Հանուն գթած և ողորմած Աստծո Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս » հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Մարիամ սուրահի 71 և 72-րդ այաներ

وَإِن مِّنکُمْ إِلَّا وَارِدُهَا کَانَ عَلَى رَبِّکَ حَتْمًا مَّقْضِیًّا

ثُمَّ نُنَجِّی الَّذِینَ اتَّقَوا وَّنَذَرُ الظَّالِمِینَ فِیهَا جِثِیًّا

Նրանք բոլորն էլ այնտեղ են գահավիժելու: Հավիտենականիդ վճիռը հաստատուն է:

  Մենք  ազատելու ենք նրանց, ովքեր Աստծուց կերկնչեն, իսկ հանցավորներին ծնկած ենք թողնելու:

Այս այան խոսում է  այն մասին, թե ինչպես են դրախտայինները քավարանից անցնում: Բոլոր մարդիկ նախ մտնում են քավարան, և Աստծո մարգարեի վկայությամբ, կրակը բարի մարդկանց համար դառնում է սառն ու ոչ կիզիչ: Այդպես եղավ նաև Աբրահամի համար: Ընդհանրապես կրակը բարի ու հավատացյալ մարդկանց նկատմամբ այլ կերպ է: Ուստի նրանք արագ անցնում են քավարանից ու մտնում դրախտ: Սակայն չարերը վառվում են հենց նույն կրակի մեջ, որ իրենց գործած մեղքերի պատճառով է իրենց համար նախատեսվել: Որոշ աղբյուրների համաձայն, ճշմարիտ ճանապարհն անցնում է  քավարանի վրայով: Բոլոր մարդիկ անցնում են դրանից: Դրախտայիններն արագ անցնում են, իսկ դժոխայինները չեն կարողանում անցնել այնտեղից ու ընկնում են կրակի մեջ:

Այս այաներից սովորում ենք

1. Բացի աստվածային դատաստանից, որտեղ պարզվում էամեն ինչ, քավարանը բացահայտորեն ցույց է տալիս, թե ովքեր են արժանի դրախտին, ովքեր` դժոխքին:

2. Դժոխքից փրկվելու միակ ճանապարհն աստվածավախությունն ու առաքինությունն է: Իսկ ոչ առաքինի մարդիկ չարիք են ոչ միայն իրենց, այլ նաև հասարակության ու աստվածային կրոնի նկատմամբ:

Մարիամ սուրայի 73-րդ այա

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُنَا بَیِّنَاتٍ قَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَیُّ الْفَرِیقَیْنِ خَیْرٌ مَّقَامًا وَأَحْسَنُ نَدِیًّا

Երբ մեր կրոնը քարոզեք անհավատներին,նրանք կասեն հավատացյալներին՝ մեզանից ո՞ր խմբի աստիճանն է ավելի զորավոր և ատյանը՝ ավելի հաճո:

Այս այան խոսում  է Մեքքայի մեծամեծների գոռոզամտության մասին: Երբ նրանք տեսան որ սոված ու ընչաքաղց մարդիկ, ինչպես Բադալը, Աղարը և Խաբաբը, հավատացին մարգարեին,  ծաղրանքով ասացին. Ինչպես կարելի է  հասարակության ստրուկներին հավասարեցնել մեծամեծների հետ: Տիգիտության ժամանակաշրջանում, երբ չափանիշը հարստությունն էր և ուժը, մեծամեծները իրենց վեր էին դասում, իսկ աղքատներին համարում են ստորադասներ, ովքեր տեղ չունեին հասարակության մեջ: Սակայն հասարակության մեջ ճշմարտության չափանիշը ուժն ու փողը չեն, այլ հավատքն ու տրամաբանությունը:

Այս այաներից սովորում ենք

1. Ճշմարիտի ու սխալի չափանիշը բանականությունն է ու տրամաբանությունը և ոչ թե ուժն ու հարստությունը: Եթե անհավատներն ավելի լավ կյանք  են վարում, դա չի նշանակում, որ նրանք ճշմարիտ են և Աստված նրանց նկատմամբ ուշադիր է:

2. Գոռոզամտությունն անհավատության հիմքն է:

Մարիամ սուրահի 74-րդ այա

وَکَمْ أَهْلَکْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَاثًا وَرِئْیًا

Որքան զորավոր և բարգավաճ ժողովուրդներ են եղել, որ ընկել են մեր հարվածների տակ:

Այս այան գոռոզամիտ մարդկանց ասում է. Միթե մոռացել եք պատմությունը, որ գոռոզաբար ստորացնում եք հավատացյալներին: Եվ եթե հարստությունն ու ուժն են առաքինության չափանիշը, ուրեմն ինչու Աստված ոչնչացրեց ձեր նախորդներին: Նյութական հնարավորությունը երջանիկ լինելու նշան չէ և չի կարող կանխել Աստծո զայրույթը: Շատ դեպքերում հարստությունը և պաշտոնը մարդուն գոռոզամիտ են դարձնում, ինչի հետևանքով էլ նա մոռանում է  Աստծուն և անհնազանդ է դառնում  ինչը նրան ոչնչացնում է:

Այս այայից սովորում ենք

1. Պատմությունը լավագույն դասն է, որպեսզի ճանաչենք ճշմարտությունն ու դրանից խրատ քաղենք :

2. Այն, ինչով հարուստները հպարտանում են, աշխարհիկ կյանքի կայուն հաճույքներն են: Եվ եթե դրանք այս աշխարհում փրկում են մարդուն, հանդերձյալ կյանքում չեն կարող նրան օգնել: Այս  ամենի տեսքը գեղեցիկ է, սակայն ներքինն աղտոտված:

Աստված Ձեզ պահապան