با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه­ ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیات 49 تا 51 از سوره صاد گوش فرا می‌دهیم:

«هَـذَا ذِکْرٌ  وَإِنَّ لِلْمُتَّقِینَ لَحُسْنَ مَآبٍ»، «جَنَّاتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْأَبْوَابُ»، «مُتَّکِئِینَ فِیهَا یَدْعُونَ فِیهَا بِفَاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ وَشَرَابٍ»

ترجمه این آیات چنین است:

«این یک یادآوری است و همانا برای پرهیزکاران بازگشتگاهی نیکو خواهد بود»، «باغهای جاودانه ای که درهایش به روی آنان گشوده است»، «در آنجا [بر تختها] تکیه می زنند [و]  میوه‌های فراوان و نوشیدنی‌ درآنجا می طلبند»

در چند برنامه قبل، سرگذشت برخی پیامبران الهی بیان شد. این آیات، ابتدا در جمع‌بندی آیات گذشته می‌فرماید: هدف از بیان سرگذشت پیشینیان، تذکر است، زیرا یکی از اهداف نزول قرآن، ذکر و یادآوری است.

ادامه آیات می‌فرماید: الطاف خداوند تنها به پیامبران اختصاص ندارد، بلکه همه کسانی که راه تقوای الهی را درپیش گیرند، عاقبت نیکویی خواهند داشت.  خداوند سختی‌هایی را که آنها در دنیا کشیده‌اند، در قیامت جبران کرده و به کارهای نیکشان پاداش می دهد. اگر در دنیا به خاطر رعایت حلال و حرام، از برخی لذات و خوشیها دست کشیده اند، خداوند در قیامت آنها را از بالاترین لذتها و نعمتها بهره مند می سازد.

البته رفاه و خوشیهای دنیوی زودگذر است و با بیماری و مرگ پایان می‌ یابد، اما بهشت و لذات آن، ابدی است و نقطه پایانی برای آن وجود ندارد. آنها که در دنیا، پیوسته در حال تلاش و کوشش بوده‌اند، خداوند در قیامت موقعیتی مناسب برایشان فراهم می کند تا عدل الهی درباره بندگانش تجسم یابد.

از این آیات می‌آموزیم:

1. نقل تاریخ گذشته، برای سرگرمی نیست، بلکه باید مایه بیداری و هوشیاری انسان شود.
2. طول زندگی چندان مهم نیست، بلکه مسئله اساسی چگونگی پایان یافتن زندگی است. تقوا وسیله خوش عاقبتی است. لذا پرهیزکاران و پارسایان، تنها گروهی هستند که خداوند وعده داده است، به فرجامی نیکو دست می یابند.
3. درهای رحمت الهی به روی بهشتیان باز است و آنچه را طلب کنند، در اختیار آنهاست.

اکنون به تلاوت آیات 52 تا 54 از سوره صاد گوش می‌سپاریم:

«وَعِندَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ أَتْرَابٌ»، «هَـذَا مَا تُوعَدُونَ لِیَوْمِ الْحِسَابِ»، «إِنَّ هَـذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِن نَّفَادٍ»   

ترجمه این آیات چنین است:

«و در کنارشان همسرانی است که تنها به شوهرانشان  چشم می دوزند و هم سن و ‌سالند»، «این است آنچه برای روز حساب به شما وعده داده می‌شود»، «درحقیقت، این روزی ماست که برای آن پایانی‌ نیست»

در ادامه آیات قبل که نعمتهای بهشتی را توصیف می‌کرد، این آیات به نیاز انسان به همسر حتی در بهشت اشاره کرده و می ‌فرماید: خداوند برای بهشتیان همسرانی پاک و زیبا قرار داده که فقط به همسر خود توجه دارند و از دیگران دل بریده‌اند و هم‌سن و سال همسران خود هستند.

ادامه آیات می‌فرماید: در روز حساب که برای همه انسانها وجود دارد و باید در مقابل کارهایی که در دنیا انجام داده‌ اند، حساب پس بدهند، تنها پرهیزکاران از مواهب بهشتی بهره مند می شوند. وعده‌ الهی درباره آنان تحقق خواهد یافت و وعده های خداوند تخلّف ناپذیر است. نکته دیگر آنکه نعمتها و روزی های الهی در بهشت، بی پایان است.

از این آیات می‌آموزیم:

1. ویژگی همسر خوب آن است که به غیر شوهر خود چشم ندوزد و دیده و دل او تنها متوجه همسرش باشد.
2. نعمتهای بهشتی، هم دارای حساب و کتاب است و هم دائمی است.
3. معاد، جسمانی است. در قیامت، انسان از نوعی جسم شبیه جسم دنیوی برخوردار است. او از میوه های لذیذ تناول می کند و از آشامیدنیها می نوشد. همچنین با داشتن همسرانی زیبا، خواسته های جنسی‌اش برآورده می‌شود.

اکنون به تلاوت آیات 55 تا 58 از سوره صاد گوش می‌سپاریم:

«هَـذَا وَإِنَّ لِلطَّاغِینَ لَشَرَّ مَآبٍ»، «جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ»، «هَـذَا فَلْیَذُوقُوهُ حَمِیمٌ وَغَسَّاقٌ»، «وَآخَرُ مِن شَکْلِهِ أَزْوَاجٌ»    

ترجمه این آیات چنین است:

«این [پاداش بهشتیان است] و برای طغیان‌گران، بدترین بازگشتگاه است»، «دوزخ که در آن وارد می‌شوند، چه بد آرامگاهی است»، «این آب جوشان و چرکابی است که باید آن را بچشند»، «و [جز این‌ها]  انواع دیگری از همین گونه عذابها [برای آنهاست]»                                                        

شیوه قرآن این است که فرجام نیکان و بدان را در کنار هم مطرح می‌کند تا مخاطب، با مقایسه آن دو، با چشم باز راه و روش زندگی خود را انتخاب کند. در اینجا نیز پس از بیان نعمتهایی که بهشتیان از آن بهره‌مند می‌شوند، می‌فرماید: اما کسانی که از حدّ خود تجاوز کرده و اهل طغیان و سرکشی شده‌اند، در قیامت کیفر سختی درانتظار آنهاست. به جای نوشیدنی‌های لذیذ و گوارای بهشت، آب جوشان و  چرکاب بدنشان را می ‌نوشند.

جایگاهشان دوزخ است، جایی که همه بدکاران در آن گرد می آیند و بوی تعفّن از جسم و جانشان سرازیر است. البته عذاب دوزخیان، محدود به آب جوشان و آتش سوزان نیست، بلکه انواع و اقسام بسیار دارد که موجب می‌شود دوزخیان همواره در رنج و سختی باشند و هیچگاه عذاب برای آنها عادی نشود.

از این آیات می‌آموزیم:

1. عاقبت‌ اندیشی باعث می‌شود که انسان در انتخاب راه زندگی دقیق و هوشیار باشد و در برابر دستورات آفریدگار جهان، طغیان و سرکشی نکند.
2. کیفرهای الهی، همچون پاداش‌های او، متنوع و گوناگون است و هیچگاه برای دوزخیان به صورت عادی در نمی‌آید.
3. مراقب باشیم کیفر سخت و ماندگار قیامت را به قیمت لذات‌ کوتاه مدت و زودگذر دنیا نخریم.

با پایان یافتن فرصت این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. خدا نگهدار.