به تفسیر ساده و وروان آیات 29 و 30 سوره فصلت گوش می دهیم. همراه ما باشید.

      بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه ­ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

ابتدا به تلاوت آیه 29 از سوره فصلت گوش فرا می‌دهیم:

«وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا رَبَّنَا أَرِنَا اللَّذَیْنِ أَضَلَّانَا مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ نَجْعَلْهُمَا تَحْتَ أَقْدَامِنَا لِیَکُونَا مِنَ الْأَسْفَلِینَ»

ترجمه این آیه چنین است:

«و کافران گویند: پروردگارا! آنان که از گروه جن و انس ما را گمراه کردند، به ما نشان بده تا آنها را زیر پاهایمان  بگذاریم [و لگد مالشان کنیم]، تا از پست‌ترین [مردم]  باشند»

در برنامه قبل، سخن درباره آن دسته از کافران بود که مانع از این می شدند که مردم آیات قرآن را بشنوند. این آیه می‌فرماید: کسانی که به واسطه این افراد گمراه شده‌اند، در روز قیامت در مقام شکایت برمی آیند. آنها از خدا می‌خواهند افراد اغواگر و شیطان صفتی که آنان را به بیراهه و بدبختی کشاندند، در پست‌ترین و بدترین جای دوزخ جای دهد؛ همچنین اجازه دهد که این گروه را زیر پای خود قرار داده و لگدمال کنند تا آنها را که در دنیا جایگاه و مقامی داشتند، به نحوی خوار و تحقیر کنند.

از این آیه می‌آموزیم:

1. کافران در قیامت می‌کوشند که کفر و گمراهی خود را به گردن دیگران بیندازند و دیگران را عامل گمراهی خود معرفی کنند.
2. عوامل گمراهی و انحراف بشر بسیار است: انسانهای اغواگر و شیاطین گمراه‌کننده.
3. رهبران کفرپیشه و منحرف که در دنیا با سلطه بر دیگران،‌ آنها را به گمراهی می کشانند، در قیامت، پیروانشان آرزو می کنند که آنها را زیر پای خود قرار خواهند.

اکنون به تلاوت آیه 30 از سوره فصلت گوش می‌سپاریم:

«إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّـهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنتُمْ تُوعَدُونَ»

ترجمه این آیه چنین است:

«بی‌گمان کسانی که گفتند: پروردگار ما خداست، سپس [بر این عقیده] استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنها نازل می‌شوند [و می‌گویند:]  نترسید و اندوهگین مباشید و شما را به بهشتی که وعده داده شدید، بشارت باد»

دربرابر کافران و گمراهان که به دنبال هر ندا و دعوتی که آنها را به سوی دنیا و لذات دنیوی بخواند، می‌روند، گروهی از مردم هستند که فقط دعوت پیامبران را اجابت می کنند. آنها تنها به خدای یکتا ایمان می‌آورند و دیگر به هیچ سخن و ندایی توجه نمی‌کنند. آنها می گویند پروردگار ما الله است. آنان بر پای این سخن خود می ایستند و از آن منحرف  نمى شوند. ایمان به قیامت و وعده‌های الهی، در وجود آنها چنان محکم و نیرومند است که به جای وعده‌های زودگذر دنیوی، به وعده‌های قطعی و پایدار خداوند دل می بندند. لذا هیچ عاملی موجب سستی آنها در انجام وظایف دینی نمی‌شود.

البته مدعیان ایمان به خدا بسیارند، ولی در عمل، عده ای استقامت نمی کنند. آنها افرادی سست و ناتوانند که وقتی دربرابر طوفان شهوات قرار می گیرند یا هنگامی که منافعشان به خطر می افتد، همان ایمان ضعیف را نیز از دست می دهند. درواقع  کسانی که بتوانند دربرابر تمایلات نفسانی خود یا درخواستهای نابجای نزدیکان و دوستان بایستند، کم هستند. همچنین افراد کمی هستند که در مقابل تهدیدها و اقدامات دشمن، دچار ضعف و سستی نمی شوند.

به هرحال، سنت خداوند این است که مؤمنان راستین را یاری کند. یکی از راه‌های یاری الهی، نزول فرشتگان بر قلب مؤمنان است که به آنها قوّت قلب و امید را القاء می‌کنند، به گونه‌ای که ترس از دشمن و خطرات آینده از آنان دور می‌شود و نسبت به گذشته، غم و اندوهی به دل راه نمی‌دهند. فرشتگان به چنین افرادی بهشت را بشارت می دهند. 

بدون شک، بشارتهاى فرشتگان الهى در روح و جان انسانهای با ایمان پرتو می افکند، در تندبادهاى سخت زندگى به آنها نیرو مى بخشد و در لغزشگاهها، آنها را ثابت قدم مى گرداند. 

این بدان خاطر  است که در دنیا، از وظایف مؤمنان این بود که نفس را کنترل کرده و به دنبال تمنیات و خواهش‌های سرکش نفسانی نروند، زیرا موجب فساد و تباهی آنها می‌شد. اما در آخرت، خداوند آن محرومیتها و ممنوعیتها را جبران کرده و هرچه را دلشان بخواهد، به آنها عطا می‌کند. زیرا بهشت، جای فساد و تباهی نیست. آنها به میهمانی خداوند بزرگ در بهشت جاویدان راه می یابند. مهمانی ای که میزبانش، خدای بخشنده و مهربان است و میهمانانش انسانهای پاک و بهشتی هستند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. اگر مؤمنان مقاوم در دنیا دوستان کمی دارند، اما فرشتگان دوستان آسمانی آنها هستند که در دنیا و آخرت، آنها را یاری و پشتیبانی می کنند.
2. لذتهای بهشتی، فقط در لذات و تمنیات مادی و جسمانی خلاصه نمی شود، بلکه هرچیزی که برای انسان لذت‌آفرین باشد، در آنجا مهیّاست. بدیهی است که جایگاه خوشیها  و لذات معنوی در نزد بهشتیان، کمتر از لذات مادی نیست.
3. برخورد خداوند با بهشتیان براساس رحمت و مغفرت است و این بیانگر بخشش و لطف بی‌پایان پروردگار نسبت به آنان است.

با پایان یافتن فرصت این برنامه، شما  عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. خدا نگهدار.