Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Շոարա սուրահի 217-220-րդ այաներ

وَتَوَکَّلْ عَلَى الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ

الَّذِی یَرَاکَ حِینَ تَقُومُ

وَتَقَلُّبَکَ فِی السَّاجِدِینَ

إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ

Վստահիր հզոր և գթած Աստծուն:

Տեսնում է  քեզ այն ժամանակ, երբ ոտքի ես կանգնում(աղոթելու նպատակով):

( Նա տեսնում է  քեզ այն ժամանակ), երբ իրեն երկրպագում ես հավատացյալների հետ միասին:

Նա ամեն բան գիտի և լսում է:

Նախորդ հաղորդման ժամանակ ասացինք, որ Աստված իսլամի մարգարեին մի քանի պատվիրաններ տվեց, որոնցից չորսին անդրադարձանք այդ հաղորդան ընթացքում: Իսկ հիմա անդրադառնանք հինգերորդին:

Աստված մարգարեին պատվիրում է լինել համբերատար և ապավինել Աստծուն, քանի որ Աստված ամենակարող է և եթե ցանկանա, ոչ ոք չի կարող  նրա կամքին հակառակ գնալ: Աստված ասում է. «Նախորդ մարգարեների կյանքն ուսումնասիրելով, հասկացա, որ փարավոնին, չնայած իր ուժին, ոչնչացրինք ու Մովսեսին տվեցինք իշխանութուն: Այդպես ոչնչացրեցինք նաև այլ ցեղերին ու փրկեցինք մարգարեին ու նրա հետևորդներին»:

Այնուհետև Աստված հավելում է. «Աստված քեզ հետ է ամենուր և նամազի պահին,  մզկիթում, և այն ժամանակ երբ մարդկանց աստվածապաշտության կոչ ես անում: Ուրեմն Աստված գիտի այն ամենն ինչ ասում և անում ես: Նա քեզ պաշտպանում է, և ապավինելով Նրան, շարունակիր ճանապարհդ ու աննկուն եղիր ընդդիմադիրների դիմաց»:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Ուրիշների կամ մեր ուժին ու հարստությանն ապավինելու փոխարեն, պետք է ապավինենք Աստծուն, որը զորեղ է, գթած և ամենակարող:

2. Աստծու մարգարեները մշտապես գտնվում են նրա հսկողության տակ:

Շոարա սուրահի 221-223-րդ այաներ

هَلْ أُنَبِّئُکُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّیَاطِینُ

تَنَزَّلُ عَلَىٰ کُلِّ أَفَّاکٍ أَثِیمٍ

یُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَکْثَرُهُمْ کَاذِبُونَ

Ասե՞մ ձեզ թե որոնք են այն մահկանացուները, որ ներշնչվում են սատանաներից:

Նրանք ներշնչում են յուրաքանչյուր ստախոսի ու ամբարիշտի:

Սովորեցնում են այն բաները, որ լսել են իրենց ականջները, նրանք մեծ մասամբ ստում են:

Այս այաները նույնպես անդրադառնում են կռապաշտների այն մեղադրանքներին, թե Ղուրանը սատանայի կողմից է ուղարկվել մարգարեին: Այաներն ասում են, որ սատանան տիրում է ստախոս և հանցագործ մարդկանց և նրանց հորդորում մեղք գործել: Իսկ վերջիններս հետևում են նրան: Դա այն դեպքում, երբ իսլամի մարգարեի կյանքը ցույց  է տալիս, որ նա ունեցել է ազնիվ կյանք, եղել է ճշմարիտ մարդ, երբեք սուտ չի ասել: Ուրեմն ինչպե՞ս կարելի է  նրա խոսքերը վերագրել սատանային: Դրանից բացի, նրա  խոսքերի բովանդակության հիմքում ընկած է բարությունը և չարիքից զերծ մնալը: Դա այն  դեպքում, երբ սատանան մարդկանց հրավիրում է մեղք գործել ու վարել անմաքուր կյանք:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Անմաքուր սրտերը պատրաստ են ընդունելու սատանայի գայթակղությունները:

2. Ստախոսությունը մեղքերի հիմք է դառնում: Ստախոսությունը սատանայի խոսքերից դեպի մարդու հոգին տանող դուռ է: 

Շոարա սուրահի 224-227-րդ այաներ

وَالشُّعَرَاءُ یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی کُلِّ وَادٍ یَهِیمُونَ

وَأَنَّهُمْ یَقُولُونَ مَا لَا یَفْعَلُونَ

إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَکَرُوا اللَّهَ کَثِیرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ

Խաբեություններից մոլորված բանաստեղծները նրանց հետևում են:

Չես տեսնո՞ւմ, որ նրանք թափառում են ամենուրեք:

Նրանք միայն խոսում են, բայց ասածները չեն գործադրում:

Բացառությամբ նրանց, որ հավատացյալ և առաքինի են և որոնք իրենց սրտում պահում են Աստծո հիշատակը:Նրանք այն ժամանակ վրեժխնդիր կլինեն, երբ անարդար հարձակում տեղի ունենա իրենց վրա: Ապիրատները շուտով կիմանան, թե ուր են վերադառնալու:

Այս այաները շոարա սուրահի վերջին այաներն են: Դրանցում ասվում է, որ մարգարեի խոսքը հիմնված է ճշմարտության վրա և ոչ թե բանաստեղծական երևակայության: Մարգարեի ժամանակ, Հեջազ շրջանում ապրում էին մեծ թվով բանաստեղծներ: Նրանց բանաստեղծությունները մեծ մասամբ հիմնված էին տգիտության վրա: Նրանք իրենց բանաստեղծություններում խրախուսում էին ցոփ կյանքն ու հարբեցողությունը: Նրանք, որ այսպիսի բանաստեղծություններ էին հորինում, Մեքքայում պահանջված էին ու նրանց բանաստեղծությունները կախվում էին Մեքքայի պատերից: Բնականաբար, այսպիսի բանաստեղծները հեռու էին աստվածային ուսմունքներից և հետևում էին միայն իրենց երևակայական կյանքին: Բանաստեղծությունն ընդհանրապես երևակայական աշխարհից  է սնվում: Բանաստեղծները լինում են երկու տեսակի: Որոշների բանաստեղծությունները նախատեսված են միայն ուրախ պահերի համար, սակայն որոշ բանաստեղծներ, որոնց բանաստեղծությունները հիմնված են իրականության վրա, մտածող ու գործող մարդիկ են: Ուստի Ղուրանն առանձնացնում է այս բանաստեղծներին, ասելով, որ հավատացյալ ու բարեփոխիչ բանաստեղծությունները մարդկանց ստիպում են մտածել Աստծու մասին և հասարակությանը հորդորում պայքարել հանուն արդարության:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Այն արվեստն է  արժեքավոր, որի հիմքը ճիշտ է և այն ծառայում է հասարակության ու մարդկանց բարեփոխմանը և ոչ թե այն, որ սատանայական գաղափարներ է տարածում:

2. Իսլամի կարծիքով, արժեքավոր է այն բանաստեղծությունը, որը տարածում է բարոյական ու աստվածային արժեքները և ոչ թե այն, որ երիտասարդներին դեպի նիհիլիզմ է ուղղորդում:

3. Ղուրանը դատապարտում է մարդկանց մոլորեցնելն ու սին գործերով զբաղեցնելը:

4. Աստված մշտապես հետևում է չարագործներին, որպեսզի ժամանակին պատժի նրանց: