Ուրանը նոր ոսկի՞

Համաշխարհային շուկաներում ուրանը արագորեն թանկանում է. Համաշխարհային կանաչ տնտեսության ձգտումը հանգեցրել է հողմային տուրբինային հումքի գնաճի։

Նույն շտապողականությունը հղի է նաև քաղաքական բախումներով, քանի որ տեղի բնակիչները ոչ են ասում արդյունաբերական մասշտաբի արևային «տնտեսություններին»: Այս մասին գրում է հոդվածի հեղինակ Ջեյմս Ռոգանը(James Rogan) Washington Examiner-ում:

Այժմ ածխածնային չեզոք գլոբալ տնտեսության ձգտումը ստեղծում է ուրանի առաջարկ-պահանջարկի անհավասարակշռություն: Մատակարարումը սահմանափակ է։ Պահանջարկն աճում է: Արդյոք ուրանը նոր ոսկի՞ է:

Ուրանի պահանջարկն աճել է, քանի որ երկրները՝ Չինաստանից մինչև Հնդկաստան, ձգտում են զարգացնել միջուկային էներգիան՝ ապահովելու համար անհրաժեշտ էներգիան տնտեսական աճի համար՝ միաժամանակ կրճատելով ածխածնի արտանետումները: Ուրանը վաճառվում է ամենաբարձր մակարդակով 2011 թվականի Ֆուկուսիմայի միջուկային աղետից ի վեր։ Այս առումով հատկանշական է, որ Ճապոնիան կրկին սկսում է ատոմակայաններ կառուցել։

Հումքի գինը տարեսկզբից բարձրացել է գրեթե 50%-ով՝ հասնելով մոտ 70 դոլարի մեկ ֆունտի դիմաց։ Առևտրականներն արդեն նկատում են մեկ ֆունտի դիմաց 80 դոլարի մակարդակը — գնային այս մակարդակը անհրաժեշտ է ուրանի մեջ նոր ներդրումների համար: Ոսկին այս տարի թանկացել է ընդամենը 13%-ով։

Միտումն ակնհայտ է: Ամբողջ աշխարհում կառուցվում է մոտ 60 միջուկային ռեակտոր։ Եվ սա ատոմային էներգիայի վերածննդի միայն սկիզբն է: Չինաստանը նախատեսում է կառուցել 228 ատոմակայան։

Այո, միջուկային ռեակտորի կառուցման սկզբնական կապիտալ ծախսերը մեծ են։ Այնուամենայնիվ, ատոմակայանները մի շարք առավելություններ ունեն մաքուր էներգիայի նկատմամբ։ Միջուկային էներգիան ապահովում է աճող տնտեսության հիմնական էներգետիկ կարիքները: Էլեկտրաէներգիայի այս աղբյուրը աշխատում է անընդմեջ. վերջինիս պետք չէ, որ արևը փայլի կամ քամին փչի: Ատոմակայանների ազդեցության տարածքը փոքր է։ Ատոմակայանների օգտակար ծառայության ժամկետը գերազանցում է 80 տարին։ Անցնելով ատոմային էներգիայի՝ երկիրը կարող է այլևս չմտահոգվել էներգետիկ աշխարհաքաղաքականությամբ։ Վերջապես, չափազանց կարևոր է, որ ռեակտորի կառուցման արժեքի համեմատ, վառելիքն ինքնին շատ էժան է։

Հյուսիսային Ամերիկան ​​ունի ուրանի զգալի պաշարներ։ Ակնկալվում է, որ ուրանի շուկայում պակասորդ կառաջանա առաջիկա հինգ տարիների ընթացքում, հումքի գները դժվար է կանխատեսել, բայց դժվար չէ պատկերացնել, որ եթե սպեկուլյանտները հետաքրքրվեն շուկայով, ապա ուրանը 80 դոլարից շատ կգնա: Ուրանի և ուրանի ակցիաներում ներդրումներ կատարելը թույլ նյարդերով մարդկանց համա չէ: Այնուամենայնիվ, վերջին հինգ տարիների ընթացքում Global X Uranium ETF-ն աճել է 50%-ով: Ուրանի առանձին պաշարներ ընտրելը ավելի ռիսկային է, քան ուրանի պաշարների մի ամբողջ զամբյուղ գնելը հիմնադրամի միջոցով — սա զբաղմունք է այն ներդրողների համար, որոնք չեն խուսափում ռիսկերից:

«Cameco»-ն կանադական ընկերություը, որի կապիտալը կազմում է 14 միլիարդ դոլար, Սասկաչևանում գտնվող «Սիգար Լեյք» ուրանի հանքավայրի 50%-ի սեփականատերն է, որն աշխարհի ամենախոշոր հանքավայրն է ուրանի: Վերջին հինգ տարիների ընթացքում CCJ-ն աճել է 250%-ով։ NexGen Energy-ն ուրանի արտադրության ևս մեկ կանադական ընկերություն է, որի կապիտալը կազմում է 2 միլիարդ դոլար: Վերջին հինգ տարիների ընթացքում NXE-ն աճել է 188%-ով։ Վերջապես, Uranium Energy-ն ամերիկյան ընկերություն է, որն ունի օբյեկտներ Տեխասում և Վայոմինգում: Վերջին հինգ տարիների ընթացքում UEC-ն աճել է գրեթե 200%-ով։ Կրկնեմ, ուրանի և ուրանի ակցիաներում ներդրումներ կատարելը բարձր ռիսկային է:

geopolitics.am