Պաշտոնական ապարտեիդ- Հայացք Իսրայելից հրեանեի արտագաղթի աճի չասված գործոնին

Վերջին ամիսներին Սիոնիստական ​​ռեժիմը բախվել է մի քանի ճգնաժամերի, այդ թվում՝ սիոնիստների արտագաղթին։ Գործընթաց, որը սկսվել է անցյալ տարի օկուպացված տարածքներում եւ շարունակվում է նաև այսօր։ Իսրայելից սիոնիստների արտագաղթի ստույգ վիճակագրությունը երբեք չի հրապարակվում։

Ո՞րն է Իսրայելից հրեաների արտագաղթի աճի չասված գործոնը։

Ներկայիս օկուպացված տարածքներում ցեղասպանության ու պատերազմի հետ չհաշտվող իսրայելցիները կարող են դավաճան համարվել։ Այս ուղղությամբ սլաքի ծայրին են լրատվամիջոցների ներկայացուցիչները, կինոռեժիսորները, հասարակական կազմակերպությունների մենեջերները և խաղաղության մարտիկները։
Անցյալ ամառվանից առ այսօր մի քանի ֆիլմեր հանվել են օկուպացված տարածքների կինոթատրոնների էկրաններից՝ իշխանությունը թուլացնելու պատրվակով. Դրանց թվում են պաղեստինցի լրագրող, Իսրայելի քաղաքացի Ռամի Յունեսի և ամերիկացի վավերագրող Սառա Էմմա Ֆրիդլանդի «Լիդ» ֆիլմը , ինչպես նաև իսրայելցի կինոգործիչ Նետա Շոշանիի «1948 - Հիշիր, մի հիշիր» ֆիլմը կամ այս ամառանը նկարահանված պաղեստինցի դերասան և կինոօպերատոր, Իսրայելի քաղաքացի Մուհամմեդ Բաքրիի «Ջենին Ջենին 2» ֆիլմը։ Բայց կարճ ժամանակահատվածում նման միջոցառումների ավելացումը ակնհայտ փոփոխությունների նշան է. գրաքննության ավելացումը հասարակական դաշտում, որտեղ «ուժեղ և ավտորիտար իշխանության» ցանկությունը շարունակում է աճել։

Սիոնիստական ​​խորհրդարանը այս տարվա հոկտեմբերի 7-ին հաստատել է օրենքը, որով «ահաբեկչի արտաքսումը» համարժեք է նրա հարազատներին, ծնողներին, երեխաներին, եղբայրներին կամ քույրերին արտաքսելուն։ Հատկանշական է, որ այս ակցիան ուղղված է միայն Իսրայելի քաղաքացիներին։ Որովհետև մինչ այժմ Իսրայելը երբեք օրենքի կարիք չի ունեցել պաղեստինցիներին իրենց հողից վտարելու համար:

Այնուհետև այս օրենքը ներառում է ցանկացած գործողություն, որը համարվում է «ագրեսիվ» Իսրայելի և նրա քաղաքականության նկատմամբ: Այս օրենքի նպատակն է բացահայտել «դավաճան հրեաներին»։ Մյուս օրինակն այն է, որ հաստատվել է ծրագիր, ըստ որի՝ ցանկացած ուսուցչի, ով «համակրանք» է ցուցաբերել ահաբեկչական կազմակերպությանը, կարելի է հեռացնել աշխատանքից։ Մենք լավ գիտենք, որ օկուպացված տարածքներում ցանկացած աջակցություն պաղեստինյան իդեալին համարվում է «ահաբեկչական»։ Օրինակ, պատմության ուսուցիչները չպետք է խոսեն 1948-ին պաղեստինցիների արտաքսման մասին և պետք է սովորեցնեն այն պատմությունը, որ Իսրայելը չի ​​վտարել ոչ մի արաբի, և որ նրանք բոլորը լքել են այս երկիրը իրենց կամքով: Կամ նման մեկ այլ օրենք, որը քննարկման փուլում է, կանխատեսում է, որ ցանկացած ոք, ով պետական ​​հաստատությունում կցուցադրի Պաղեստինի դրոշը կամ խորհրդանիշը, կդատապարտվի ծանր տուգանքի և մեկ տարվա ազատազրկման։ Այս ծրագրի թիրախը հատկապես ուսանողներն են: Նաև «Հաարեց» թերթի վրա ճնշումը, որը իսրայելական հասարակության մեջ Նեթանյահուի քաղաքականության դեմ ուղղված քննադատության հիմնական կենտրոնն է, խոսքի ազատության իրավունքը ժխտելու փորձի խորհրդանիշն է։

Անցյալ հոկտեմբերին բոլոր կառավարական գերատեսչություններին և Իսրայելի կառավարության կողմից հովանավորվող բոլոր կազմակերպություններին հրահանգվեց դադարեցնել այդ թերթում գովազդելը և բաժանորդագրվելը: Նրանք այս արարքը հիմնավորել են նրանով, որ այս թերթի հոդվածներից շատերը վնասել են Իսրայելի կառավարության լեգիտիմությանը։

Haaretz-ի սեփականատեր Ամոս Շոկենը մեղադրվել է ահաբեկչությանն աջակցելու մեջ։ Փաստորեն, այս որոշումից մի քանի օր առաջ Լոնդոնում ելույթի ժամանակ, որին ներկա էին հրեաները, նա խստորեն քննադատեց «պաղեստինցիներին պարտադրված ապարտեիդի ռեժիմը» և պաղեստինցի մարտիկներին, որոնց Իսրայելը ահաբեկիչներ է անվանում, ազատամարտիկներ է անվանել։ Իհարկե, քիչ անց նա հերքեց իր խոսքերը։

Միևնույն ժամանակ, Սիոնիստական ​​ռեժիմի արդարադատության նախարար Յարիո Լևինը ձգտում է հաստատել այս ռեժիմի խորհրդարանում մի օրենք, ըստ որի՝ ցանկացած իսրայելցի, ով կոչ է անում կազմակերպված մեկուսացնել կառավարությանը կամ նրա ղեկավարներին, առանց բացառության կդատապարտվի 10 տարվա ազատազրկման՝ նորմալ պայմաններում և 20 տարվա ազատազրկման՝ պատերազմի ժամանակ։

Եթե ​​այս օրերին սիոնիստ քաղաքացիները դեռ ավելի ու ավելի են լքում օկուպացված տարածքները, ապա դա միայն անվտանգության բացակայության կամ օկուպացված տարածքներում համատարած հանցագործությունների պատճառով չէ: Ավելի շուտ, դա, ըստ երեւույթին, պայմանավորված է որոշ ոլորտներում «ժողովրդավարության» սրընթաց անկման զգացումով և մի տեսակ «պաշտոնական ապարտեիդի» ստեղծմամբ։ Իհարկե, պետք է նշել, որ անվտանգության բացակայությունը հիմնականում սպառնում է վերաբնակիչներին, և նրանք ցածր խավերից են և գաղթելու հավանականությունը մեծ չէ։

Երկար ժամանակ Իսրայելն իրեն հռչակեց որպես Արևմտյան Ասիայի միակ ժողովրդավարական երկիր և խստորեն պաշտպանեց այդ պնդումը: Այսօր այդ հայտարարության կեղծ լինելը բացահայտվել է օկուպացված տարածքների բնակիչների համար, իսկ պաշտոնական ապարտեիդը օրեցօր տարածվում է։ Շատ հրեաների համար ցավալի է դարձել մնալ այնպիսի երկրում, ուր նրանք մեկնել էին ամենայն հույսով ու երազանքով, և քանի որ այս մոտեցումն ավելի լայն տարածում է ստանում, արտագաղթը նույնպես կավելանա։ Սա սպառնալիք է, որը շուտով արմատականացած իսրայելական հասարակությանը ներսից ճգնաժամի կմատնի։

Հեղինակ՝ Հոսեյն Միրզայի, Իրանի Ալլամե Թաբաթաբայի համալսարանի պրոֆեսորադասախոսական կազմի անդամ

Աղբյուր՝ ԻՍՆԱ