در برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آسان و روان آیات قرآن کریم پرداخته می شود. در این برنامه " راهی به سوی نور" به بررسی و تفسیر آیات قرآن کریم ، سوره یس آیه های 45 تا 50 پرداخته می شود .

  بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه ­ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیات 45 و 46 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَیْنَ أَیْدِیکُمْ وَمَا خَلْفَکُمْ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ»، «وَمَا تَأْتِیهِم مِّنْ آیَةٍ مِّنْ آیَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا کَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِینَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«هنگامی که به آنها گفته شود از آنچه پیش روی شماست و از آنچه به دنبال شماست بترسید، شاید مورد رحمت الهی قرار گیرید، [اعتنا نمی‌کنند]»، «و هیچ آیه ای از آیات پروردگارشان برای آنها نمی آید مگر اینکه از آن روی گردان می شوند»

در چند برنامه قبل، نشانه‌های قدرت و عظمت خداوند در هستی بیان شد. این آیات در ادامه می‌فرماید: گروهی از مردم به جای توجه به خداوند و پیامبران و پندگرفتن از نشانه‌های الهی، در پی اعراض و روی گردانی از حق هستند. هنگامی که از چنین افرادی  خواسته می‌شود مراقب کارها و رفتارهای خود باشند تا گرفتار کیفرهای دنیوی و عذاب اخروی نشوند، توجهی نمی‌کنند و همچنان به کارهای  نادرست خود ادامه می‌دهند. در حالی که اگر از کار خود دست بردارند و به سوی حق بازگردند، مشمول لطف و رحمت الهی می‌شوند و خداوند خطاهای گذشته آنها را نادیده می‌گیرد.

از این آیات می‌آموزیم:

1. نشانه‌های خدا در هستی بسیار است، اما پذیرش و باور مردم اندک است.
2. راه دریافت رحمت الهی همواره باز است، مگر آنکه انسان درهای رحمت را به روی خود ببندد.

اکنون به تلاوت آیه 47 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّـهُ قَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ یَشَاءُ اللَّـهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ»

ترجمه این آیه چنین است:

«و هرگاه به آنان گفته شود: از آنچه خداوند روزی شما کرده، انفاق کنید، کسانی که کفر ورزیدند به مؤمنان می‌گویند: آیا کسی را اطعام کنیم که اگر خدا می‌خواست، او را اطعام  می کرد؟ شما در گمراهی آشکاری هستید»

این آیه به یکی از نمونه‌های کج ‌فهمی و لجاجت کافران اشاره کرده و می‌فرماید: یکی از دستورات خداوند به مؤمنان، انفاق به نیازمندان است که هر انسان عاقل و منصفی، نیکو بودن این کار را می‌فهمد و تصدیق می‌کند. اما برخی کافران لجوج، همین دستور خداوند را مورد سؤال قرار داده و می‌گویند: چرا خداوند به شما دستور می‌دهد به نیازمندان غذا و پوشاک دهید؟ چرا خودش این کار را نمی‌کند؟ لابد خودش نمی‌خواهد که نیازمندان سیر باشند؟

روشن است این اشکالات و سؤالات ناشی از خشک مغزی و روحیه لجاجت آنهاست، وگرنه روشن است که همه چیز ما و حتی آنچه را که به نیازمندان می‌بخشیم، از رزق و روزی است که خدا به ما داده است و ما از خود چیزی نداریم. هر چه از عقل و اندیشه و اندامهای بدن داریم، همه را خداوند به ما موهبت کرده و ما به واسطه آنها صاحب قدرت و ثروت و امکانات شده‌ایم.

درواقع، خداوند مسئولیت سیر کردن نیازمندان و گرسنگان را بر دوش اغنیا و ثروتمندان گذارده است. چنانکه وظیفه غذا دادن به نوزاد را به عهده مادر گذارده و شیر مورد نیاز نوزاد را در سینه او فراهم کرده است.

از این آیه می‌آموزیم:

1. اگر بدانیم آنچه داریم، رزق و روزی خداست نه ملک ما، آسان‌تر می‌بخشیم و انفاق می‌کنیم.
2. یکی از نشانه‌های ایمان، انفاق است و کسی که انفاق نمی‌کند، گرفتار کفر و کفران شده است.
3. نگرش نادرست فرد درمورد انفاق موجب می‌شود، کاری را که عموم مردم آن را نیکو و پسندیده می‌شمرند، از نظر او، کاری نادرست و انحرافی قلمداد شود.

اکنون به تلاوت آیات 48  تا 50 از سوره یس گوش می‌سپاریم:

«وَیَقُولُونَ مَتَى هَـذَا الْوَعْدُ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ»، «مَا یَنظُرُونَ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ یَخِصِّمُونَ»، «فَلَا یَسْتَطِیعُونَ تَوْصِیَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ یَرْجِعُونَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«کافران می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده [قیامت]  کی فرا می‌رسد؟»، «آنان جز یک صیحه [آسمانی] را انتظار نمی‌کشند که آنان را فرا خواهد گرفت، در حالی که به جدال [در امور دنیوی] مشغولند»، «پس در آن حال نه توان وصیتی دارند و نه می‌توانند به سوی خانواده‌هایشان بازگردند»

در ادامه آیه قبل که روحیه لجاجت برخی کافران نسبت به دستورات خداوند را بیان کرد، این آیات می‌فرماید: این افراد، قیامت را نیز به تمسخر می‌گیرند و می‌گویند: شما که نمی‌دانید قیامت چه زمانی برپا می‌شود، پس چرا دائماً از آن می‌ترسید و مراقب کارهای خود هستید؟ اگر واقعاً‌ قیامت هست، چه زمانی است تا ما هم منتظر فرا رسیدن آن باشیم؟

قرآن در پاسخ به این بهانه‌جویی‌ها می‌فرماید: ندانستن زمان وقوع یک امر، دلیل بر عدم وقوع آن نیست. به عنوان مثال مردم ساکن در مناطق زلزله خیز  نمی‌دانند که چه زمانی زلزله می‌آید، اما می‌دانند که وقوع زمین لرزه امری حتمی است، لذا همواره آماده آن هستند.

قیامت براساس علم و قدرت الهی برپا می‌شود و بشر در آن نقشی ندارد. هر زمان که خداوند اراده کند، در یک لحظه، تمام آسمانها و زمین فرو می‌پاشد و هیچ کس را یارای  مقاومت در برابر آن یا فرار از آن نیست. این مسئله به قدری سریع و غافلگیرانه اتفاق می‌افتد که نه کسی فرصت دارد به نزد خانواده ‌اش بازگردد یا برای پس از خود، توصیه و سفارشی بکند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. منکران قیامت، دلیلی بر عدم امکان وقوع آن ندارند. لذا سعی می‌کنند با طرح برخی سؤالات، به گمان خود، آن را زیر سؤال ببرند.
2. قیامت، وعده الهی است و مشخص نبودن زمان وقوع آن، دلیلی بر واقع نشدن آن نیست.
3. پایان دنیا و آغاز قیامت درحالی خواهد بود که مردم سرگرم جدال و کشمکش روزانه هستند.
4. با پایان دنیا، همه بندها و وابستگی‌های دنیوی و روابط خانوادگی از هم گسسته می شود. در قیامت هر کس خودش، جدا از پدر و مادر یا همسر و فرزند، کیفر یا پاداش دریافت می‌کند.

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. تا برنامه ­ای دیگر و آیاتی دیگر از قرآن کریم، خدا نگهدار.