Բարև Ձեզ հարգարժան բարեկամներ։ Եթերում է «Ողջույն բարեկամ» հաղորդաշարը,ձեր ուղեկիցն է հայերեն ռադիոժամը։Այսօր մեր հաղորդման էջը բացեցինք Պարույր Սևակի «Որդուս» գողտրիկ բանաստեղծության մի հատվածով։

Ինձ հետ լինի, թե առանց ինձ, իմ բալի՛կս, կմեծանաս,
Իմ օգնությամբ, թե առանց ինձ, դու երբևէ կհասկանաս,
Թե ոնց պիտի ապրել կյանքում, թե ոնց պիտի նայել կյանքին,
Թե աշխարհում ինչն է էժան, թե աշխարհում ինչն է անգին:

Դու սիրո հետ միշտ հաշտ ապրիր, բայց խույս մի՛ տա տառապանքից.
Նա սրբում է աչքը փոշուց, նա մաքրում է հոգին ժանգից:
Տառապանքից չեն մեռնում, չէ՛, այլ ավելի են պնդանում,–
Ապաքինված սիրտը հետո գալիք ցավը հեշտ է տանում:

Ազնի՛վ եղիր ամեն ինչում – ո՞վ է կյանքում սովից մեռել:

Դու հասկացի՛ր հենց այս գլխից, մի՛ մոռացիր երբեք, տղա՛ս.
Ազնվությունն այն է միայն, որ չի փոխվում` ոնց էլ շուռ տաս,–
Նա մի ճերմակ երես ունի, ոչ թե յոթ-ութ գունեղ աստառ…