باز این چه شور است که در خلق عالم است؟

یکی از چیزهایی که دلها را به هم گره می زند این است که چیزهایی را که برای خود می خواهی برای دیگران بخواهی

وقتی به اشتراکها فکر کنیم، چقدر نگاههای ما به هم نزدیک می شود

سه نگردد بریشم گر او را/ پرنیان خوانی و حریر و پرند

خوشبختند کسانی کسانی که مهر و محبت انسانهای دیگر را در دل شان پرورش می دهند.

بیاییم با مهر و با عشق جان و جهان ما را بسازیم

عشق مرز ندارد

جهان ما را مهربانی می سازد

انسانیت مرز ندارد، عشق مرز ندارد، صداقت و مهربانی مرز ندارد، مرزها چیزی مثل رنگ پوست هست که ملاک انسانیت نیست.

کوچه های مهربانی را قدم می زد دلم/ تا که با تو همدل و همراه گردد نازنین

بیا چراغ رابطه را روشن کنیم ای دوست

همیشه به گل شدن فکر کنیم، به خوبی های هم

این حرفهای توست که اینک غزل شده/ حرفی که تارسیده به لبها عسل شده

یک دهان ترانه می خواهم

شبیه عصر دل انگیز کابلم بعدش/ شبیه آب و هوای شمال تهرانم

بهار است و هنگام گل چیدن ما

بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم، فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم.

قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس

سفیر ایران در کابل با اشاره به همکاری تهران در ساخت سد «سلما» Salma در افغانستان گفت: تهران و کابل همکاری راهبردی با هم دارند.

عمر ما آنقدر زیاد نیست که مهربانی را به عقب بیندازیم.