Իսլամի մարգարեն՝ արևելագետների տեսանկյունից (25)
Հունիս 15, 2020 12:33 Asia/Tehran
Այսօրվա հաղորդաշարի ընթացքում կխոսենք «Մոհամմադը հնագույն աղբյուրների հիման վրա» գրքի մասին: Այս գիրքը բրիտանացի մեծ բանաստեղծ և գրող Մարտին Լինգսի ամենահայտնի գործերից մեկն է:
«Մոհամմադը հնագույն աղբյուրների հիման վրա» գիրքն առաջին անգամ հրատարակվել է 1983-ին, արժանացել բազմաթիվ մրցանակների և բազմիցս վերահրատարակվել է: Գրքում հեղինակը նկարագրում է Մոհամմադ մարգարեի կյանքը ՝ հիմնվելով մատչելի ամենահին փաստաթղթերի վրա: Հեղինակն իսլամի մարգարեին ներկայացնում է որպես փայլող լույս, որը Աստված փայլատակեց աշխարհի վրա: Լույս, որը չի ենթարկվում ժամանակին և մշտական է:
Մարտին Լինգսը ծնվել է 1909 թվականի հունվարի 24-ին, Մանչեսթերում, բողոքական քրիստոնյա ընտանիքում: 20 տարեկանում նա դադարեց հավատալ քրիստոնեությանը: 25 տարեկան հասակում նա ուսումնասիրում էր համաշխարհային կրոնները և 1935-ին հանդիպեց արևմտյան փիլիսոփա Ռենե Գենոնի գործերին:
Ուսումնասիրելով Գենոնի գործերը, Լինգսը հասկացավ, որ աշխարհի բոլոր մեծ կրոնները իրական են և որ նրանցից յուրաքանչյուրը ունի մարդկությանը կատարելագործման տանելու և Աստծուն հանդիպելու կարողությունը:
Ուսումնասիրություններից հետո դոկտոր Մարթին Լինգսը ընտրեց իսլամը, քանի որ դա ոչ թե իմիտացիայի և սպանության կրոն էր, այլ բանականության և ներողամտության: Լինգսն ընտրեց Աբու Բաքր Սիրաջէդդին իսլամական անունը:
«Մոհամմադը հնագույն աղբյուրների հիման վրա» գիրքի թարգմանիչ՝ Սաիդ Թեհրանի Նասաբն ասում է. «Գիտակցելով ճշմարտությունը՝ Լինգսը հիացած էր իսլամի մարգարեով և շատ ժամանակ էր ծախսում այս մեծ անհատականությանը ներկայացնելու համար: 2004-ի ամռանը, նրա մահվանից մեկ տարի առաջ, ես հանդիպեցի նրան իր գեղեցիկ և հասարակ տանը: Նա հարգանքով էր խոսում Աստծո Մարգարեի մասին և նրան անվանեց Աստծո մեծ պարգևը մարդկությանը: Նրա տանը կար միայն Աստծո սուրբ անունը պատին և աղոթքի գորգը: Ասես սենյակը նրա մզկիթն էր, որտեղ նա օրեկան հինգ անգամ աղոթում էր, և գուցե նա այնտեղ գրում էր իր գրքերը: Ակնհայտ էր, որ հետևելով իսլամի մեծ առաջնորդին, նրա կյանքն ինչպես ժամացույցն, ընթանում էր կանոնավոր և հաշվարկված ծրագրով»:
Իր գործերում Լինգսը մեզ ներկայացնում է անխոնջ մարգարեին, համբերատար մարտիկին և խելացի առաջնորդին: Նա, ով համարձակորեն հարձակվում է տգիտության վրա, կոտրում է կուռքերը և գիտելիքի սերմ է ցանում այլ հողում և ի կյանքը նվիրում իր ցանած ծառի ծլարձակմանը: Նա իսլամի մարգարեի գոյությունը համարում է ինքնատիպ և հարատև ու ասում. «Իրականն այն է, որ այն ծագել է ուղղակի սկզբունքից կամ զուլալ աղբյուրից»: Այսպիսով, մարգարեն կապված է հայտնության հետ: Նա զարմանալիորեն տարբերվում է այլ մարդկանցից և միևնույն ժամանակ պարունակում է առաջնորդության առաքելությունը: Որովհետև նա խոսում է միասնության և եզակիության էության մասին:
Դոկտոր Լինգսը իր գրքի առաջին գլխում անդրադառնալով մարգարեի գերդաստանին, որը հետևում էր իսլամին, գրում է. «Ծննդոց գրքում ասվում է, որ Աբրահամը երեխա չուներ, քանի որ մի գիշեր Աստված նրան ասաց, նայեք երկնքին և հաշվեք աստղերը, եթե կարող եք հաշվել: Այնուհետև, մինչ Աբրահամը նայում էր աստղերին, նա կրկին լսում էր ձայնը ով ասում է . «Ձեր զարմը այսպիսին (անթիվ) է լինելու ...»:
Նա հավելել է. «Ճակատագիրն այն էր, որ ոչ մի ժողովուրդ, այլ երկու մեծ ժողովուրդ և երկու առաջնորդվող ուժեր, Աստծո կամքը կատարելու համար պետք է Աբրահամի սերունդից լինեն»:
Աբրահամը դարձավ երկու հոգևոր հոսանքի, երկու կրոնի, երկու օղակի և երկու կենտրոնի աղբյուրը: Այս երկու հոսանքներից մեկը կենտրոնացած էր Ամինայի վրա: Նա տեղյակ էր իր ներսում եղած լույսի մասին: Մի օր նա լսեց մի ձայն, որը ասում էր. «Դու կրում եք այս մարդկանց առաջնորդին ձեր արգանդում: Երբ ձեր երեխան ծնվեց, ասեք, որ նախանձների չարիքից ապահով մնալու համար նրան հանձնեմ Աստծուն, ապա նրան անվանեք Մուհամմադ»:
Մարդը միշտ փնտրում է կատարյալ, առաքինի, հոգևոր և ճշմարիտ մարդկանց և հիանում նրանցով: Աստծո մարգարեների հաջողության բանալին մաքուր հոգիներ գտնելն է:
Մարգարեներն ու սրբերը համընդհանուր գիտակներ են և համարվում են իրենց ժամանակի ամենաարժեքավոր մարդ արարածները:
Աշխարհի ճշմարտության որոնողներն ուսումնասիրելով աստվածային սրբերի կյանքը, կյանքը և ուսմունքը, հիանում են նրանց բարքերով և եռանդուն սրտերը տանում են դեպի ճշմարտություն:
Լինգսն իր գրքում, նկարագրելով մարգարեի ոկյանքն ու բնավորությունը, նշում է, որ մարդը խորանալով իսլամական միստիցիզմի և մարգարեի աստվածային ուսմունքների մեջ, կարող է նրա խոսքերից փարթամ և գեղեցիկ շաղիկներ քաղել: Դա նման է մի գեղեցիկ ասացվածքի, որն ասում է.« Փնտրիր գիտություն, թեկուզ Չինաստանում»:
Դոկտոր Լինգսն իր գրքում գրել է, որ մարգարեն շատ հրաշքներ ուներ: Ղորեշի առաջնորդները մի անգամ խնդրել են նրան կտրել լիալուսինը կիսով չափ, որպեսզի ապացուցի իր մարգարեությունը: Մարգարեն կատարեց նրանց պահանջը: Բայց նրանք այս մեծ հրաշքը համարեցին կախարդանք և ասացին, որ մարգարեն հմայքով ազդել է նրանց վրա: Լինգսը հիշեցնում է, որ , չնայած մարգարեն տարբեր հրաշքներ է գործել, այդ հրաշքները չի դարձրել իր գործի առանցքը: Քանի որ նրա ամենամեծ հրաշքը հայտնության գիրքն է և Աստվածային ուխտը՝ բոլոր ժամանակների մարդկանց առաջնորդելու համար: Ղուրանը լույսի և առաջնորդության գիրք է:
Մուհամմադին որպես Աստծո մարգարե և ներկայացնելիս Լինգսն անդրադառնում է Բահիր եպիսկոպոսի կանխատեսումներին մարգարեի հատնության մասին: Կույր գիտնական Վարղա Բին Նոֆելը Մուհամմադի կնոջը՝ Խադիջային վստահեցրեց, որ այն, ինչ բացահայտվեց Մուհամմադին, աստվածային հայտնությունն է և անկասկած, նա վերջին մարգարեն է, որի մասին ասել էր Քրիստոսը:
Մարտին Լինգսի տեսակետից, մարգարեի կարևորագույն պարգևներից մեկը մարդկությանն արդար փրկչի գոյության բարի լուրը տալն է: Փորձագետներից շատերը Մարտին Լինգսին անվանել են Բրիտանիայի մետաֆիզիկայի վարպետ, իսկ որոշ գիտնականներ նրան անվանել են առաջին կարգի բանաստեղծ: Բայց նրա մտերիմ աշակերտների համար նրա անունը երկու բան է հիշեցնում: Աստծո գեղեցկությունն ու հիշողությունը: Գեղեցկության նկատմամբ սերը ստիպեց նրան Ուեսթերհամ Քենթի իր բակում ստեղծել ծաղիկների և բույսերի մի փոքրիկ դրախտ: 2005-ի մայիսին մահից հետո նրա մարմինը թաղվեց նույն փոքր դրախտում:
Լինգսն իր գիրքն ավարտում է Ղուրանի այս հատվածով. «Իսկապես, Աստված և Նրա հրեշտակները ողջույններ են ուղարկում մարգարեին: Ո՛վ դուք, ովքեր հավատում եք, ողջույններ ուղարկեք նրան և պատշաճ հարգանքով ողջունեք նրան»: