Ուրանի զրոյական հարստացման առասպելը՝ ճնշման ռազմավարության փակուղի Իրանի միջուկային գործում
Foreign Policy ամսագիրը նոր վերլուծության մեջ ընդգծել է, որ Իրանի նկատմամբ «զրոյական հարստացման» քաղաքականության վրա ԱՄՆ-ի պնդումը գործնական ռազմավարություն չէ, այլ «քաղաքական առասպել», որն ավելի է հեռացել իրականությունից վերջին տարածաշրջանային զարգացումներից և հակամարտություններից հետո:
Այս վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Իրանի դեմ ռազմական և քաղաքական ճնշումների ամբողջությունը ոչ միայն չի հանգեցրել Թեհրանի նահանջին, այլև իրականում ամրապնդել է նրա կամքը՝ շարունակելու իր հարստացման ծրագիրը:
Վերոնշյալ զեկույցում նշվում է, որ Իրանում ուրանի հարստացման կարողությունների լիակատար վերացման Վաշինգտոնի պահանջը Թեհրանի տեսանկյունից համարժեք է լիակատար հանձնվելուն և ազգային հզորության հիմնական բաղադրիչներից մեկի կորցնելուն. մի հարց, որը հիմնարար կերպով խաթարում է նման պայմանի վրա հիմնված ցանկացած համաձայնագրի հնարավորությունը: Միևնույն ժամանակ, նշվում է, որ նույնիսկ նախորդ ժամանակաշրջաններում, այդ թվում Օբամայի վարչակազմի օրոք, ընդունվել է, որ կայուն համաձայնագրի հասնել հնարավոր չէ առանց Իրանի հողի վրա ուրանի հարստացման սկզբունքի ընդունման, և ՀԳՀԾ-ի համաձայնագիրը ձևավորվել է այս հիմքի վրա:
Ըստ Foreign Policy-ի՝ Թրամփի վարչակազմի դուրս գալը ՀԳՀԾ-ից շրջադարձային պահ էր, որը քանդեց վստահության կառուցման գործընթացը և հող նախապատրաստեց ներկայիս ճգնաժամի սրման համար. ճգնաժամ, որը հանգեցրեց Իրանի կողմից նախկին միջուկային սահմանափակումներից աստիճանաբար հրաժարվելուն և իր միջուկային քաղաքականության վերանայմանը: Աղբյուր՝ Foreign Policy
Այս վերլուծության եզրակացության մեջ նշվում է, որ Իրանի դեմ ռազմական ճնշման և սպառնալիքի ռազմավարությունը գործնականում կորցրել է իր անցյալի արդյունավետությունը, և դրա շարունակությունը չի կարող հանգեցնել Թեհրանի վարքագծի փոփոխության: Հետևաբար, Վաշինգտոնի համար միակ տարբերակը Իրանի ներսում ուրանի հարստացման հաստատված իրականությունն ընդունելն ու այդ իրականության վրա հիմնված համաձայնագրի նոր շրջանակի ուղղությամբ շարժվելն է: