Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Նամլ սուրահի 12-րդ այա

وَأَدْخِلْ یَدَکَ فِی جَیْبِکَ تَخْرُجْ بَیْضَاءَ مِنْ غَیْرِ سُوءٍ ۖ فِی تِسْعِ آیَاتٍ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ ۚ إِنَّهُمْ کَانُوا قَوْمًا فَاسِقِینَ

Ձեռքդ դիր ծոցդ և երբ դուրս քաշես այն, պիտի տեսնես, որ ճերմակել է առանց  որևէ հիվանդություն ունենալու: Այս հրաշքն այն ինը հրաշքներից մեկն է, որ դու պիտի ցույց տաս փարավոնին և նրա ժողովրդին: Նրանք ամբարիշտներ են»:

Նախորդ հաղորդման ժամանակ ասացինք, որ Մովսեսն իր ընտանիքի հետ գնում էր դեպի Եգիպտոս և ճանապարհին Աստված նրան ընտրեց որպես մարգարե: Աստված նրան հրամայեց իր ձեռնափայտը նետել գետինին, ինչից հետո ձեռնափայտը վերածվեց օձի: Մովսեսը վախեցավ:

Այս այայում խոսվում է Մովսեսի երկրորդ հրաշքի մասին:

Աստված Մովսեսին ասաց. Ձեռքդ ծոցդ տար: Իսկ երբ նա ձեռքը դուրս բերեց, այն սպիտակ էր ու փայլուն: Այդ ժամանակ, Աստված Մովսեսին ասաց,- Քո հրաշքներն այս երկուսը չեն: Դու կարող ես կատարել ևս երկուսը: Սակայն դրանք կօգտագործես, երբ փարավոնին ու Եգիպտոսի ժողովրդին հրավիրես հավատքի: Այդ ժամանակ դու նրանցից կխլես անհավատության համար որևէ պատրվակ: Այդ հրաշքներից էին Նեղոս գետի ճեղքվելը և 12 աղբյուրների ցայտելը սարից: Պետք է ասել, որ երբ փարավոնն ու իր զորքը հարձակվեցին Իսրայելի ժողովրդի վրա, Մովսեսն իր գավազանը խփեց գետնին ու Նեղոսի ջրերը բացվեցին: Իսրայելի ժողովուրդն անցավ այդ ճանապարհով ու փրկվեց: Հաջորդ անգամ, երբ Մովսեսը ձեռնափայտը խփեց լեռանը, դրանից ժայթքեցին 12 աղբյուրներ:

Այս այայից սովորում ենք.

1. Բնության ամբողջ համակարգն Աստված է արարել և Աստված ինչ որ կամենա կկատարվի, որքան էլ որ դա անիրականանալի թվա:

2. Որոշ ժողովուրդներ այնքան են մոլորվել, որ մի հրաշքով նրանց հնարավոր չէ համոզել:

Նամլ սուրահի 13 և 14-րդ այաներ 

فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ آیَاتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوا هَٰذَا سِحْرٌ مُبِینٌ  

وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانْظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ

Երբ մեր լուսավորող հրաշքները նրանց հասան, ասացին. «Բացահայտ կախարդություն է սա»: 

Նրանք ուրացան, չնայած գիտեին ճշմարտությունը: Անօրենությունն ու գոռոզությունն են իշխում նրանց մտքի վրա: Բայց տես, թե ինչ վախճան ունեցան ապիրատները:

Մովսեսն իր առաքելությունը կատարելու համար, գնաց փարավոնի ու նրա ժողովրդի մոտ ու նրանց հրավիրեց հավատալ միակ Աստծուն: Սակայն փարավոնն ու նրա կողմնակիցները, տեսնելով Մովսեսի հրաշագործությունները, նրա խոսքերին հավատալու փոխարեն, մեղադրեցին կախարդ լինելու մեջ: Այնուհետև այաներն ասում են. «Այս մեղադրանքը նրա համար չէր, որ մարդիկ կասկածում էին Մովսեսին: Ընդհակառակը, նրանք հասկացել էին Մովսեսի խոսքերի ճշմարտացիությունը, սակայն չէին ցանկանում դրանք ընդունել,  որովհետև գոռոզամիտ էին: Ուստի փարավոնի հետևորդները մեծ չարիք գործեցին ու Մովսեսին մեղադրեցին կախարդանքի մեջ, որպեսզի չընդունեին նրա գերազանցությունն իրենց նկատմամբ: Իհարկե, Մովսեսի ու նրա ուսմունքի նկատմամբ չարիքը վերադարձավ հենց նրանց, որովհետև նրանք խորտակվեցին Նեղոս գետում

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Հավատքի աստիճանն ավելի բարձր է գիտության աստիճանից: Մարդը կարող է սրտում ինչ որ բանի հավատալ ու ընկալել դրա ճշմարտացիությունը: Սակայն կարող է այն ժխտել ու չընդունել ճշմարտությունը: Իսկ հավատալ, նշանակում է ընդունել ճշմարտությունը:

2. Եթե մարդը գոռոզամիտ է, նա չի ընդունում ճշմարտությունը, քանի որ մյուսներին իրենից նվաստ է համարում, իսկ նրանց խոսքերն անարժեք:

3. Բոլոր չարագործների վերջը ոչնչացումն է:

Նամլ սուրահի 15 և 16-րդ այաներ

وَلَقَدْ آتَیْنَا دَاوُودَ وَسُلَیْمَانَ عِلْمًا ۖ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی فَضَّلَنَا عَلَىٰ کَثِیرٍ مِنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِینَ

وَوَرِثَ سُلَیْمَانُ دَاوُودَ ۖ وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّیْرِ وَأُوتِینَا مِنْ کُلِّ شَیْءٍ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِینُ

Դավիթն ու Սողոմոնը, մեզնից ստանալով գիտության շնորհը, փառաբանում էին Բարձրյալին, որովհետև Նա իրենց բարձրացրել էր մեր ծառաներից շատ վեր:

Սողոմոնը եղավ Դավթի ժառանգորդը և ասաց. «Ով մարդիկ, մենք հասկանում ենք թռչունների երգը, և ամեն ինչից մեզ տրվել է: Հիրավի, սա հստակ առավելություն է»: 

Այս այաներն անդրադառնում են Դավթին ու Սողոմոնին, որպես Իսրայելի մարգարեներ: Երկու մարգարեներ, որոնց պայմանները մյուսներից տարբեր էին: Նրանց առանձնահատկությունը կայանում էր նրանում որ երկիրը կառավարելու համար ստեղծեցին իշխանություն: Եվ եթե նախորդ մարգարեները ենթարկվում էին ճնշումների, այս երկու մարգարեներն ունեին իշխանություն և նրանց ենթարկվում էին մարդիկ ու ջիները: Այս այաներն ասում են, որ Դավթի ու Սողոմոնի իշխանության հիքմում ընկած էր գիտությունը, որ Աստված նրանց տվել էր: Այս երկու մարգարեները մշտապես երախտապարտ էին Աստծուն, որ իրենց տվել է իմաստնություն և իշխանության հնարավորություն: Այնուհետև, այաներն ասում են, որ Դավիթն ու Սողոմոնը կարողանում էին հասկանալ թռչունների լեզուն և բնական ու նյութական բոլոր բարիքներից ճիշտ օգտվել:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Մարգարեների գիտությունը նրանց տրվել է Աստծու կողմից:

2.  Կրոնն ու քաղաքականությունն անքակտելի են: Երբ մարգարեությունն ու իշխանությունը միավորվեն, հավատացյալները մուտք կգործեն քաղաքական ասպարեզ, կստեղծեն իշխանություն ու կպայքարեն չարագործների դեմ:

3. Երկրի կառավարումը պետք է հիմնված լինի գիտության վրա և ոչ թե անձնական ճաշակի:

4. Մենք պետք է երախտապարտ լինենք այն ամենի համար, որ Աստված մեզ տվել է ու գոռոզամիտ չդառնանք: