در برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آسان و روان آیات قرآن کریم پرداخته می شود. در این برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آیات قرآن کریم ، سوره سبا آیه های 46 تا 47 پرداخته می شود .

    بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه ­ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیه 46 از سوره سبأ گوش می‌سپاریم:

«قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُم بِوَاحِدَةٍ  أَن تَقُومُوا لِلَّـهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا مَا بِصَاحِبِکُم مِّن جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِیرٌ لَّکُم بَیْنَ یَدَیْ عَذَابٍ شَدِیدٍ»

ترجمه این آیه چنین است:

«[ای پیامبر] بگو: من شما را فقط به یک چیز اندرز می‌دهم که برای خدا قیام کنید، دو نفر دو نفر و یک نفر یک نفر. سپس بیندیشید [تا دریابید]  که همنشین و رفیق شما هیچگونه جنونی ندارد. او برای شما از عذاب سختی که در پیش است، جز هشدار دهنده ای نیست»

در این آیه و آیات بعد سوره سبأ، خداوند پیامبرش را مأمور می‌کند تا به صراحت شیوه‌ دعوت خود را برای مردم بیان کند. به عنوان اولین نکته در این آیه می‌فرماید: ای پیامبر! به مردم بگو که دعوت من برای اصلاح شما و جامعه شماست که اگر می‌خواهید از این منجلاب فساد و گناه و زشتی نجات یابید و گرفتار عقوبت سخت کارهای خود نشوید، باید برای اصلاح خود و جامعه قیام کنید، البته قیام براساس ایمان به خدا و با انگیزه الهی، نه انگیزه‌های مادی و دنیوی/

اگر به طور جدی و با قصد الهی آماده شدید، باید پیش از هر اقدامی، باورهای خود را با فکر و اندیشه، اصلاح و تصحیح کنید. در این بیندیشید که خداوند برای چه شما را آفریده است و از شما چه می‌خواهد؟ بنگرید که خداوند برای چه هدفی پیامبرش را برای شما فرستاده است؟ همچنین درباره پایان کار خود، خوب بیندیشید.

اگر قدری فکر کنید، درمی‌ یابید که خداوند پیامبرش را برای ارشاد و هدایت انسانها فرستاده و او هدفی جز هشدار به مردم برای برحذر داشتن آنها از کارهای زشت ندارد. پس چگونه ممکن است کسی که مردم را به تفکر و اندیشیدن دعوت می‌کند، خودش مجنون باشد، آنگونه که مخالفان به او تهمت می‌زنند؟ آیا هر کس به من و شما درباره خطر  بزرگی که از آن آگاه نیستیم، هشدار دهد، مجنون و دیوانه است؟ درحالی که او از آن خطر به خوبی آگاه است.

البته درجریان تلاش برای اصلاح جامعه، نباید منتظر دیگران بمانیم و بگوییم با یک گل بهار نمی‌شود، یا اینکه چون اکثریت جامعه به خطا می‌روند، از ما چه کاری بر می‌آید؟ بلکه باید دو نفر دو نفر/ و اگر نشد، یک نفر یک نفر/ برای اصلاح خود و جامعه بکوشیم و بی‌اعتنایی دیگران، ما را از انجام وظیفه باز ندارد.

از این آیه می‌آموزیم:

1. با نشستن و حرف زدن، کارها درست نمی‌شود، باید قیام کرد و به پا خاست، البته برای خدا/
2.  در قیام برای خدا، کمیّت و تعداد افراد، نقش اصلی را ندارد؛ بلکه مهم کیفیت اقدام و انگیزه خالصانه برای حرکت در راه خداست.
3. پیامبر، سالها در میان مردم زندگی کرده است، همه مردم او را به عقل و تدبیر و   صداقت و امانتداری می شناسند و کوچکترین نقطه ضعفی از ایشان دیده نشده است. با این حال، هنگامی که پیامبر به مشرکان درباره عواقب شوم کارشان  هشدار می‌دهد، متهم به جنون و افترا می‌شود.

اکنون به تلاوت آیه 47 از سوره سبأ گوش می‌سپاریم:

«قُلْ مَا سَأَلْتُکُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ  إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى اللَّـهِ  وَهُوَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ»

ترجمه این آیه چنین است:

«بگو:  هر اجر و پاداشی از شما خواستم، پس آن برای خودتان/ مزد من جز بر خدا نیست و او بر هرچیزی گواه است»

در ادامه آیه قبل، در این آیه نیز پیامبر مأمور می‌شود تا درباره شیوه دعوت خود به مردم بگوید: من در هدایت شما به راه خدا و نیز هشدار درمورد قیامت، هیچ انگیزه مادی ندارم و هیچ چیزی از شما نمی‌خواهم. پاداش رسالت من برعهده خداست.

هر کاری را هم که از شما خواسته‌ام انجام دهید، نفعش برای خودتان است، نه برای من! اگر گمان می‌کنید چیزی برای خودم از شما خواسته‌ام، آن ‌هم برای شما! اگر هم از شما مزدی درخواست می کنم و مثلا می گویم اهل بیتم را دوست بدارید، به خاطر آن است که فایده این کار به خود شما باز می گردد. نتیجه پیروی از آنها این است که راه راست را  یافته و دچار گمراهی و انحراف نمی شوید.

مثل اینکه استادی به شاگردانش بگوید: آنچه را درس داده‌ام خوب بخوانید و پس از من نیز به سراغ شاگردانم بروید. این دو خواسته، قطعاً نفعش به خود دانشجویان می‌رسد، نه استاد/  همه پیامبران در طول تاریخ، همچون معلمان دلسوزی بوده‌اند که راه درست زندگی کردن را به مردم آموخته‌اند و اجر و پاداشی از مردم درخواست نکرده ‌اند.

از این آیه می‌آموزیم:

1. مبلغان دینی، نباید از مردم توقع مالی داشته باشند. آنها باید بی توقعی خود را اعلام کنند و از روی انجام وظیفه، مردم را ارشاد نمایند.
2. با انتخاب راه خدا و انجام دستورات دینی، خود را طلبکار خدا و پیامبر ندانیم، زیرا آنچه انجام می‌دهیم، به نفع خودمان است و سودی برای خدا و رسول ندارد.
3. اگر خدا بر کارهای ما گواه است، پس چرا از سخنان و تهمتهای ناروای برخی از افراد ناراحت شویم و در راه ارشاد مردم کوتاهی کنیم؟

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. تا برنامه ­ای دیگر و آیاتی دیگر از قرآن کریم، خدا نگهدار.