چرا مخالفت با حملات نظامی به ایران در آمریکا رو به افزایش است؟

«مردم آمریکا بهای شکست کامل ترامپ در ایران را می‌پردازند.» این جمله چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنای آمریکا، بازتاب شکافی عمیق در داخل آمریکا درباره تداوم رویارویی نظامی با ایران است.

به گزارش پارس تودی، شومر در واکنش به اطلاع رسمی دونالد ترامپ به کنگره مبنی بر اینکه آمریکا بار دیگر در جنگ با ایران قرار گرفته است، با کنایه گفت: «رئیس‌جمهور ترامپ به‌طور رسمی به قانون‌گذاران اطلاع داد که کشور بار دیگر در جنگ با ایران قرار گرفته است. واقعاً؟ ممنون، دونالد!» این اظهارات، چکیده سرخوردگی بخش مهمی از نخبگان سیاسی آمریکا از جنگی است که نه چشم‌انداز روشنی دارد، نه راهبردی مشخص و نه حمایت گسترده افکار عمومی را با خود همراه کرده است.

بیش از چهار ماه از آغاز تجاوز مجدد آمریکا به ایران می‌گذرد؛ جنگی که به اعتقاد بسیاری از تحلیلگران و حتی شماری از سیاستمداران آمریکایی، فاقد سه مؤلفه اساسی برای موفقیت است: هدف روشن، راهبرد مشخص و مشروعیت سیاسی. دونالد ترامپ در آغاز این رویارویی از اهدافی بلندپروازانه سخن گفت، اما اکنون خود ناگزیر شده است رسماً ادامه جنگ را به کنگره اعلام کند؛ اقدامی که نشان می‌دهد نه‌تنها اهداف اولیه محقق نشده، بلکه آمریکا وارد مرحله‌ای از یک جنگ فرسایشی و پرهزینه شده است. از همین رو، شومر تأکید می‌کند که رویکرد ترامپ «یک راهبرد نیست، بلکه نسخه‌ای برای یک فاجعه تمام‌عیار است.»

آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، گسترش مخالفت‌ها در داخل آمریکا است. مخالفت با ادامه جنگ تنها به دموکرات‌ها محدود نیست. گزارش‌ها از شکل‌گیری اجماع‌هایی دوحزبی در کنگره برای پایان دادن به این درگیری و بازگرداندن نیروهای آمریکایی حکایت دارد. شومر از ترامپ خواسته است به خواست اکثریت قانون‌گذاران احترام بگذارد و به‌جای تشدید تقابل نظامی، مسیر دیپلماسی را در پیش گیرد. دامنه این مخالفت‌ها فراتر از کنگره است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثریت قابل‌توجهی از شهروندان آمریکایی از نحوه مدیریت این جنگ ناراضی هستند. حتی بخشی از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه نیز ادامه این سیاست را تأیید نمی‌کنند. در اردوگاه «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» (MAGA) نیز چهره‌هایی مانند تاکر کارلسون، ورود به جنگ با ایران را مغایر وعده‌های انتخاباتی ترامپ مبنی بر پرهیز از جنگ‌های پرهزینه خارجی می‌دانند. این هم‌صدایی کم‌سابقه میان منتقدان دموکرات و بخشی از جریان محافظه‌کار، نشان می‌دهد اختلاف بر سر ایران دیگر صرفاً یک رقابت حزبی نیست، بلکه به مسئله‌ای ملی در آمریکا تبدیل شده است.

مخالفان جنگ معتقدند دولت ترامپ بدون برخورداری از اجماع ملی، آمریکا را وارد بحرانی کرده که هزینه‌های آن مستقیماً بر دوش مردم این کشور قرار گرفته است. افزایش هزینه‌های نظامی، فشار بر بودجه عمومی، نگرانی از رشد قیمت انرژی و تأثیر آن بر تورم، از مهم‌ترین محورهای انتقاد مخالفان است. چاک شومر با اشاره به افزایش قیمت سوخت و کالاهای اساسی تصریح می‌کند: «خانواده‌های کارگر هزینه‌های سنگینی را در جایگاه‌های سوخت و فروشگاه‌های مواد غذایی پرداخت می‌کنند.» به باور او، مردم آمریکا امروز بهای شکست راهبردی دولت ترامپ در ایران را از جیب خود می‌پردازند.

در کنار فشارهای اقتصادی، نگرانی درباره امنیت نظامیان آمریکایی نیز افزایش یافته است. ادامه درگیری‌ها، گسترش ناامنی در منطقه و قرار گرفتن نیروهای آمریکایی در معرض حملات، این پرسش را در افکار عمومی آمریکا ایجاد کرده است که این جنگ دقیقاً با چه هدفی ادامه می‌یابد و پایان آن کجاست. از نگاه منتقدان، اعلام پایان جنگ، در حالی که عملیات نظامی همچنان ادامه دارد، نه‌تنها واقعیت میدان را تغییر نمی‌دهد، بلکه اعتماد عمومی به دولت را نیز تضعیف می‌کند.

در سطح بین‌المللی نیز تجاوز مجدد آمریکا با واکنش‌های انتقادی گسترده روبه‌رو شده است. بسیاری از دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی بر ضرورت کاهش تنش، احترام به حقوق بین‌الملل و بازگشت به مسیر دیپلماسی تأکید کرده‌اند. تجربه دو دهه گذشته، از افغانستان تا عراق، نشان داده است که مداخلات نظامی آمریکا نه‌تنها امنیت پایدار ایجاد نکرده، بلکه بی‌ثباتی، هزینه‌های سنگین اقتصادی و بحران‌های انسانی گسترده‌ای به همراه داشته است. از همین رو، بسیاری از تحلیلگران هشدار می‌دهند که گسترش درگیری با ایران می‌تواند امنیت انرژی، تجارت جهانی و ثبات منطقه غرب آسیا را بیش از پیش با مخاطره مواجه سازد.

برآیند این تحولات نشان می‌دهد که دولت ترامپ نه‌تنها در عرصه خارجی با افزایش فشارها و انزو

ای دیپلماتیک مواجه شده، بلکه در داخل آمریکا نیز با مخالفتی کم‌سابقه از سوی افکار عمومی، کنگره و حتی بخشی از جریان‌های همسو با خود روبه‌رو است. آنچه امروز در واشنگتن جریان دارد، مناقشه‌ای بر سر آینده سیاست خارجی آمریکا و هزینه‌های سنگین جنگی است که حتی منتقدان آن در قلب ساختار سیاسی این کشور، آن را «فاجعه‌ای تمام‌عیار» و «شکستی راهبردی» توصیف می‌کنند.

mm