Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Նամլ սուրահի 6-րդ այա

وَإِنَّکَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ عَلِیمٍ

Նա, Ով տերն է իմաստնության և գիտության, քեզ ուղարկեց Ղուրանը:

Նամլ սուրահը սկսվեց անդրադառնալով Ղուրանի  վեհությանը և խոսելով այն մասին, թե ինչ դերակատարություն է ունեցել Ղուրանը հավատացյալների առաջնորդության ու երջանկության հարցում: Այնուհետև, այան անդրադարձավ հավատացյալների առանձնահատկություններին ու նրանց ճակատագրին, ովքեր չեն հավատում  հանդերձյալ կյանքին:
Այս այան  ասում է, որ այս գրքի իմաստությունը բխում է աստվածային իմաստությունից: Քանի որ Աստված գիտի թե ինչն է  օգտակար մարդու համար, ուստի որոշակի պատվիրաններ է առաջարկում, որպեսզի մարդուն մոտեցնի արարչագործության նպատակին: Այնուհետև, հաջորդ այաներում, ներկայացվում են օրինակներ՝ աստվածային իմաստությունից:

Այս այայից սովորում ենք.

1. Ղուրանն աստվածային իմաստության դրսևորումն է, իսկ մարգարեն, որ Աստծու կողմից ներշնչվեց, զինված էր երկնային գիտությամբ: Իսկ դա նշանակում է, որ նրա գիտությունը ձեռքբերովի չէր:

2.  Կրոնական պատվիրաններն ու վճիռները բխում են աստվածային գիտությունից: Եվ յուրաքանչյուր պատվիրանի ու վճռի մեջ, գոյություն ունի իմաստություն, եթե անգամ մենք դա չընկալենք:

Նամլ սուրահի 7-9-րդ այաներ

إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِأَهْلِهِ إِنِّی آنَسْتُ نَارًا سَآتِیکُمْ مِنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ آتِیکُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَعَلَّکُمْ تَصْطَلُونَ

فَلَمَّا جَاءَهَا نُودِیَ أَنْ بُورِکَ مَنْ فِی النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَا وَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ

یَا مُوسَىٰ إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ

Մովսեսը մի օր ասաց իր ընտանիքին. «Բոց տեսա, վազեմ դեպի այնտեղ ու ձեզ լուր բերեմ: Թերևս վառված փայտեր բերեմ ձեզ, որպեսզի տաքանաք»:

Եվ երբ գնաց դեպի կրակը, մի ձայն կանչեց. «Օրհնյալ է նա, ով այս կրակի մոտ է և այս կրակի շուրջը: Փառք Տիրոջը՝ տիեզերքի Վեհապետին:

Ո՛վ Մովսես, Ես հզոր և իմաստուն Աստված եմ:

Այս  սուրահում անդրադարձ է կատարվում աստվածային 5 մարգարեների կյանքին ու նրանց ժողովուրդներին: Նախ խոսվում է այն մասին, թե ինչպես մարգարե դարձավ Մովսեսը: Երբ Մովսեսն իր ընտանիքի հետ Շոայբ մարգարեի  մոտից դեպի Եգիպտոս էր շարժվում, ճանապարհին մոլորվեց  ու հանդիպեց ուժեղ փոթորկի: Մովսեսը մտածում էր իր ընտանիքի փրկության մասին: Նա հեռվում նկատեց մի կրակ ու մտածեց, որ այնտեղ հավաքված են մարդիկ, որոնք կարող են օգնել իր ընտանիքին: Մյուս կողմից, նա չէր կարող այդ վիճակով իր ընտանիքին տանել իր հետ, քանի որ կրակի շուրջ հավաքվածները կարող էին լինել ավազակներ: Ուստի նա ընտանիքի անդամներին խնդրեց սպասել իրեն և ինքը գնաց կրակի ուղղությամբ, որպեսզի կրակ բերի իր հետ: Կրակի մոտ հասնելուց հետո, Մովսեսը ոչ մեկին չտեսավ, սակայն տեսավ կանաչ ծառերի արանքում վառվող կրակը: Կրակի բոցերը մոտենում էին Մովսեսին: Նա սարսափեց ու այդ ժամանակ լսեց մի ձայն, որն ասաց,- Ով Մովսես,  մի վախեցիր, ես իմաստուն և ամենակարող Աստվածն եմ: Ես ուզում եմ քեզ հռչակել մարգարե: Այս կրակն իմ ուժի ապացույցն է, որը ոչ քեզ և ոչ կանաչ ծառերը չի վառում: Եվ նա, ով կրակի մոտ լինի, իրեն ապահով կզգա:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Մարգարեները ապրում էին սովորական մարդկանց նման: Մովսեսն իր ընտանիքի կարիքները բավարարելու համար դիմեց որոշակի քայլերի և Աստված նրան հռչակեց մարգարե:

2. Եթե Աստված ցանկանա, կրակը կկորցնի իր ուժը: Երբ Աբրահամին նետեցին կրակի մեջ, կրակը, նրան վառելու փոխարեն, հանգեց:

Նամլ սուրահի 10-11-րդ այաներ

وَأَلْقِ عَصَاکَ ۚ فَلَمَّا رَآهَا تَهْتَزُّ کَأَنَّهَا جَانٌّ وَلَّىٰ مُدْبِرًا وَلَمْ یُعَقِّبْ ۚ یَا مُوسَىٰ لَا تَخَفْ إِنِّی لَا یَخَافُ لَدَیَّ الْمُرْسَلُونَ

إِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًا بَعْدَ سُوءٍ فَإِنِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ

Նետիր գավազանդ: (Մովսեսը նետեց այն) ու երբ տեսավ, որ այն օձի փոխակերպված սողում է, (սարսափեց) ու վերադարձավ՝ չնայելով նույնիսկ իր հետևը: «Ով Մովսես, մի վախեցիր, Իմ առաքյալները չպետք է վախենան Ինձնից»:

Նա, ով չարիք գործի և զղջալով առաքինի գործեր անի, (պետք է իմանա), որ Ես ողորմած ու գթած եմ:

Բնական է, որ Մովսեսը, տեսնելով կրակը, մտածեց, թե որտեղից հասկանա, որ Աստված է իր հետ խոսում: Եվ Աստված նրան հրամայեց իր ձեռքի փայտը նետել գետնին: Մովսեսը փայտը գցեց գետին և այն վերածվեց օձի ու շարժվեց դեպի Մովսեսը: Նա վախեցավ ու փախավ: Այնուհետև հնչեց մի ձայն, որն ասաց,- Մովսես,  դու հիմա մարգարե ես: Այն ինչ տեսար, հրաշք էր, որպեսզի քեզ համար փաստվի, որ այն, ինչ լսում ես, աստվածային ձայն է: Իսկ այս հրաշքը մարդկանց ցույց տալով, կարող ես ապացուցել, որ Աստծու կողմից ուղարկված մարգարե ես և ոչ թե կախարդ: Ով Մովսես, մեզ մոտ ապահով է ու անվտանգ: Այստեղ չկա ոչ մի վախ կամ սարսափ: Պետք է վախենա նա, ով իր կամ ուրիշների նկատմամբ չարիք  է գործել: Իհարկե, եթե անգամ նման անձը հրաժարվի մեղք գործելուց, կարժանանա բարության:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Հրաշքը տեղի է ունենում Աստծու կամքով և մարգարեների միջոցով:

2. Ըստ Աստծու, չարագործը միշտ պետք է սարսափի մեջ լինի և ոչ թե իրեն ապահով զգա:

3. Աստծու ներումը տեղի է ունենում երբ մարդը բարի գործ է անում և հատուցում իր սխալները: