Հանուն գթած և ողորմած Աստծո Ողջույն գթության եւ խաղաղության մարգարե Մոհամմադին: Բարեւ Ձեզ: Հրավիրում ենք ունկնդրելու Ելք դեպի լույս հաղորդումը, որում Ղուրանի այաները ներկայացվում են մատչելի մեկնաբանությամբ:

Հուդ սուրայի 9-րդ և 10-րդ այաներ.

وَلَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَئُوسٌ كَفُورٌ

وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ نَعْمَاءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئَاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ

"Երբ մարդկանց զրկենք այն բարիքներից, որ շնորհել ենք իրենց, հուսահատության մեջ կընկնեն ու ապերախտ կդառնան:"

"Երբ դժբախտությունից հետո նրանց պարգևենք երջանիկ օրեր, կասեն. դժբախտությունը հեռացավ մեզանից, և իրենց կտան հաճույքի ու գոռոզության:"

Այս այաները խոսում են մարդու հոգեկան առանձնահատկություններից մեկի մասին. երբ մարդը կորցնում է  որևէ բարիք, հուսահատվում է, իսկ այն ստանալիս` գոռոզանում: Բայց միշտ պետք է հիշել, որ յուրաքանչյուր բարիք, որ մարդը ստանում է, Աստծո բարության նշանը չէ և յուրաքանչյուր անախորժություն`Աստծո պատժի: Երկուսն էլ թերևս փորձություններ են, որպեսզի մարդը տարբեր իրավիճակներում փորձության ենթարկվի: Բացի այդ, այս այաները խոսում են այն մասին, որ աշխարհը մշտապես միանման չի եղել և չի էլ լինելու: Ոչ աշխարհի բարիքներն են մշտական և ոչ էլ նրա դժվարությունները: Կյանքն ունի երկու երես: Երբեմն այն ժպտում է  մարդուն, իսկ երբեմն էլ ցույց է տալիս իր անախորժ դեմքը: Ուրեմն, երբ կյանքը ընթանում է  մարդու օգտին, նա չպետք է գոռոզանա և երբ որևէ խնդիր է առաջանում, պետք է դիմանա աստվածային փորձությանը:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Մարդու տարողությունը մեծ չէ: Կորցնելով մի բարիք, նա հուսահատվում է  աստվածային բարությունից:

2. Աստվածային բարությունը նրա գթության ապացույցն է և ոչ թե մեր արժանավորության: Ուրեմն ամեն դեպքում պետք է փառաբանենք Աստծուն:

3.Դժվարությունները և ուրախություններն անցողիկ են: Պետք է մտածենք հավերժության մասին:

Հուդ սուրայի 11-րդ այա.

إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ

 "Նրանք, որ համբերությամբ սպասեն, կարժանանան մեր գթությանն ու վարձատրությանը:"

Երջանկանում են նրանք, ովքեր համբերատար են: Իսկ այդ համբերությունն իհարկե պետք է լինի Աստծուն հավատալու լույսի ներքո: Հակառակ դեպքում, այդ համբերությունը կդառնա տառապանք: Ղուրանի բոլոր այաներում ասվում է , որ բարի գործը պետք է լինի հավատքին զուգահեռ: Եվ միայն այս այայում է  բարի գործը զուգակցվում համբերության հետ, ինչը նշանակում է , թե որքան մեծ է հավատքի դերը համբերության մեջ: Իհարկե, հավատքի վրա հիմնված համբերությունը միայն դժվարությունների ժամանակ չէ, որ պետք է գալիս: Ուրախության ժամանակ նույնպես պետք է լինել համբերատար և չդառնալ գոռոզամիտ ու անհնազանդ:

Այս այայից սովորում ենք․

1. Հավատացյալ մարդն ամեն դեպքում բարի գործի կողմնակից է, անկախ նրանից նա ապրում է  լավ պայմաններում, թե գտնվում է  դժվարությունների մեջ:

2. Համբերությունը  հավատքի հիման վրա հաճելի է, քանի որ նրանից բխում է  Աստծո մեծ պարգևը:

Հուդ սուրայի 12-րդ այա․

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌ بَعْضَ مَا يُوحَى إِلَيْكَ وَضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ أَنْ يَقُولُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ جَاءَ مَعَهُ مَلَكٌ إِنَّمَا أَنْتَ نَذِيرٌ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ

“Եթե մոռանաս մեր պատվիրաններից որևէ մեկը, եթե քեզանից պահանջեն գանձեր դուրս բերել կամ քեզ մի հրեշտակ ընկերանա, մի վշտացիր, քանի որ քո պաշտոնը միայն քարոզելն է: Բոլոր էակներին կառավարելու գործը միայն Աստծուն է  պատկանում"։

Այս այայում խոսվում է  այն մասին, որ եթե մարգարեն չարժանանար Աստծո հատուկ ուշադրությանը և Աստված նրան համբերություն չտար, նա էլ ուրիշ մարդկանց պես չէր դիմանա նվաստացմանն ու վիրավորանքին ու չէր կարողանա տարածել Աստծո պատգամը: Նա կմտածեր, որ մարդիկ արժանի չեն աստվածային ճշմարտությունն իմանալու և կհրաժարվեր իր առաքելությունն իրականացնելուց: Աստված ասում է. "Վիրավորանքների պատճառով չպետք է հրաժարվես քո բռնած գործից, քանի որ Աստված ամեն ինչ տեսնում է  և պատասխանում": Դրանից բացի, Աստված մարգարեին ասում է. "Դու պետք է կատարես քո առաքելությունը և փոխանցես մեր  խոսքը, առանց մտածելու, թե ո՞վ է ընդունում կամ ո՞վ չի ընդունում այն: Դու նրանց փոխանցիր Աստծո խոսքը և թող յուրաքանչյուր մարդ ըստ իր տրամաբանության, ընդունի այն, կամ հրաժարվի դրանից": Այս այան, դիմելով մարգարեին, ասում է. "Աստվածային պատվիրանները պետք է տարածել հնարավորինս շուտ և չի կարելի տրամաբանությունից զուրկ մարդկանց պատճառով հետաձգել դրանց տարածումը:

Այս այայից սովորում ենք․

1. Աստծո խոսքը տարածելիս, կրոնի քարոզիչը պետք է լինի կտրուկ և ուշադրություն չդարձնի մարդկանց խոսքերին:

2.Մեզանից յուրաքանչյուրն իր գործի պատասխանատուն է: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է ինքը որոշի, թե ինչպե՞ս է վերաբերվում այդ գործին: Ինչպես ասում է  Ղուրանը, դու կատարիր քո գործը և մնացածը թող Աստծուն:

3. Մարգարեները պարտավոր են տարածել Աստծո խոսքը և ոչ թե դրանք պարտադրել մարդկանց:

Ավարտվեց մեր այսօրվա հաղորդումը: Աստված ձեզ պահապան։