Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ, ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Ղեսաս սուրահի 76-րդ այա

إِنَّ قَارُونَ کَانَ مِنْ قَوْمِ مُوسَىٰ فَبَغَىٰ عَلَیْهِمْ ۖ وَآتَیْنَاهُ مِنَ الْکُنُوزِ مَا إِنَّ مَفَاتِحَهُ لَتَنُوءُ بِالْعُصْبَةِ أُولِی الْقُوَّةِ إِذْ قَالَ لَهُ قَوْمُهُ لَا تَفْرَحْ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْفَرِحِینَ

Ղարունը Մովսեսի ցեղից էր, սակայն նրանց հետ անօրինությամբ էր վարվում: Մենք նրան տվել էինք այնքան մեծ հարստություն, որ նրա գանձերի բանալիները բազմաթիվ ուժեղ մարդիկ անգամ անկարող էին կրել: Նրա ցեղն ասաց նրան. «Այդքան գոռոզաբար մի ուրախացիր, որովհետև Աստված չի սիրում գոռոզաբար ուրախացողներին:

Նախորդ այաներն անդրադարձել էին Մովսեսին ու Փարավոնին: Այս այաներն անդրադառնում են Ղարունին, ով Մովսեսի օրոք մեծահարուստներից էր: Ինչպես ասվում է պատմական նյութերում, Ղարունը Մովսեսի մերձավորներից էր ու հենց սկզբից հավատաց նրան: Սակայն երբ հարստացավ, գոռոզացավ ու անհնազանդ դարձավ Մովսեսին:

Փարավոնը բռնատիրության խորհրդանիշ է, որը դեմ է արդարությանը: Սակայն Ղարունը խորհրդանշում է այն հարուստներին, որ գոռոզամիտ են ու չեն հնազանդվում Աստծու խոսքին:

Սամերը նույնպես խորհրդանշում է այն արվեստագետներին, որ մարդկանց  մոլորեցնում ու տանում  են դեպի կռապաշտություն ու անհավատություն: Այան ասում է, որ Ղարունն  անհնազանդ դարձավ գոռոզության պատճառով: Ու որքան հարստանում էր, այնքան ավելի շատ էր հեռանում Աստծու ժողովրդից ու միայն մտածում էր ոսկի դիզելու մասին: Դա այն դեպքում, երբ հարստությունը պետք է ծառայի երկրի ու ժողովրդի զարգացմանը և ոչ թե մի խումբ մարդկանց։

Այս այայից սովորում ենք․

1.Հարստությունը ձեռք բերելիս, մարդը չպետք  է մոլորվի ճշմարիտ ճանապարհից։

2. Հարբեցողությունը միայն ալկոհոլից չի առաջանում: Երբեմն մարդիկ հարստություն ձեռք բերելով այնքան են արբում, որ ամեն ինչ մոռանում են: Նրանք հետևելով  իրենց հարստությանը և ուժին, բռնանում են ուրիշների իրավունքների վրա։

Ղեսաս սուրահի  77-րդ այա

وَابْتَغِ فِیمَا آتَاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ ۖ وَلَا تَنْسَ نَصِیبَکَ مِنَ الدُّنْیَا ۖ وَأَحْسِنْ کَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْکَ ۖ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِی الْأَرْضِ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْمُفْسِدِینَ

Քեզ տրված հարստությունով ջանա տեր լինել հավիտենական բնակավայրին: Մի մոռանա այն բաժինը, որ այս աշխարհում ստացար, ու բարեգութ եղիր, ինչպես Աստված եղավ քեզ հետ: Չլինի թե աշխարհը պղծես: Աստված չի սիրում ապականողներին»:

Նախորդ այայում նշեցինք, որ Մովսեսի հետևորդներից մի խումբ, որ խելացի մարդիկ էին, Ղարունին զգուշացրեցին գոռոզամիտ չլինել, քանի որ Աստված կմերժի նրան: Աստված այդպիսի մարդկանց չի սիրում:

Այս այան, շարունակելով նախորդին, դիմում է հավատացյալներին, ասելով, որ աշխարհը հանդերձյալի դաշտն է:  Այն ինչ ցանես այստեղ կստանաս հանդերձյալ կյանքում: Իսկ հարստությունը նման է սերմի, որը պետք է բերք տա: Սերմը պահելով դրանից որևէ օգուտ չի լինի, եթե այն չցանեք։

Բացի այդ, եթե ասվում է, որ աշխարհի հարստությունից պետք է հանդերձյալի համար պաշար վերցնես, դա չի նշանակում, որ պետք է մոռանաս աշխարհիկ կյանքն ու հարստությունդ բաժանես հանուն Աստծու: Չպետք է մոռանալ ընտանիքին և հարստությունն օգտագործել սեփական ընտանիքի բարօրության օգտին: Չպետք է մոռանալ ոչ ընտանիքը և ոչ էլ Աստծուն:

Մի կարծիր, որ այն, ինչ ունես, քոնն է: Այդ ամենը պատկանում է Աստծուն, որ քո նկատմամբ բարի է եղել: Քեզ տեր ու տիրական մի համարիր, այլ մտածիր որ պահապան ես և Աստծու նման, դու էլ պետք  է գթառատ լինես կարիքավորների նկատմամբ։

Նրանք Ղարունին ասացին, որ եթե այս խրատներին ուշադրություն չդարձնի, նրա հարստությունն իրեն ու իր շրջապատին միայն վնաս կբերի: Այն բարօրության համար ծախսվելու փոխարեն, թշնամանք կառաջացնի: Այդպես, այսօրվա կապիտալիստական հասարակություններում մարդկանց չնչին տոկոսը հարստանում է, իսկ մյուսները՝ գնալով աղքատանում։

Այս այայից սովորում ենք․

1. Մարդն իր բոլոր, հատկապես՝ տնտեսական գործերում, պետք է նկատի առնի Աստծու գոհունակությունը։

2. Պետք է ուշադրություն դարձնել հանդերձյալ կյանքին և կարիքի չափ օգտվել մեր հնարավորություններից, իսկ մնացածը պահել հանդերձյալ կյանքի համար։

3. Եթե հարստությունն օգտագործվի բարի գործի համար, կարող է   մարդուն բարոյապես երջանկացնել։

Ղեսաս սուրահի  78-դ րդ այա

قَالَ إِنَّمَا أُوتِیتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِنْدِی ۚ أَوَلَمْ یَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَکَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَأَکْثَرُ جَمْعًا ۚ وَلَا یُسْأَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ

 (Ղարունն) ասաց. «Այս հարստությունը ձեռք եմ բերել իմ գիտության շնորհիվ»: Արդյոք նա չգիտե՞ր, որ Աստված ոչնչացրեց իրենից առաջ եղած ժողովուրդներին, որոնք ավելի հզոր ու ավելի հարուստ էին իրենից:  Մի մոռանա այն բաժինը, որ այս աշխարհում ստացար, ու բարեգութ եղիր, ինչպես Աստված եղավ քո նկատմամբ: Ոճրագործներից ոչ մեկը հարցաքննության չի ենթարկվում:

Այս այան ասում է, որ Ղարունը, խրատները լսելու փոխարեն, գոռոզամիտ դարձավ ու ասաց. «Այս հարստությունն իմ աշխատանքի արդյունքն է: Ես գիտեմ ինչպես այն տնօրինել: Դուք մի ասեք, թե ես ինչ անեմ, որտեղ ծախսեմ ու որտեղ գումար հավաքեմ: Եթե Աստված ինձ այս հարստությունը տվել է, ուրեմն ես դրան արժանի եմ»:

Ի պատասխան, Ղուրանն ասում է. «Մի՞թե նա պատմությունը չգիտի: Միթե չգիտի, որ իրենից ավելի հարուստներն էլ կային, սակայն քանի որ անհնազանդ էին, ոչնչացան»

Այս այայից սովորում ենք․

1. Եթե անգամ հարստությունը մարդու ջանքերի արդյունքն է, չպետք  է դրա պատճառով գոռոզանալ։

2. Գոռոզամտությունը ոչնչացնում է մարդուն։