Irani-Shtetet e Bashkuara: Gabimi strategjik i Riadit?

Plani i paqes që Presidenti iranian Hasan Ruhani do të trajtojë në sesionin e 74-të të Asamblesë së Përgjithshme të OKB ka për qëllim vendosjen e paqes në Lindjen e Mesme.

Ka shenja të qarta që sugjerojnë një konflikt rajonal. Masat e marra nga Shtetet e Bashkuara janë shenja të dukshme. Uashingtoni po kërkon të nisë një luftë që do të ishte plotësisht në favor të regjimit izraelit dhe pronarëve të fabrikave të armëve amerikane. Është e qartë se Shtetet e Bashkuara po përpiqen ta shtyjnë Arabinë Saudite në një luftë të drejtpërdrejtë me Iranin. Edhe pse ushtria jemenase dhe Ansarallah kanë marrë përgjegjësinë për sulmet ndaj instalimeve saudite të naftës, Shtetet e Bashkuara insistojnë se Irani është pas sulmeve dhe i bën thirrje Arabisë Saudite të mbrohet, pa pritur mbështetjen e SHBA. Sidoqoftë, nuk janë vetëm aktet dhe deklaratat provokuese të zyrtarëve amerikanë që e çojnë rajonin drejt një të ardhme të pasigurt, por edhe natyra e regjimit saudit, veçanërisht personaliteti i rrezikshëm dhe i brishtë i aventurierit Muhamed ben Salman, princi trashëgimtar saudit që po e drejton rajonin drejt një katastrofe totale. Gabimi strategjik i Riadit ishte se ai besonte se Shtetet e Bashkuara e shikojnë Arabinë Saudite me të njëjtin sy që shohin edhe Izraelin. Sauditët gjithashtu menduan se ashtu si Izraeli, mbretëria saudite përfaqësonte vijën e kuqe të Uashingtonit. Ky gabim strategjik dhe arroganca kanë bërë që mbretëria saudite të refuzojë të marrë pjesë në ndonjë iniciativë iraniane për sigurinë në rajon. 20 vjet më parë, Shtetet e Bashkuara, përmes rivalitetit me Bashkimin Sovjetik, kapën naftën Saudite dhe Riadi u konsiderua si një element thelbësor në rajon. Por sot, kërkesa e SHBA për naftë saudite ka rënë me 50% dhe Bashkimi Sovjetik nuk ekziston më. Arabia Saudite ka humbur pozicionin e saj të mëparshëm në strategjinë e SHBA. Në këtë kontekst, do të ishte e udhës që sauditët të reflektojnë mbi planin e paqes të propozuar nga Presidenti iranian Hasan Ruhani për të garantuar sigurinë e rajonit të Gjirit Persik dhe të kuptojnë se prania e forcave të huaja sigurisht nuk do të ndihmojë në krijimin e stabilitetit në rajon.