باشد؛ اما این کار نیازمند انسجام داخلی در افغانستان است. متأسفانه حکومت این توانایی را ندارد که انسجام داخلی را سروسامان دهد. از نظر افکار عمومی جایگاه حکومت در افغانستان به آقای غنی و شماری محدودی از اطرافیان او پایین امده است. حتا آقای عبدالله که در حکومت وحدت ‌ملی شریک قدرت دانسته می‌شود، با موضع رییس‌جمهور هماهنگ نیست. در آخرین نشست شورای وزیران آقای عبدالله به‌گونه‌ای از طرح تازه‌ی حکومت انتقاد کرد. در چتر کلان‌تری سیاسی این وضعیت آشفته‌تر است. رهبران سیاسی به‌طور جداگانه با طالبان نشسته و رسما حکومت را دور زده‌اند. از این‌رو، زمانی حکومت می‌تواند مدیریت روند صلح را در اختیار بگیرد که انسجام سیاسی در افغانستان وجود داشته باشد.

و یک حکومت و دو نوع گزارش دهی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

سفیر خلیل‌زاد به کابل آمد و با رهبران حکومت وحدت ملی دیدار و گفت‌وگو کرد. اما ارگ سفر خلیل‌زاد یک چیز گزارش می‌کند و دفتر داکتر عبدالله چیز دیگر. سپیدار از گفت‌وگوی خلیل‌زاد  و داکتر عبدالله به عنوان تلاش‌های امریکا برای احیای گفت‌وگوهای صلح نام برده بود. ولی صفحه‌ی رسمی ارگ گزارش مفصل از دیدار خلیل‌زاد و محمداشرف غنی نشر نکرده است. دیروز مشاور امنیت ملی ارگ گفت که هدف خلیل‌زاد از سفر به کابل نه از سرگیری گفت‌وگو با طالبان که جلب حمایت افغانستان برای رهایی دو استاد دانشگاه امریکایی افغانستان بود که در گرو گروه طالبان‌اند. حکومت دیروز یک متن هفت ماده‌ای که فشرده‌ای از برنامه‌ی جامع رییس‌جمهور غنی برای حل سیاسی جنگ است نیز بیرون داد.

هشت صبح می افزاید:

هیچ ضروری نیست که هر رهبر حکومت و سیاست‌مداری، سیاست‌‍ خارجی جداگانه و موضع علی‌حده در مورد جنگ و صلح داشته باشد. این روش باید خاتمه یابد. هرچه زودتر باید صنف سیاسی کابل روی موضوع مذاکره با طالبان و حل سیاسی جنگ به توافق برسند و موضع مشترک بگیرند. هیچ جناحی آن‌قدر نفوذ فراگیر ندارد که از تشکیل اجماع سیاسی بی‌نیاز باشد. انتخابات ریاست جمهوری نشان داد که تمام نیروهای سیاسی در کشاندن شهروندان جمهوری به پای صندوق‌های رأی ناکام ماندند. شمار کسانی که در انتخابات به پای صندوق‌های رای رفتند بسیار اندک بود.

و به سراغ روزنامه ی افغانستان ما می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان افغانستان به صلح واقعی نیاز دارد چنین نوشته است:

یک سال است که مذاکرات صلح میان ایالات متحده امریکا و طالبان جریان دارد. در این مدت نُه دور مذاکره میان هیأت های دو طرف در قطر صورت گرفت و تا تدوین موافقتنامه و امضای آن نیز پیش رفت؛ اما در دقیقه نود ترامپ رییس جمهور امریکا روند مذاکرات را متوقف ساخت و از امضای توافقنامه با طالبان نیز ابا ورزید. اگرچه دلیل این کار رییس جمهور امریکا کشته شدن یک شهروند امریکایی در جریان حمله انتحاری در کابل خوانده شد؛ اما بدون شک علاوه بر حمله انتحاری مسایل دیگری نیز در رد توافقنامه با طالبان دخیل بوده است 

درپایان نویسنده می افزاید:

صلح یک بازی نیست که سرنوشت مردم را در گرو آن قرار داده و پیامدهای زیانبار آن را به دوش یک ملت تحمیل نماییم.  صلح یک خواست و نیاز عمومی است که در آن باید تمامی ابعاد و جوانب مسأله با دقت مورد بررسی قرار گرفته و پیامدهای مثبت و منفی صلح با توجه به خواست ها و منافع مردم سنجش شود.
پیچیدگی صلح در شرایط فعلی در این است که نه طالبان در ارتباط با چگونگی صلح همنظر و همفکر اند و نه کشورهای همسایه و منطقه در این رابطه به توافق نسبی دست یافته اند. از آنجایی که مسأله افغانستان ابعاد داخلی و بین المللی دارد، باید به نظر تمامی جوانب در پروسه صلح اهمیت داده شود؛ وگرنه هرگونه توافق در راستای صلح ناقص، شکننده و بحران آفرین خواهد بود.