Հանուն գթած և ողորմած Աստծո: Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս» հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Թա Հա սուրայի 110 և 111-րդ այաներ

یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یُحِیطُونَ بِهِ عِلْمًا

وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَیِّ الْقَیُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

(Աստված) գիտի անցյալը և ապագան, բայց նրանք չեն տիրապետում Նրա գիտությանը:

Նրանք իրենց ճակատը պիտի խոնարհեն մշտնջենական ու հավիտենական Աստծո առջև, ու նա ով կրողն է  չարիքի պետք է հույսը կորցնի:

Նախորդ հաղորդման ժամանակ ասացինք, որ մարդիկ ներկա են լինելու աստվածային դատարանում: Այս այաներն ասում են, որ Աստված գիտի, թե հանցագործներն ինչ են արել աշխարհիկ կյանքում, և տեղյակ է նրանց նպատակների, ցանկությունների ու գործերի մասին: Ուստի երբ մարդիկ հայտնվում են դատաստանում, հայտնվում են գլխիկոր ու խոնարհված: Բնականաբար, նրանք, որ աշխարհիկ կյանքում չարագործ են եղել  իրենց, ուրիշների, մարգարեների ու աստվածային ուսմունքների նկատմամբ, գիտեն, որ չեն ստանալու աստվածային գթությունը:

Այս այաներից սովորում ենք

1. Մարդու տեսքը դատաստանի օրը ցույց  է տալիս, դրախտային է թե` դժոխային:

2. Ապաշխարանքն ու սխալների հատուցումը հնարավոր են միայն աշխարհիկ կյանքում: Իսկ բարեխոսությունը միայն նրանց համար է, ովքեր արժանի են դրան:

Թա Հա սուրահի 112-րդ այա

وَمَن یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا یَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا

Իսկ նա, ով հավատացյալ է և բարեգործ, չպետք է վախենա անարդար ու խիստ պատժից և կամ նրանից, որ կպակասի (իր բաժինը):

Նախորդ այան խոսեց հանցագործների մասին: Այս այան անդրադառնում է  դատաստանի օրը հավատացյալների վիճակին: Այան ասում է. «Նրանք, որ բարի գործ անեն ու հրաժարվեն սխալ արարքներից, հավատան Աստծուն ու հանդերձյալ կյանքին, կստանան իրենց վարձատրությունը»: Կրոնական մշակույթում  հավատքն ու  բարի գործն անքակտելի են և նման են ծառի արմատին ու պտուղին: Հավատքն առանց բարի գործի, նման է առանց պտղի ծառի, իսկ բարի գործն առանց հավատքի` առանց արմատ ծառի: Առանց հավատքի հնարավոր չէ բարի գործ անել: Եթե անհավատ մարդը բարի գործ է անում, դա արդեն վկայում է, որ աստվածային էությունը նրա մեջ է: Ինչքան էլ որ նա Աստծուց հրաժարվի, այդ էությունը նրան խրախուսում է  բարի գործ անել: Բնականաբար, բարի գործերի արդյունքն աշխարհիկ կյանքում հասնում է  մարդուն և պատճառ դառնում, որ մարդն ու նրա ընտանիրքը լավ կյանք վարեն: Սակայն նա, ով ժխտում է  դատաստանը, մի՞թե կարող է դատաստանի օրը վարձատրություն խնդրել: Նա, ով հանուն Աստծո որևէ բարիք չի կատարել և քայլել է միայն իր շահերի ուղղությամբ, արդյո՞ք կարող է Աստծուց բարիք խնդրել: Բնականարար Աստված գթառատ է և անապատասխան չի թողնելու ոչ մի բարի գործ, որը կատարվել է մաքուր սրտով:  

Այս այայից սովորում ենք․

1. Յուրաքանչյուր ոք, ով իր կարողությանը հավասար բարի գործ է կատարում, ստանում է վարձատրություն:

2. Բարի գործն այն ժամանակ է ընդունվում Աստծո կողմից, եթե դրա հիմքում ընկած է բարի նպատակ և հավատք առ Ասված:

 Թա Հա սուրահի 113-րդ այա

أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا وَصَرَّفْنَا فِیهِ مِنَ الْوَعِیدِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْرًا

Մենք երկնքից իջեցրինք Ղուրանը արաբերեն լեզվով ու նրա միջոցով նախազգուշացումներ հնչեցրինք, գուցե նրանք երկյուղածությամբ լցվեն և կամ խրատվեն:

Այս այան ասում է, որ Ղուրանի իջեցվելու նպատակներից մեկն այն է, որ ցույց տա, թե ինչ գործոններ են կարող պատճառ հանդիսանալ, որպեսզի մարդը հայտնվի դժոխքում և որպեսզի մարդիկ դաս քաղեն ու հրաժարվեն սխալներից: Մարգարեները պարտավոր են զգուշացնել մարդկանց, որպեսզի նրանք չմոլորվեն ու չխորտակվեն:

Այս այայից սովորում ենք․

1. Ղուրանը դաստիարակության գիրք է, իսկ դաստիարակության ժամանակ անհրաժեշտ է նախազգուշացնել սպառնալիքների ու վտանգների մասին:

2. Մարդը մշտապես ունի նախազգուշացումների կարիք, որպեսզի չսայթաքի ու չմոլորվի:

Թա Հա սուրահի 114-րդ այա

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِن قَبْلِ أَن یُقْضَى إِلَیْکَ وَحْیُهُ وَقُل رَّبِّ زِدْنِی عِلْمًا

Փառաբանիր Աստծո և տիեզերքի վեհապետի ու գերազանց ճշմարտության անունը: Մի՛ փորձիր արտասանել Ղուրանի այաները. քանի դեռ քեզ տրված հայտնությունը չի ավարտվել: Ասա. «Տե՛ր, ավելացրու իմ գիտությունը»:

Այայի առաջին մասում ասվում է, որ դատաստանի օրվա թագավորությունն Աստծունն է: Իհարկե այդ թագավորությունը հիմնված է արդարության վրա: Չնայած նա ամեն ինչի տերն է, սակայն իր արարածների հետ վարվում  է իմաստության ու արդարության հիման վրա: Այնուհետև այան խոսում է  այն մասին, թե ինչպես իջեցվեց Ղուրանը: Նախորդ այայում նույնպես խոսվեց այդ մասին: Որոշ աղբյուրների համաձայն, Ղուրանը մարգարեին հայտնվել է երկու անգամ: Մի անգամ` ամբողջությամբ ու մի գիշերում, երկրորդ անգամ` նրա մարգարեության 23-րդ տարվան, այա առ այա` Մեքքայում և Մեդինայում: Այս այան, մարգարեին ասում է, որ նույնիսկ ներշնչանք ստանալու համար չպետք է շտապի: Իհարկե, սովորական մարդիկ շտապում են, որովհետև անհամբեր են: Սակայն Աստծո մարգարեն շտապում էր, որովհետև մեծ սեր ուներ Աստծո խոսքի նկատմամբ:

Այս այայից սովորում ենք․

1. Պետք չէ ցույց տալ, թե ինչ գիտենք: Պետք է փորձենք նոր բաներ սովորել: Նույնիսկ Աստծո մարգարեն, նախորդ այաները վերհիշելու փոխարեն, պետք է սպասի նոր այաների:

2. Գիտության համար գոյություն չունեն սահմաններ:

Աստված ձեզ պահապան: