Հանուն գթած և ողորմած Աստծո:Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Ղեսաս սուրահի 79  և 80-րդ այաներ

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِ فِی زِینَتِهِ ۖ قَالَ الَّذِینَ یُرِیدُونَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا یَا لَیْتَ لَنَا مِثْلَ مَا أُوتِیَ قَارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِیمٍ

وَقَالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَیْلَکُمْ ثَوَابُ اللَّهِ خَیْرٌ لِمَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا وَلَا یُلَقَّاهَا إِلَّا الصَّابِرُونَ

 (Ղարունը) ժողովրդի մոտ էր գալիս շքեղությամբ: Նրանք, ում համար աշխարհիկ կյանքը հրապուրիչ էր, ասում էին. «Երանի թե մենք էլ Ղարունի չափ հարստանայինք, անսահման հարստության տեր է նա»:

Իսկ լուսավորվածներն ասում էին. «Վայ ձեզ, այն վարձատրությունը, որ Աստված պատրաստել է առաքինի հավատացյալի համար, ավելի նախընտրելի է: Այդ վարձատրությունը նախատեսված է նրանց համար, որոնք համբերությամբ սպասում են»:

Այս այաներն անդրադառնում  են Ղարունին, ով Մովսեսի հետևորդներից էր, սակայն հարստանալու պատճառով, գոռոզացավ: Այս երևույթն այսօր նկատելի է  նաև մեր հասարակության մեջ, հատկապես երբ ոմանք փորձում են իրենց հարստությունը տարբեր ձևերով ցուցադրել ուրիշներին: Այս ցուցամոլութունը պատճառ է դառնում, որ մյուսներն իրենց աղքատ ու դժբախտ զգան ու մտածեն, որ հարուստներն ավելի երջանիկ են: Նրանք, որ ունեն գիտակցություն, գիտեն, որ միայն հարստությունը չի կարող մարդուն երջանկացնել: Կան բազմաթիվ հարուստներ, ովքեր ունեն բազմաթիվ խնդիրներ: Նրանց հարստությունը երբեմն դժբախտության պատճառ է դառնում:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Կրոնը ժխտում է ցուցամոլությունն ու գոռոզամտությունը:

2. Երկրի ղեկավարներն ու հասարակությունը պետք է հեռու մնան ցուցամոլությունից ու սպառողական հոգեբանութունից:

3. Նյութապաշտությունը ոչ խելացի մարդու երազանքն է:

4. Ամբողջ աշխարհի հարստությունը ոչինչ է դրախտի բարիքների դեմ:

Ղեսաս սուրահի 81 և 82-րդ այաներ

فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ فَمَا کَانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ یَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا کَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِینَ

وَأَصْبَحَ الَّذِینَ تَمَنَّوْا مَکَانَهُ بِالْأَمْسِ یَقُولُونَ وَیْکَأَنَّ اللَّهَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَیَقْدِرُ ۖ لَوْلَا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَیْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۖ وَیْکَأَنَّهُ لَا یُفْلِحُ الْکَافِرُونَ

Մենք հրամայեցինք, որ երկիրը բացվի: Ղարունն ու իր պալատը գետնի տակն անցան, իսկ նա ոչ մի խումբ չուներ, որ իրեն փրկեր Ամենակարողի պատժից, ու ինքն էլ չէր կարողանում իրեն օգնել:

Նրանք, որ երեկ ցանկանում էին նրա տեղում լինել, հաջորդ օրը սկսեցին գոչել. «Աստված առատաձեռնությամբ բաշխում է իր գանձերը ինչպես ցանկանա: Եթե Իր ողորմությունը չլինի, մեզ կթաղի աշխարհի (անդունդների) տակ: Չարերը երբեք երանություն չեն վայելելու»:

Ցուցամոլությունը և Աստծու մարգարեին չհնազանդվելը պատճառ դարձան, որ Աստված ուժեղ երկրաշարժով ոչնչացնի Ղարունի պալատներն ու հարստությունը: Իհարկե Ղուրանի բազմաթիվ այաներում մարդկանց նախազգուշացվում է, որ հիշեն իրենց նախորդների պատմությունը: Սակայն սա պետք է իրոք դաս լինի բոլորի համար: Այս պատության մեջ հողին հավասարվեց միայն Ղարունի պալատն ու մահացավ միայն նա: Եվ նման օրինակ է նաև փարավոնի օրինակը, ով իրեն համարում էր Եգիպտոսի տերը, սակայն խորտակվեց Նեղոս գետում: Այդպիսով, սովորական մարդիկ, այս ամենը տեսնելով, հասկանում են, որ չպետք է երազել փարավոնի կամ Ղարունի հարստությունն ունենալու մասին, քանի որ յուրաքանչյուր մարդ Աստծուց ստանում է իր բարիքները: Նա ամենազոր է ու իմաստուն և մարդկանց տալիս է նրանց հանապազորյա հացը: Ու մարդկանցից պահանջում է պատասխանատու լինել իր տվածի դիմաց։

Այս այայիներից սովորում ենք․

1. Որքան էլ հարստությունը մեծ լինի, չի կարող մարդուն փրկել աստվածային զայրույթից։

2. Նախապաշարումներն ու անհիմն դատողությունները սխալ են: Նրանք, որ երազում էին ունենալ Ղարունի հարստությունը, փառք էին տալիս Աստծուն, որ չարժանացան նրա ճակատագրին։

3. Ուրիշների հարստությունը երազելու փոխարեն, մարդը պետք է բավարարվի իր ունեցվածքով։