در برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آسان و روان آیات قرآن کریم پرداخته می شود. در این برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آیات قرآن کریم ، سوره یس آیه های 5 تا 9 پرداخته می شود .

   بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه­ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیات 5 و 6  از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«تَنزِیلَ الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ»، «لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«[قرآن] از جانب خداوند قادر مهربان نازل شده است»، «تا مردمی را بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشده‌اند، از این رو آنان غافلند»

در ادامه آیات قبل که به حکمت آموز  بودن قرآن و عظمت و استواری آن اشاره داشت، این آیات ابتدا می‌فرماید: قرآن، کلام خداست، نه سخن پیامبر/ گرچه بر زبان پیامبر جاری شده است، اما با دیگر سخنان پیامبر متفاوت است. اگر به روایاتی که از پیامبر نقل شده و در کتب حدیثی گردآوری شده، مراجعه کنیم، درمی یابیم که لحن و شیوه بیان احادیث پیامبر  با طرز بیان آیات قرآن متفاوت است. البته کسی که اندک آشنایی با زبان عربی داشته باشد، تفاوت آنها را به خوبی حس می‌کند.

ادامه آیات می‌فرماید: نزول قرآن برای انذار مردم بوده است تا از غفلت به درآیند و از حقایق هستی آگاه شوند. حقایقی که به سرنوشت انسان مر بوط است و ناآگاهی از آنها موجب می‌شود انسان،‌ تنها دنیا را ببیند و از آخرت که سرای زندگی جاوید است، غافل بماند.

ادامه آیات در جهت بیان اهمیت رسالت پیامبر اسلام در جزیرة العرب می‌فرماید: پیش از آن در این منطقه پیامبری از نژاد عرب مبعوث نشده بود و آنان از نعمت پیامبری اولوالعزم محروم بودند.

البته براساس آیات دیگر قرآن، همواره در میان مردم کسانی بوده‌اند که آنان را انذار کرده و حجت را بر آنان تمام کنند، اما از پیامبران مشهور نبوده‌اند، چنانکه در فاصله حضرت عیسی تا پیامبر اسلام،  هیچ پیامبر اولوالعزمی ظهور نکرده است.

از این آیات می‌آموزیم:

1. خداوند همه صفات کمال را داراست، هم عزیز و مقتدر است و هم رحیم و مهربان/
2. هشدار و انذار برای آنکه مردم از خواب غفلت بیدار شوند، از سنت‌های الهی و از وظایف اصلی پیامبران بوده است.

اکنون به تلاوت آیه 7  از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَکْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ»

ترجمه این آیه چنین است:

«به یقین فرمان [عذاب]  بر بیشتر آنان سزاوار گشته [محقق شده] است، ‌پس ایشان ایمان نمی‌آورند»

در ادامه آیه قبل که فرمود پیامبران برای این مبعوث می شوند که پرده غفلت را از دیدگان  مردم  بزدایند، این آیه می‌فرماید: بسیاری از مردم به انذار پیامبران توجهی ندارند و ایمان نمی‌آورند. طبیعی است چنین افرادی در قیامت گرفتار عذاب الهی خواهند شد.

البته روشن است که در قیامت، کسانی سزاوار عذاب می شوند که تا پایان عمر توبه نکرده و از راه نادرست خود باز نگردند و یا سردمدار کفر و شرک بوده و بسیاری از مردم را از راه راست گمراه کرده باشند.

اما اگر کسی پیش از دیدن نشانه‌های مرگ، از راه نادرست یا کارهای ناشایست خود پشیمان شده و به سوی خدا بازگردد، مشمول عفو و رحمت الهی می شود.  خداوند چنین کسی را از خلود در آتش نجات می دهد.

از این آیه می‌آموزیم:

1. در بحث دینداری،  زیادی یا کمی افراد ملاک نیست. حتی اگر اکثر مردم جهان دست از دین خدا بردارند، دلیل بر درستی کار آنها نیست. مؤمنانی که در اقلیت قرار دارند، نباید در حقانیت راه خود شک کنند یا دچار یأس و ناامیدی شوند.
2. غفلت از حقایق غیبی، انسان را به کفر و عناد با حق می‌کشاند.

اکنون به تلاوت آیات 8  و 9 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«إِنَّا جَعَلْنَا فِی أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِیَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ»، «وَجَعَلْنَا مِن بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْنَاهُمْ فَهُمْ لَا یُبْصِرُونَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«ما در گردن آنها غل‌هایی قرار دادیم که تا چانه هایشان را می‌پوشاند چنانکه سرهای آنان بالا مانده است»، «و پیش روی آنان سدّی و پشت سرشان نیز سدّی قرار دادیم و دیدگانشان را نیز پوشاندیم، پس هیچ چیز را نمی‌بینند»

این آیات، کیفر کافران را در دنیا و آخرت بیان می‌کند. در توصیف عذاب قیامت، غل و زنجیر دوزخ را یاد می‌کند که حتی اجازه حرکت به سر و گردن دوزخیان نمی‌دهد و افزون بر سوزندگی، نوعی تحقیر را به دنبال دارد.

آنها که در دنیا حاضر به دیدن حقایق پیش رو و پشت سر خود نبودند،‌ نه خدا را که مبداء و آغاز جهان است، می‌دیدند و نه آخرت را که پایان کار آنها و جهان است، می‌پذیرفتند. آنها در آخرت نیز اینگونه محشور شده و کوردلی آنها در دنیا، در قیامت نیز مجسم خواهد شد.

در واقع قیامت، تجسم اعمال انسان به شکلی دیگر است. البته ظاهر اعمال در دنیا به گونه‌ای است که انسان چه بسا زشتی آن را نمی‌بیند، اما در قیامت، چون انسانها به شکل باطنی خود محشور می‌شوند، کوردلی و بی‌اعتنایی به حقیقت، در قالب کوری و نابینایی ظاهر می‌شود.

از این آیات می‌آموزیم:

1. غُل و زنجیر قیامت، درحقیقت غل و زنجیرهایی است که کافران در دنیا به دست و پای خود بسته‌اند. آنها در دنیا گمان می‌کنند که آزادند، اما درواقع اسیر هواهای نفسانی خود هستند.
2. کافران، به فکر امروز خود و بهره مند شدن از لذات آنی زندگی هستند. بر گذشته و آینده جهان چشم فروبسته اند و بر چشمان آنها پرده ای آویخته شده است. لذا حقیقت را نمی بینند. نه از گذشته عبرت می گیرند و نه به سرنوشت خود در آینده می اندیشند.  

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. تا برنامه ­ای دیگر و آیاتی دیگر از قرآن کریم، خدا نگهدار.