Մեկնաբանություն - «Դավաճանության պայմանագրի» անվտանգության հետևանքները
«Դավաճանության պայմանագիրը», որը ԱՄԷ-ն կնքեց Սիոնիստական ռեժիմի հետ ՝ պաշտոնական դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու համար, անվտանգության ոլորտում մի շարք հետևանքներ կունենա:
ԱՄԷ-ն և Իսրայելը արդեն ունեցել են հարաբերություններ տարբեր ոլորտներում: Իսրայել Ալյոմ թերթը նույնիսկ գրել էր, որ Բենիամին Նեթանյահուն վերջին երկու տարիներին երկու գաղտնի այցեր է կատարել Աբու Դաբի: Այնուամենայնիվ, հարաբերությունների այս տեսակը չի ունեցել անվտանգության հետևանքներ կողմերի կամ Արևմտյան Ասիայի տարածաշրջանի համար, մինչդեռ դրանց հրապարակայնացումն անվտանգության հետևանքներ կունենա և՛ կողմերի, և՛ տարածաշրջանի համար:
«Դավաճանության պայմանագրի» անվտանգության հետևանքներից մեկն այն է, որ ԱՄԷ-ն, որը ձգտում է դառնալ տարածաշրջանի տնտեսական զարգացման մոդելը, բախվելու է անապահովության խնդրի հետ, մինչդեռ տնտեսական զարգացման հիմնական նախապայմանը ուժեղ անվտանգությունն է:
ԱՄԷ-ն Եմենի դեմ պատերազմում Սաուդյան կոալիցիայի առանցքային անդամ է: Անցյալ տարի Աբու Դաբին ականատես եղավ Ալ-Ֆուջեյրա նավահանգստի պայթյունի և այդի, Եմենի բանակի ու ժողովրդական կոմիտեների գործողությունների, որոնք մեծացրեցին այդ երկրի անվտանգությանն ուղղված սպառնալիքը, ավելացրին ԱՄԷ-ի ղեկավարների մտահոգությունները, և ավելացրեցին ներքին վեճերը: Արդյունքում ՝ ԱՄԷ-ն որոշեց զորքերը դուրս բերել Եմենից և կրճատել իր մասնակցությունը պատերազմին:
Սիոնիստական ռեժիմն այնքան ատելի է իսլամական աշխարհում, որ այս ռեժիմի հետ պաշտոնական հարաբերություններ հաստատելու մասին համաձայնագիրը կարող է ունենալ ներքին անվտանգության հետևանքներ և նույնիսկ առաջացնել ներքին վեճեր:
Դրա պատճառներից մեկն այն է, որ ԱՄԷ -Սիոնիստական ռեժիմ պայմանագիրը ստորագրվում է այն ժամանակ, երբ Իսրայելը, ԱՄՆ-ի աջակցությամբ, շարունակում է պաղեստինցիների դեմ բռնությունները, և այդ պայմանագիրը նշանակում է աջակցություն այդ ռեժիմի ոճրագործություններին:
Մյուս հարցը պաղեստինյան խմբավորումների արձագանքն է: «Դավաճանության պայմանագիրը» զիջումներ չունի պաղեստինցիների համար, և ի տարբերություն 1978 թ. Քեմփ Դեյվիդը և 1974 թ. Արաբական խաղաղության համաձայնագրերի, դա ոչ թե խաղաղություն է հողի դիամց, այլ խաղաղություն՝ խաղաղության դիմաց:
Այս «անհաջող» համաձայնագիրը կարևոր ուղերձ է պաղեստինցիներին, որ արևմտյան Ասիան առավել քան երբևէ, ունի ինքնօգնության կարիք:
Այս սկզբունքը կիրառվում է միջազգային հարաբերությունների տեսության հիմքում, և ի նկատի ունի, որ երբ միջազգային միջավայրը անարխիական է, յուրաքանչյուր երկիր պետք է հույսը դնի ինքն իր վրա: Փաստորեն, այս պայմանագրով պաղեստինցիները գիտակցում են, որ նրանք չեն կարող ապավինել արաբական երկրներին, քանի որ Իսրայելի հետ ձևական հարաբերություններ հաստատող արաբական երկրների թիվը մեծացնելու հնարավորություն կա:
Արաբական Միացյալ Էմիրությունների դեմ քննադատությունների աճը, միջկառավարական վեճերի առաջացումը, ինչպես նաև Պաղեստինի և Իսրայելի միջև լարվածության սրումը, նույնպես մեծացնում են սպառնալիքները: Այս կապակցությամբ Խալիլ ալ-Հայաթը նախազգուշացրել է, որ տարածաշրջանն ամեն պահ կարող է պայթել՝ Իսրայելի բռնարարքների և ճնշումների դեմ բարձրացած բողոքի ալիքից:
