Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Նամլ սուրահի 45-47-րդ այաներ      

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذَا هُمْ فَرِیقَانِ یَخْتَصِمُونَ

قَالَ یَا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّیِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ ۖ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ

قَالُوا اطَّیَّرْنَا بِکَ وَبِمَنْ مَعَکَ ۚ قَالَ طَائِرُکُمْ عِنْدَ اللَّهِ ۖ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ

Մենք Սալեհին ուղարկեցինք, որպեսզի քարոզի միակ Աստծու կրոնն իր համերկրացի սամուդականներին: Բայց նրանք երկու հակադիր խմբի բաժանվեցին:

(Մարգարեն) ասաց նրանց. «Ժողովուրդ, ինչո՞ւ եք վատին ձգտում` բարին թողած: Ինչո՞ւ չեք հայցում Աստծու ներողամտությունը, որպեսզի Նա գթա ձեզ»:

Նրանք պատասխանեցին. «Մենք քո և նրանց մասին, որոնք քեզ հետ են, վատ գուշակություն ենք արել: (Սալեհն) ասաց, որ ձեր լավ կամ վատ ճակատագիրը Աստծուց է կախված: Պարզապես դուք փորձության ենթարկված ժողովուրդ եք»:

Նամլ սուրահի սկզբից մինչև հիմա, ներկայացրեցինք Մովսեսի, Դավթի ու Սողոմոնի կյանքը: Այս այաներում խոսելու ենք Սալեհի մասին, ով Սամուդ ցեղից էր և սրտցավորեն իր ցեղին հրավիրում էր ընդունելու միաստվածություն: Ոմանք նրան հավատացին ու հետևեցին, իսկ մյուսները մերժեցին, շարունակելով մնալ անհավատության մեջ: Բնականաբար, հավատացյաների ու անհավատների միջև լինում են անձնական կամ գլոբալ տարաձայնություններ: Սալեհը կարծրատիպ անհավատներին զգուշացնում էր, որ հրաժարվեն սխալ արարքներից ու Աստծուց, նշելով, որ հակառակ դեպքում, նրանց տեղը լինելու է դժոխքում: Սակայն նրանք, ի պատասխան ասում էին. «Եթե դու ճիշտ ես, ինչո՞ւ Աստված մեզ հենց այս աշխարհում չի ուղարկում իր խոստացած չարչարանքները»:

Այաները շարունակում են, նշելով, որ Սալեհն իր ժողովրդին ասում է. «Աստծուց ներում հայցելու և ապաշխարելու փոխարեն շտապում եք կրե՞լ նրա պատիժը: Ավելի  լավ չէ՞ որ աղոթեք աստվածային գթության համար, որը ձեզ կերջանկացնի»:

Փորձը ցույց է տալիս, որ պատմության ընթացքում, անհավատները, մարգարեներին ընդունելու փոխարեն, դեմ են գնացել նրանց, կամ արտաքսել: Սալեհի ժամանակ, երբ երաշտ եղավ, մարդիկ նրան մեղադրեցին, ասելով, որ երաշտի պատճառն իր խոսքերն ու հետևորդներն են, որոնց պատճառով բնությունը երես  է թեքել մարդկանցից: Սալեհն ի պատասխան ասում է. «Ձեր լավ կամ վատ ճակատագիրը կախված է Աստծուց և գտնվում է ձեր ձեռքում: Իսկ երաշտն աստվածային փորձություն էր: Ուրեմն չպետք է դա վերագրեք որևէ մեկին, քանի որ կարելի է  ասել, որ ձեր սխալ արարքները նման իրավիճակի պատճառ դարձան»:

Այս այաներից սովորում ենք

1. Բոլոր մարգարեները մարդկանց հրավիրել են պաշտել միակ Աստծուն:

2. Պատմության ընթացքում մշտապես կռիվ է եղել չարի ու բարու միջև, ուստի չպիտի սպասել, որ բոլոր մարդիկ ընդունեն տրամաբանությունն ու հավատքի գան:

3. Մեղավորներին զգուշացնելու հետ միասին, նրանց պետք է ցույց տալ ապաշխարանքի ճանապարհը:

4. Մարգարեների տրամաբանության դիմաց, անհավատները տարվում են սնոտիապաշտությամբ:

Նամլ սուրահի 48 և 49-րդ այաներ

وَکَانَ فِی الْمَدِینَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَلَا یُصْلِحُونَ

قَالُوا تَقَاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَیِّتَنَّهُ وَأَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِیِّهِ مَا شَهِدْنَا مَهْلِکَ أَهْلِهِ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ

Քաղաքում կար ինը չարագործ, որոնք կատարում էին ամեն տեսակի հանցագործություն և  բարեփոխություն չէին անում:

Նրանք ասացին իրար. «Երդվենք հանուն Աստծու, գիշերով սպանել Սալեհին ու իր ընտանիքին և հետո նրա ժառանգորդին ասենք, որ չենք տեսել, թե ինչպես է նրա ընտանիքը սպանվել, ճիշտ ենք ասում»:

Այս այաներն անդրադառնում են Սալեհի ու նրա հետևորդների սպանությանը: Այաներն ասում են, որ սամուդականների մեջ կային մոլորված խմբեր, որոնք չէին ցանկանում, որ մարդիկ բարեփոխվեն: Այս խմբերը որոշեցին Սալեհին, նրա ընտանիքի անդամներին և բարեկամներին սպանել ու ժխտել սպանությունը: Հետաքրքիր է, որ երբ նրանք միացան, երդվեցին Ալլահի անունով: Դա նշանակում է, որ նրանք ճանաչում էին Աստծուն, սակայն հավատում էին, որ կուռքերն են որոշում իրենց ճակատագիրը: Նրանք ասում էին.-«Աստված մեզ արարել է, սակայն չի տնօրինում մեր կյանքը: Ուստի մենք կարող ենք անել այն, ինչ ցանկանան: Մենք կարիք չունենք, որպեսզի մեզ համար ուղարկվեն մարգարեներ»:

Որոշ մտավորականներ նույնպես ներկայումս այդպես են մտածում: Նրանք Աստծուն ընդունելով որպես արարիչ, նշում են, որ մարդն ինքն է տնօրինում իր կյանքը և կարող է  անել ամեն ինչ, պայմանով, որ չվնասի որևէ մեկին:

Սալեհի սպանության սադրանքը նման է Մեքքայում  կռապաշտների սադրանքին՝ ուղղված իսլամի մարգարեի դեմ: Նրաքն ցանկանում էին քնած ժամանակ սպանել մարգարեին: Կռապաշտները յուրաքանչյուր ցեղից մեկին նշանակեցին, որպեսզի նրանք բոլորը մարգարեի սպանության մեջ մեղսակից լինեն ու ոչ ոք չկարողանա մեղադրել որևէ կոնկրետ ցեղի:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Մարգարեի հակառակորդները չունեն տրամաբանություն և դիմում են միայն սադրանքի:

2. Պատմությունը լի է խրատներով: Շատ մարդիկ Աստծու անունով երդվեցին, որպեսզի սպանեն նրա մարգարեներին, ինչը ցույց է տալիս մարդու մոլորության գագաթնակետը: