Պաղեստինցիների անօթևանությունը
Լսե՞լ եք, որ եթե գորտ նետեք եռացող ջրի մեջ, այն դուրս կցատկի, բայց եթե ջուրը դանդաղ տաքացնեք, այն կմնա այնտեղ մինչև եփվի։
Արևմտյան ափում Իսրայելը փոխել է խաղի կանոնները՝ ընդունելով միակողմանի օրենքներ՝ առանց պաշտոնապես հայտարարելու անեքսիայի մասին։
Իսրայելի անվտանգության կաբինետը հաստատել է մի շարք որոշումներ, որոնք վերաշարադրում են օկուպացիայի իրավական շրջանակը։ Շատերը դա համարում են «փաստացի» անեքսիայի ամրապնդում։
Օսլոյի համաձայնագրերի համաձայն՝ A տարածքը պետք է լիներ պաղեստինյան լիակատար վերահսկողության տակ, B տարածքը պետք է լիներ պաղեստինյան քաղաքացիական կառավարման և իսրայելական անվտանգության ներքո, իսկ C տարածքը, որը կազմում է Արևմտյան ափի մոտ 60 տոկոսը, պետք է մնար Իսրայելի լիակատար վերահսկողության տակ։
Բայց այսօր Իսրայելի գործադիր լիազորությունները տարածվել են նույնիսկ A տարածքի վրա՝ այնպիսի պատճառաբանություններով, ինչպես՝ «չարտոնված շինարարության դեմ պայքար» կամ «հնությունների պաշտպանություն»։
Սա նշանակում է քանդման և բռնագրավման հնարավորություն այն տարածքներում, որոնք ենթադրաբար գտնվում էին անմիջական միջամտությունից դուրս։ Միևնույն ժամանակ, հողային գրանցամատյանները, որոնք տարիներ շարունակ գաղտնի էին, դարձել են հանրային։ Սեփականատերերի անունների և սեփականության գրառումների հրապարակումը, ինչպես նաև հողի փոխանցման գործընթացի պարզեցումը և որոշ հին սահմանափակումների վերացումը, արդյունավետորեն հարթեցնում են վերաբնակիչների համար հող ձեռք բերելու ճանապարհը։
Ըստ վիճակագրական տվյալների՝ Արևմտյան ափին և Արևելյան Երուսաղեմում այսօր ապրում է ավելի քան 700 հազար իսրայելցի ավանաբնակ, ինչը 1990-ականների համեմատ գրեթե կեսն է։ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը 2334 բանաձևով հայտարարեց, որ բնակավայրերի շինարարությունը իրավական ուժ չունի, բայց գործընթացը չի դադարել։
Հեբրոնում նախագծման և շինարարության լիազորությունները նույնպես պաղեստինյան մունիցիպալիտետից փոխանցվել են Իսրայելի քաղաքացիական վարչակազմին, մի քայլ, որը արդյունավետորեն խաթարում է քաղաքի 1997 թվականի կարգավորումները։
Սա նշանակում է, որ նույնիսկ զգայուն տարածքներում վերջնական որոշումը կայացնում է Իսրայելը։ Միայն 2025 թվականին Արևմտյան ափից տեղահանվել է ավելի քան 37 հազար պաղեստինցի՝ որոնց տները քանդվել են։ Մի սպասեք «պաշտոնական անեքսիա» վերնագրին։ Երբ գույքի քարտեզը փոխվում է, վարչական լիազորությունները փոխանցվում են, և բնակավայրերի բնակչությունը ամեն տարի ավելանում է, անեքսիան արդեն տեղի է ունեցել։
Եվ Պաղեստինի ինքնավարության վերաբերյալ հարց է ծագում. ի՞նչն է կանգնեցրել անվտանգության համակարգումը։ Բնակավայրերի կառուցումը շարունակվում է, աշխարհագրությունը դառնում է ավելի մասնատված, և անկախ պետության հորիզոնն ավելի ու ավելի հեռու է դառնում։ Եթե հողը տարեցտարի փոքրանում է, ապա որտե՞ղ են ապրելու ապագայի պաղեստինցիները։