در برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آسان و روان آیات قرآن کریم پرداخته می شود. در این برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آیات قرآن کریم ، سوره یس آیه های 20 تا 27 پرداخته می شود .

   بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه­ ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیات 20 و 21 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِینَةِ رَجُلٌ یَسْعَى قَالَ یَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ»، «اتَّبِعُوا مَن لَّا یَسْأَلُکُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ»   

ترجمه این آیات چنین است:

«و از دورترین نقطه شهر، مردی شتابان آمد [و]  گفت: ای قوم من! از فرستادگان [الهی] پیروی کنید»، «ازکسانی پیروی کنید که پاداشی از شما نمی‌خواهند و خود هدایت یافته‌اند»  

در برنامه قبل به تلاش رسولان الهی برای هدایت مردم اشاره شد. این آیات در ادامه می‌فرماید: برخی از مؤمنان حاضرند در دفاع از پیامبران الهی در برابر حاکمان ستمگر تا پای جان بایستند و از آنها حمایت کنند.

فردی به نام حبیب نجّار در گوشه‌ای از شهر شنید که مردم قصد آزار و اذیت و کشتن پیامبران الهی را دارند. لذا با شتاب خود را به مرکز شهر رساند و از دیگران کمک خواست. او به عنوان یک مؤمن واقعی می‌دانست که هم باید خودش اهل ایمان باشد و هم دیگران را به ایمان دعوت کند تا دشمنان نتوانند رسولان الهی را از بین ببرند، رسولانی که قصدشان هدایت مردم است و هیچ انتظار مالی یا مادی از آنها ندارند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. دفاع از دین و رهبران حق از وظایف اهل ایمان است.
2. در دفاع از دین، تنها و بی یاور بودن، مانع انجام وظیفه نیست. گاهی باید یک تنه حرکت کرد. در راه دفاع از حق، از کمی تعداد یاران نباید هراسید.
3. از کسانی پیروی کنیم که هدایت یافته به راه حق هستند و به درستی راه آنها اطمینان داریم.

اکنون به تلاوت آیات 22 تا 24 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«وَمَا لِیَ لَا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ»، «أَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ آلِهَةً إِن یُرِدْنِ الرَّحْمَـنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّی شَفَاعَتُهُمْ شَیْئًا وَلَا یُنقِذُونِ»، «إِنِّی إِذًا لَّفِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ»

ترجمه این آیات چنین است:

«چرا نپرستم کسی را که مرا آفریده است و همگی به سوی او باز گردانده می‌شوید»،  «آیا به جای او معبودانی را برگزینم که اگر [خداوند] رحمان بخواهد زیانی به من برساند، شفاعت آنها کمترین سودی برای من ندارد و مرا نجات نخواهند داد؟»، «در این صورت من در گمراهی آشکاری خواهم بود»

مردی که در حمایت از پیامبران الهی به میان شهر آمده و از مردم کمک می‌خواست، در دفاع از عقاید توحیدی خود گفت: هیچ دلیلی نمی‌بینم که بتها و معبودان خیالی شما را بپرستم، در حالی که می‌دانم خدای مهربان مرا آفریده و اگر بخواهم کسی را پرستش کنم، باید او را بپرستم. پرستش خالق، هم  براساس حکم عقل است و هم موافق با ندای فطرت درون/ در حالی که پرستش معبودهای شما، هیچگونه مبنای عقلانی ندارد. زیرا اگر کسی بخواهد زیانی به من برساند، آنها نمی‌توانند خطر را از من دفع کنند و اگر کسی بخواهد سودی به من برساند، آنها نمی‌توانند مانع شوند. طبیعی است کنار گذاشتن حکم عقل و فطرت، موجب گمراهی است و هیچ توجیهی برای این کار وجود ندارد.

از این آیات می‌آموزیم:

1. پرستش خالق امری قابل پذیرش است، اما پرستش معبودهای دیگر،  هیچ توجیه  عقلانی ندارد.
2. نه فقط آغاز آفرینش، بلکه پایان عمر انسان نیز به دست خداست. پس سزاوار است او را بپرستیم و این پرستش، موافق با عقل انسان و ندای فطرت درونی اوست.

اکنون به تلاوت آیات 25 تا 27 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«إِنِّی آمَنتُ بِرَبِّکُمْ فَاسْمَعُونِ»، «قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ»، «بِمَا غَفَرَ لِی رَبِّی وَجَعَلَنِی مِنَ الْمُکْرَمِینَ»         

ترجمه این آیات چنین است:

«[ای مردم] من به پروردگارتان ایمان آوردم، پس به سخنان من گوش فرا دهید»، [سرانجام او را شهید کردند و]  به او گفته شد: به بهشت وارد شو. گفت: ای کاش قوم من می‌دانستند»، «که پروردگارم مرا  آمرزید و مرا از گرامی داشتگان قرار داد»

مرد مبارزی که به حمایت از پیامبران الهی برخاسته بود، پس از بیان دلایل خود، اعلام کرد  که من به این پیامبران ایمان آورده‌ام و شما را به حمایت از آنها دعوت می‌کنم. پس خوب به سخنانم توجه کنید و در آنها بیندیشید.

اما کافران لجوج که حاضر به شنیدن سخن حق نبودند، او را به شهادت رساندند و به خیال خود از پندها و اندرزهای او آسوده شدند. اما خداوند فرمان داد که او را به بهشت وارد کنند، بهشتی برزخی که تا روز  قیامت ادامه دارد. بندگان صالح خداوند که شهید شده‌اند تا آن روز در این بهشت ساکن می‌شوند.

در رابطه با زنده بودن شهیدان، خداوند در آیه 169 سوره آل عمران می فرماید:  هرگز گمان نکنید کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند. بلکه آنها زنده‌اند و در نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.

آن مرد با ایمان، چنان خیرخواه  قومش  بود که حتی برای آنهایی که قاتل او بودند، دلسوزی می کرد و آرزو داشت که آنها هدایت شوند و راه سعادت را بیابند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. در دفاع از دین و رهبران دینی، ایستادگی تا پای جان و شهادت در راه خدا لازم است.
2. مردان خدا خیرخواه مردم هستند. آنها با همه سختی‌ها و آزارهایی که از مردم می‌بینند، برای آنها سعادت را آرزو می کنند، نه عذاب را/
3. شهیدان راه خداوند، از حیات ویژه‌ای (در عالم برزخ) تا قیامت برخوردارند. آنها از مواهب و روزی های خدا در بهشت برزخی متنعّم هستند.  

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. تا برنامه ­ای دیگر و آیاتی دیگر از قرآن کریم، خدا نگهدار.