اوج تنش هند و پاکستان

گزارش رادیو پشتو تاریخ : 1395/07/07

تهیه و تنظیم : عاشق حسین طوری

بگزارش رادیو پشتو پارس تودی بعد از حمله به پایگاه ارتش هند در کشمیر تحت کنترل هند که یکشنبه هفته گذشته (28/06/1395) صورت گرفت و باعث کشته شدن 18 تن از نیروهای ارتش هند گردید و این کشور  نیز پاکستان را متهم کرد که مهاجمان از خاک این کشور وارد کشمیر شده بودند، تنش میان دو کشور هند و پاکستان بقدری شدت یافته است که 'ویکاس سواروپ' سخنگوی وزارت خارجه هند در صفحه توییتر خود اعلام کرد که در اعتراض به دخالت های مکرر پاکستان در هند یا در کشمیر تحت کنترل هند در نوزدهمین اجلاس سران گروه سارک که در ماه نوامبر سال جاری دراسلام آباد برگزار می شود ، شرکت نخواهد کرد.وی افزود که حکومت نپال که رئیس فعلی گروه سارک است در جریان این تصمیمِ حکومت هند قرار گرفته است.بدنبال هند، بنگلادش و بوتان نیز عدم شرکت خود در اجلاس سران سارک در اسلام آباد اعلام کردند حتی گفته میشود که افغانستان نیز دراین اجلاس شرکت نخواهد کرد  و ممکن است سریلانکا و حتی نپال که رئیس فعلی گروه سارک است و با هند هم مرز اند، تحت تاثیر یا تحت فشار هند قرار گیرند و نسبت به این اجلاس ملاحظاتی داشته باشند.چنانچه در بیانیه سخنگوی وزارت خارجه هند از اعضای گروه سارک خواسته شده است که نسبت به اجلاس سران گروه سارک که در اسلام آباد برگزار می شود، ملاحظاتی داشته باشند.اگر جامعه جهانی میانجیگری نکند و هند را به شرکت در اجلاس سارک در اسلام آباد تشویق نکند، ممکن است پاکستان این اجلاس را به تعویق بیندازد.اما در مورد گروه سارک باید عرض شود که این گروه که از کشورهای آسیای جنوبی تشکیل شده است صرفا برای همکاریهای اقتصادی و تجاری می باشد ولی بعلت تنش همیشگی میان هند و پاکستان که دو عضو مهم و بزرگ این گروه می باشند، این گروه هیچوقت اهداف مد نظر اش تحقق نیافته است و بقیه اعضای این گروه نیز از این دو کشور شاکی اند و می گویند که اختلافات همیشگی بین هند و پاکستان نمی گذارد گروه سارک نتایج مطلوبی داشته باشد.اگرچه این گروه بدلیل اختلافات دو عضو خود یعنی هند و پاکستان تاکنون به گروه مهم تبدیل نشده است ولی برگزاری اجلاس های سران لااقل این فرصت را ایجاد می کرد که درحاشیه آن سران کشورها مسائل بین خود را مورد بحث قرار دهند و چنانچه قرار بود ناریندرا مودی نخست وزیر هند در اجلاس سران سارک در اسلام آباد شرکت کند، می توانست با همتای پاکستانی خود نوازشریف مسئله حمله به پایگاه ارتش هند در کشمیر را به بحث بگذارد ولی تصمیم دولت هند که با عجله صورت گرفت این فرصت را از دست می دهد.ناگفته نماند اجلاسهای آینده اگر در بنگلادش یا هند برگزار شوند ممکن است پاکستان نیز متقابلا در آن شرکت نکند و به این ترتیب آینده گروه سارک ممکن است به خطر بیفتد و احتمال انحلال آن نیز می رود.باید گفت که بنگلادش که براساس پیشنهاد این کشور گروه سارک تاسیس شده است باید سعی می کرد جهت حفظ این گروه نقش میانجیگری را بین هند و پاکستان ایفا کند.اگر خدایی نخواسته تنش میان هند و پاکستان به حدی رسید که نه فقط به انحلال گروه سارک بینجامد بلکه ممکن است این دو کشور هسته ای در آستانه جنگ قرار بگیرند.چنانچه اکنون نیز این وضعیت بین دو کشور حاکم شده است و نیروها  در حال جابجا و آماده باش قرار می گیرند.حتی هند تهدید به جنگ آب نیز کرده و گفته است که رودخانه ها را که آب اکثر زمینهای پاکستان بویژه در ایالت پنجاب  را سیراب می کند ، خواهد بست که حکومت پاکستان نیز گفته است اگر این کار صورت گیرد این یک اعلام جنگ محسوب خواهد شد.اگرچه تهدیدات نظامی  و آبی هند بیشتر جنبه سیاسی و فشار دارد چون هند نمی خواهد با درگیر شدن با پاکستان پیشرفت و توسعه اقتصادی خود متوقف کند و همچنین نمی تواند با بستن آب ها آن را نگهدارند وباعث سیل در هند می شود و بیشتر تلاش هند این است که با یارگیری منطقه ای و جهانی پاکستان را منزوی کند ولی پرسش این است اگر احتمال ضعیف درگیر شدن این دو کشور نیز باشد چرا جامعه بین المللی و سازمان ملل بویژه امریکا به اصل مسئله بین دو کشور که مسئله کشمیر و مردم کشمیر است توجه نمی کند؟ چرا به قطعنامه های سازمان ملل که به مردم کشمیر این حق را می دهد که سرنوشت خود را از طریق رفراندوم تعیین کنند که می خواهند به هند یا پاکستان بپیوندند و یا این که می خواهند مستقل باشند، عمل نمی شود؟ که از نظر کارشناسان چند علت وجود دارد که سازمان ملل و کشورهایی که در سازمان ملل نقش مهم ایفا می کنند از یکسو نمی خواهند بازارهای بزرگ هند را از دست بدهند و از سویی هم مسئله ای که به مسلمانان ربط داشته باشد علاقه ای برای حل آن نشان نمی دهند چنانچه در فلسطین نیز همین قضیه صدق می کند. اگر تعیین سرنوشت در مناطق مسیحی نشین در تیمور شرقی یا در سودان جنوبی بود در آنجا سازمان ملل و جامعه بین المللی به حرکت در  می آیند ولی در غیر این صورت هیچ اقدامی از سوی آنها صورت نمی گیرد.ناگفته نماند از اوایل ماه ژویه که مظفر وانی از سران حزب المجاهدین کشمیر تحت هند ازسوی نیروهای هند کشته شد اعتراضات مردمی به اوج رسیده ودر نتیجه برخورد نیروهای امنیتی هند با این اعتراضات تاکنون 108 تن از مردم کشمیر تحت کنترل هند کشته وحدود 1000 تن نیز زخمی شده اند