Ҳақиқий табиб мени шифо берди
-
Ҳақиқий табиб мени шифо берди
Муртазо Абдулваҳҳобий Эшикни очаман, кўзимга гунбад билан қабр тегади. Қайтадан қабрни зиёрат қилиш хоҳиши пайдо бўлади. Қуёшнинг чиққанини бу муқаддас шаҳарда янги кунни бошланишидан дарак беради. Мусофирхонадан чиқаман. Мирзо оғо нарсаларини хиёбонда ёйилиб, савдо вақтида кулумсиради.
Мусофирхонанинг соҳиби сўзлади: "У Имом Ризо(а) дан шифо топганлардандир". Бунга ишонмадим. Қариядан сўруштиришни ният қилдим, аммо раъйимдан қайтдим.
Кейин аста секин қария олдига бордим.
У сўради: "Бирон нарса хоҳлайсизми?".
Йўқ, Сайид оғо! дедим. Фақат битта саволим бор.
- Айт!
- Бир Аллоҳ бандасидан эшиттим, Имом Ризо (а) сизни шифо берган экан. Бу сўзлар рост-ми?
Қария ҳич нима демадида, ўйлаб қолди, кейин кўз ёши келди. Нороҳат бўлди-ми деб ўйладим. Аммо бир муддат ўткандан кейин у очилди ва "ҳавсаланг бўлса, қулоқ сол", деди.
- Бир замон Машҳад шаҳарининг жандарма солдати эдим. Ҳарбий хизмат муддати тугаганидан кейин у ерда қолдим.
Бир куни Жомдаги тарбияберувчи жандармага борут обборишни суфориш берди. Бизлар олти киши эдик. Шаҳардан чиққандан кейин бир булоқ олдида тўхтатдик. Озгина дам оламиз, кейин йўлга чиқамиз деб ният қилдик. Бир бола йўлдошимиз борут сандуқига ёнбошлаб, гўргит билан сигаретасини ёндмоқчи бўлди. Бир пас ваҳимали товуш чиқди.
Борут сандуқи портлади.
Бир куч мени неча метр баландликга кўтариб қайтадан ерга урди. Йўдошимдан уч киши шу заҳоти жон берди. Ҳаракат қилишга мадорим етмади, оёқларим куйган эди. Яқинда бир қишлоқ бор экан. У ерда яшайдиган одамлар тезлик билан мени олдимга етиб келдилар. Дард кучидан ҳушдан кетдим. Ҳушга келганимда ўзимни касалхонада кўрдим. Саккиз ой у ерда ётдим. Яраларим тузалиб кетди, аммо ҳаракат қилолмадим.
Икки оёқимнинг томирлари тўла куйган эди.
Бир кеча ўзимдан юрагим қолди. Олдимдаги нарсаларни ололмадим. Йиғладим, бошқа касаллар уйғонмасин деб, пастроқ йиғлардим. Кейин Имом Ризо (а) мазорига бориб, шундай дедим: "Эй Аллоҳ расулининг фарзанди! Саидлардан мен, сизларнинг набераларингиз бўламан. Мен бечора додимга етинг.
Шунча йиғладимки, уйқум келди. Тушимда бир киши товуш берди: "Мирзо оғо! Аҳволинг қандай?".
- Сиз кимсиз? Нега мени ҳолимни сўраяпсиз?
- Бир Аллоҳ бандаси ман! Сен кимга мурожиат қилаяпсан?
- Имом Ризо (а) га!
Ҳис қилдимки, оёқларимга жон кирди. Жойимдан турдим ва оёқларимни силкитдим. Краватдан тушиб, озгина хона ичида юрдим, кейин хурсандчиликдан дод урдим. Ҳамсояларимни ўйғотдим. Улар қўрқиб, Сайид, нимага дод урасан, сенга нима бўлди деб, ҳайратга қолдилар.
- Оғо мени шифо берди. Кўринглар, қандай юраман? Эй Аллоҳ, сенга шукур қиламан.
Эрта эрталаб табиблар келдилар. Оёқларимга дору дармон қўйган эдилар. Уларга дедим: "Ажабланманг, мени ҳақиқий табиб шифо берди".
Касалхонадан чиқганимдан заҳоти аввал Оғонинг ҳарамига бордим, тавба қилдим. Тавба қилдим ки, бундан кейин давлатга хизматгор бўлмайман.
Айни пайтда мана бу нарсаларни сотиб, тиричилик қилаяпман.