تفسیر | مجمع عمومی سازمان ملل؛ تریبونی برای دادخواهی ایران 

پارس‌تودی– وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران گفت: «امسال، سازمان ملل تریبونی برای تبیین مظلومیت مردم ایران، شهدای مدرسه میناب و رهبر شهید است.» 

این جمله سیدعباس عراقچی نقشه‌راه حضور جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک را مشخص می‌کند. ایران امسال به نیویورک رفته است تا یک حقیقت روشن را فریاد بزند؛ آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران تجاوز نظامی کردند و ملت ایران هزینه این حملات را پرداخت. این جنگ برای ایران فقط یک نبرد نظامی نبود. آزمون بزرگی برای نظم بین‌المللی بود. ایران در میدان نظامی از سرزمین خود دفاع کرد و اکنون در میدان دیپلماسی از حقیقت این جنگ دفاع می‌کند.

عراقچی افزود؛ وضعیت همچنان جنگی است. بنابراین سفر هیأت ایرانی به نیویورک یک سفر معمول دیپلماتیک نیست. ادامه دفاع ایران در میدان دیگری است. میدان این بار سازمان ملل است. افکار عمومی جهان است. رسانه‌های بین‌المللی است. میدان ثبت حقیقت و جلوگیری از تحریف آن است.

در رأس این فهرست، رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. شهادت رهبر یک کشور در جریان تجاوز نظامی، مسئله‌ای نیست که بتوان آن را از پرونده جنگ جدا کرد. این واقعه بخشی از واقعیت جنگی است که ملت ایران با آن روبه‌رو شد. حمله دشمنان به مدرسه میناب نیز در قلب این حقیقت قرار دارد. ۱۶۸ کودک و معلم به شهادت رسیدند. کودکانی که در کلاس درس بودند، نه در میدان نبرد. شهادت آنان فقط یک آمار نیست. جنایتی است که باید درباره آن پاسخ داده شود. بر همین اساس، وزیر امور خارجه ایران یک پرسش بزرگ‌تر را پیش روی سازمان ملل گذاشت و آن اینست که چگونه می‌توان اعتماد از دست‌رفته به این سازمان را احیا کرد؟

شعار امسال مجمع عمومی، احیای اعتماد به سازمان ملل است. این شعار در شرایطی مطرح می‌شود که اعتبار نهادهای بین‌المللی زیر فشار جدی قرار گرفته است. وقتی تجاوز نظامی رخ می‌دهد و واکنش جامعه جهانی متناسب با ابعاد آن نیست، اعتماد آسیب می‌بیند. وقتی حمایت از حقوق بشر گزینشی می‌شود، اعتماد فرو می‌ریزد. وقتی قانون برای برخی کشورها سخت و برای برخی دیگر قابل چشم‌پوشی می‌شود، مفهوم عدالت بین‌المللی بی‌اعتبار می‌شود. مسئله ایران دقیقاً همین است. چرا قانون بین‌المللی باید برای ملت ایران نادیده گرفته شود.

این پرسش‌ها اکنون در نیویورک مطرح می‌شوند. ایران نمی‌خواهد پرونده جنگ در میان اخبار روزانه جهان گم شود. نمی‌خواهد شهادت شهدای مدرسه میناب فراموش شود. نمی‌خواهد شهادت رهبر ایران به یک سطر در تاریخ جنگ تبدیل شود. تهران آمده است تا بگوید دادخواهی ملت ایران تمام نشده است. از همین رو دیدارهای مسعود پزشکیان رئیس‌جمهوری اسلامی ایران و هیات همراه، سخنرانی در مجمع عمومی، گفت‌وگو با رسانه‌ها، دیدار با سران کشورها و نشست‌های چندجانبه، همه یک کارکرد مشترک دارند و آن رساندن روایت ایران به جهان است.

این دیپلماسی، دیپلماسی دادخواهی است. ملت ایران در برابر تجاوز دشمنان ایستاد، شهید داد، هزینه داد اما تسلیم نشد. اکنون مقامات ایرانی به نیویورک رفته‌‌اند تا صدای کسانی باشند که دیگر امکان سخن گفتن ندارند. صدای شهدای مدرسه میناب. صدای رهبر شهید. صدای خانواده‌های داغدار و صدای ملتی که می‌گوید حقیقت جنگ را نمی‌توان تحریف کرد.

سازمان ملل امسال از احیای اعتماد سخن می‌گوید. ایران نیز پاسخ روشنی دارد: اعتماد با شعار احیا نمی‌شود؛ با عدالت احیا می‌شود. با اجرای یکسان قانون احیا می‌شود. با پاسخ‌گویی متجاوز احیا می‌شود. بنابراین، نیویورک امسال برای ایران تریبون دادخواهی است. تریبون شهدای ایران و تریبون حقیقت جنگی که بر این ملت تحمیل شد.
mm