Ինչո՞ւ է Թրամփի Արևմտյան Ասիայի խաղաղության ծրագիրը անհեթեթ

Pars Today - Խաղաղատենչության մասին ԱՄՆ-ի պնդումը, հատկապես Թրամփի ժամանակաշրջանում, ոչ այլ ինչ է, քան բացահայտ հակասություն։

Իր վերջին ելույթներում ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը բազմիցս հայտարարել է, որ մտադիր է փրկել Արևմտյան Ասիան պատերազմից ու անապահովությունից և տարածաշրջանում հաստատել երկարատև խաղաղություն: Սակայն այս պնդումը, Վաշինգտոնի արտաքին քաղաքականության փոփոխության նշան լինելու փոխարեն, Ամերիկայի կերպարը վերականգնելու և նոր շահեր ձեռք բերելու փորձ է այն տարածաշրջանում, որտեղ Ամերիկան ​​ինքն է եղել անկայունության հիմնական պատճառը: Իրականում, Թրամփի խոստացած խաղաղությունը չի նշանակում արդարության կամ ուժերի հավասարակշռության հաստատում, այլ Միացյալ Նահանգների կամքի պարտադրում տարածաշրջանի ազգերին, հաղորդում է Pars Today-ը՝ հղում անելով Mehr գործակալությանը:

Միջամտողական քաղաքականությունը և ամերիկյան պատերազմների ժառանգությունը

2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի հարձակումներից հետո ամերիկյան արտաքին քաղաքականությունը կանխարգելման ձևից անցավ ուղղակի, ռազմական միջամտության: Վաշինգտոնը մեծ ներկայություն հաստատեց տարածաշրջանում՝ ահաբեկչության դեմ պայքարի կարգախոսի ներքո: 2001 թվականին Աֆղանստան ներխուժումը և 2003 թվականին Իրաք ներխուժումը այս քաղաքականության երկու հիմնական առանցքներն էին՝ գործողություններ, որոնք ակնհայտորեն ուղղված էին ահաբեկչության վերացմանը և ժողովրդավարության ընդլայնմանը, բայց գործնականում հանգեցրին պետական ​​ինստիտուտների ոչնչացմանը, սոցիալական կառույցների փլուզմանը և իշխանության վակուումի ստեղծմանը, որը նպաստեց ծայրահեղականության զարգացմանը:

Այս միջամտություններից բացի, սիոնիստական ​​ռեժիմին համապարփակ աջակցությունը բռնության տարածման մեկ այլ գործոն է եղել: Սիոնիստական ​​ռեժիմին միլիարդավոր դոլարների զենք ուղարկելով՝ Վաշինգտոնը գործնականում մասնակից է պաղեստինյան ժողովրդի դեմ հանցագործություններին: Վերջին երկու տարիների ընթացքում սիոնիստական ​​ռեժիմի հարձակումների հետևանքով նահատակվել է ավելի քան 67,000 պաղեստինցի, և հարյուր հազարավոր տոննա կշռող ամերիկյան ռումբեր են ընկել Գազայի վրա: Միացյալ Նահանգները ոչ միայն չի դատապարտել այս գործողությունները, այլև բազմիցս վետո է դրել Անվտանգության խորհրդում պատերազմը դադարեցնելու վերաբերյալ բանաձևերը: Այս քաղաքականության արդյունքը եղել է այն, որ Մերձավոր Արևելքը ավելի խորն է ընկղմվել բռնության, անվստահության և ավերածությունների ճահճի մեջ։

Թրամփը և խաղաղասիրական ժեստը

Այժմ Թրամփը ասպարեզ է մտել փրկարարական ժեստով և խոսում է «մեծ Մերձավոր Արևելքի խաղաղության» մասին: Սակայն նրա խոսքերի և վարքագծի ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ այս պնդումը, ըստ էության, նույն միջամտողական քաղաքականության շարունակությունն է՝ ավելի դիվանագիտական ​​​​տեսքով: Նա փորձում է օգտագործել առկա ճգնաժամերը՝ Ամերիկայի աշխարհաքաղաքական դիրքը վերականգնելու և միջնորդության կարգախոսի ներքո ամերիկյան իմպերիալիզմի համար նոր դիմագիծ ստեղծելու համար:

Իրականում, Թրամփի ուզած խաղաղությունը խաղաղություն է՝ առանց արդարության։ Նա ցանկանում է կարգավորել արաբների և սիոնիստական ​​ռեժիմի միջև հարաբերությունները, մինչդեռ պաղեստինցի ժողովուրդը դեռևս պաշարման մեջ է, իսկ Գազան՝ ավերակված։ Նույնիսկ Թրամփի պարբերաբար հակադրվելը սիոնիստական ​​ռեժիմի գործողություններին պայմանավորված չէ պաղեստինցիների նկատմամբ կարեկցանքով, այլ այն դաշնակցին վերահսկելու համար, որի ծայրահեղ վարքագիծը կարող է վտանգել Ամերիկայի ցանկալի կարգը տարածաշրջանում։ Այս քաղաքական խաղում Թրամփը ներկայանում է որպես փրկիչ՝ երկու կողմերից էլ զիջումներ ստանալու համար՝ արաբներից՝ խաղաղության համար, և սիոնիստական ​​ռեժիմից՝ անվտանգության համար։

Այս խաղաղասիրական ժեստի հետևում թաքնված է Ամերիկայի ներկայության նույն վաղեմի տրամաբանությունը՝ տրամաբանություն, որը հիմնված է էներգետիկ ռեսուրսների վերահսկման, մրցակից տերությունների (այդ թվում՝ Չինաստանի, Ռուսաստանի և Իրանի) զսպման և սիոնիստական ​​ռեժիմի անվտանգության ապահովման վրա։ Այս պատճառով Մերձավոր Արևելքը փրկելու Վաշինգտոնի պնդումը ոչ միայն անվավեր է, այլև նույն քաղաքականության շարունակության նշան է, որը տարիներ շարունակ կրակի մեջ է պահել տարածաշրջանը։