سانحه پاره چنار و چند پرسش

گزارش رادیو پشتو سه شنبه 1395/11/05

تهیه و تنظیم : عاشق حسین طوری

بگزارش رادیو پشتو برون مرزی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، سانحه غم انگیز پاره چنار مرکز منطقه قبائلی پاکستان که صبح شنبه گذشته در یک بازار تره بار رخ داد و در نتیجه آن بیش از 25 تن از جمله کودکان کشته و بیش از 50 تن زخمی گردیدند که حال 11 مجروح نیز وخیم گزارش شده است، بقدری سنگین بوده که این بار رسانه های پاکستان بویژه روزنامه ها نیز نتوانستند از انعکاس آن چشم پوشی نمایند بلکه برخی نویسندگان وظیفه شناس را به پرداخت این مسئله واداشت. در اینجا لازم است که به برخی نکات یک مقاله تحت عنوان "سانحه پاره چنار و چند پرسش" که توسط نویسنده معروف پاکستان بنام سید جاوید حیدر در روزنامه مشرق چاپ این کشور منتشر گردیده است، اشاره شود. در آغاز این مقاله به پذیرش مسئولیت این جنایت توسط محمد خراسانی سخنگوی طالبان پاکستان اشاره شده است که گفته این حمله بخاطر انتقام آصف چوتو رئیس گروهک تروریستی لشگر جهنگوی که از سوی نیروهای ضد تروریسم در شهر شیخ پوره استان پنجاب کشته شده بود، صورت گرفته است. در ادامه مقاله آمده است که منطقه قبائلی کورم ایجنسی همیشه بعنوان یک منطقه حساس به حساب آمده است ولی متاسفانه در این منطقه حساس طی 20 سال گذشته اقدامات موثر امنیتی اتخاذ نگردیده است. سید حیدر جاوید می افزاید که در اواسط دهه اول قرن بیست و یکم وقتی پاره چنار و مناطق اطراف آن بر اساس یک برنامه منظم از سوی طالبان افغانی و پاکستانی مورد حمله قرار گرفت آن هنگام تقاص سیاستهای دوگانه ژنرال پرویز مشرف رئیس جمهور وقت پاکستان را، مردم بی گناه پاره چنار دادند. در این سالها جاده پاره چنار به تل پیشاور کوهات نیز کاملاً در تصرف طالبان بود و مردم پاره چنار کاملاً در محاصره چند ساله قرار داشتند و نیروهای امنیتی برای رفت و آمد از چرخبالها استفاده می کردند. در همین هنگام بارها اتوبوسها در این جاده از سوی طالبان مورد بازرسی قرار می گرفتند و شیعیان پاره چنار اگر شناسائی می شدند به طرز فجیعی مثل گوسفند ذبحشان می کردند. ولی حکومت مافیایی مشرف این جنایات را اختلافات فرقه ای القاء می کرد و مردم را فریب می داد. مردم پاره چنار از حکومت محلی پاره چنار نیز شاکی بودند که بجای انجام وظیفه، به طالبان کمک می کرد و اطلاعات درباره شیعیان را به آنان می رساند. در مقاله همچنین به وضعیت فعلی پاره چنار نیز اشاره شده است و نوشته است که مردم پاره چنار زمانی خطر جدی را احساس کردند که ارتش به تازگی بطور یکجانبه به آنان اولتیماتوم داد که باید خلع سلاح شوند. تعجب اینجاست که درست زمانی ارتش پاکستان می خواهد مردم پاره چنار را خلع سلاح کند که داعش در مناطق مجاور با کورم ایجنسی در افغانستان روز به روز در حال تقویت است. این هم گفته می شود که وقتی جنگجویان طالبان پاکستانی و لشگر جهنگوی که همراه داعش در سوریه بودند دارند به پاکستان باز می گردند. در یک چنین موقعیتی خلع سلاح مردم پاره چنار آیا بار دیگر بستن دست و پای آنان همچون سالهای 2006 و 2007 در مقابل جنگجویان طالبان پاکستانی و لشگر جهنگوی نیست؟ یک پرسش مهم این است که اقدامات امنیتی که مردم پاره چنار بخاطر دفاع از خود داشتند انجام می دادند، چندی قبل از سوی حکومت و ارتش متوقف گردید و نیروهای امنیتی دولتی مسئولیت تامین امنیت را به عهده گرفت که متاسفانه در همین یک ماه دو حادثه دلخراش از جمله سانحه اخیر که روز شنبه صورت گرفت، به وقوع پیوست و برای مردم ثابت گردید که اقدامات امنیتی از سوی نیروهای دولتی هیچ فایده ای ندارد. اگر فایده داشت سانحه روز شنبه صورت نمی گرفت. مقاله می افزاید زمانی که داعش در عرض دو ماه شیعیان افغانستان را مورد حملات تروریستی قرار داد، چرا حکومت و ارتش پاکستان به امنیت پاره چنار شیعه نشین که در مجاورت افغانستان قرار دارد توجه نکرد. بگفته سید حیدر جاوید بهترین بهانه برای شانه خالی کردن از مسئولیت برای حکومت این است که بگوید این یک توطئه خارجی است. یک شخص خیلی عادی نیز می داند که پاره چنار که دارای اکثریت شیعه است چرا از 20 سال بدین سو مرکز توجه گروههای افراطی تکفیری قرار دارد. از نظر افراطیون پاره چنار ( کورم ایجنسی ) محفوظ ترین راه برای تردد آنان از وزیرستان شمالی به دیگر مناطق است که شیعیان و اهل سنت بریلوی سد راه آن هستند که در جنگهای 2006 و 2007 نتوانستند این منطقه را اشغال نمایند. با گذشت و تغییر زمان اکنون گفته می شود که لشگر جهنگوی العالمی، جندا... و طالبان پاکستان شاخه مولوی فضل ا... استراتژی مشترک برای کار کردن با داعش در پاکستان، ایران و افغانستان اتخاذ کرده اند. در یک چنین موقعیتی ضروری بود که در مرز با افغانستان بویژه در کورم ایجنسی تدابیر امنیتی بطور جدی اتخاذ می گردید ولی متاسفانه این کار نشد. چرا نشد؟ این پرسشی است که فرماندهان ارشد ارتش پاکستان باید با انجام تحقیقات پاسخ آن را بدست آورد. تحلیلگران این پرسش را مطرح کرده اند که در یک چنین شرایطی موضوع خلع سلاح مردم پاره چنار با دستور چه کسی و چرا مطرح گردید و اینکه چرا تدابیر امنیتی که مردم خودشان اتخاذ کرده بودند توسط نیروهای امنیتی دولتی اتخاذ نگردید؟ پرسش دوم در مورد سکوت مجرمانه امت نسبت به سانحه دلخراش پاره چنار است در حالیکه نسبت به میانمار، فلسطین و کشمیر غرق در غم است. درد و غم پاره چنار را چرا امت احساس نکرد؟ وی همچنین با انتقاد شدید از دولت پاکستان نوشته است که  آیا وظیفه حکومت مرکزی این است که فقط یک تعزیت بگوید و محکوم کند و بس؟