Մաչադոյի ճակատագիրը նախազգուշացում է դավաճանների համար. «Կախյալների ճակատագիրը նվաստացումն է»
Վենեսուելայում վերջին զարգացումները կրկին բացահայտեցին կախվածության մեջ գտնվող ընդդիմության պատրանքի և իշխանության քաղաքականության իրականության միջև եղած անջրպետը:
Մինչ որոշ շրջանակներ կարծում էին, որ Նիկոլաս Մադուրոյի առևանգումից Վաշինգտոնը Մարիա Մաչադոյին կներկայացնի որպես Վենեսուելայի քաղաքական ապագայի համար ցանկալի տարբերա, Դոնալդ Թրամփի բացահայտ հայտարարությունները լիովին փլուզեցին այս սցենարը: Ընդգծելով Մաչադոյի սոցիալական հենարանի բացակայությունը՝ ԱՄՆ նախագահը գործնականում դուրս թողեց նրան հավասարումից և ցույց տվեց, որ արտաքին աջակցությունը չի կարող փոխարինել ներքին լեգիտիմությանը:
Վերջին տարիների ընթացքում Մաչադոն դարձել է ԱՄՆ քաղաքականությանը լիովին համահունչ դեմք՝ ռազմական միջամտության կոչերից մինչև իր երկրի դեմ առավելագույն ճնշման և կաթվածահար անող պատժամիջոցների հրապարակային աջակցություն: Նա նույնիսկ Թրամփին համարում էր Նոբելյան խաղաղության մրցանակի ավելի արժանի, քան ինքը, մի վարքագիծ, որը խորացրեց նրա հեռավորությունը Վենեսուելայի հասարակական կարծիքից:
Հղում անելով Fars-ին, Pars Today-ը փոխանցում է, որ Թրամփը վերջին զարգացումներից հետո բացահայտ հայտարարեց, որ ինքը չի պլանավորում կապ հաստատել Մաչադոյի հետ և համարում է, որ նա բավարար աջակցություն և հարգանք չունի Վենեսուելայում: Դիրքորոշում, որը լայն արձագանք առաջացրեց համացանցի օգտատերերի և վերլուծաբանների շրջանում։
Այս իրադարձությունը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ օտարերկրյա ուժերը կաջակցեն, քանի դեռ նրանց շահերը պաշտպանված են։ Մաչադոյի ճակատագիրը հստակ խորհրդանիշ է այն փաստի, որ օտարերկրացու վրա խաղադրույք կատարելը ոչ միայն չի բացում իշխանության ճանապարհ, այլև, ի վերջո, հանգեցնում է քաղաքական մեկուսացման, ժխտման և նվաստացման։