ادامه با تفسیر ساده و روان آیات 13 تا 21 سوره طور همراه شما هستیم.

     بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه ­ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

 ابتدا به تلاوت آیات 13 تا 16 از سوره طور گوش فرا می‌دهیم:

«یَوْمَ یُدَعُّونَ إِلى‏ نارِ جَهَنَّمَ دَعًّا»، «هذِهِ النَّارُ الَّتِی کُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُونَ»، «أَ فَسِحْرٌ هذا أَمْ أَنْتُمْ لا تُبْصِرُونَ»، «اصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لا تَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَیْکُمْ إِنَّما تُجْزَوْنَ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«روزى که به سختى به سوى آتش رانده مى‏شوند»، «[به آنان گفته می‌شود:] این همان آتشى است که پیوسته آن را تکذیب مى‏کردید»، «پس آیا این [عذاب هم] جادوست؟ یا شما [درست‏] نمى‏بینید؟»، «در آن وارد شوید و بسوزید! پس صبر کنید یا صبر نکنید، براى شما یکسان است. تنها دربرابر آنچه مى‏کردید، جزا داده مى‏شوید»  

یکی از حربه های مخالفان پیامبران آن بود که معجزات الهی را که به دست پیامبران انجام می شد، سحر و جادو می خواندند و می گفتند: گویا چشمان ما را سحر می کنند و پرده ای بر چشمان ما می اندازند تا به حقیقت کاری را که انجام می دهند، پی نبریم.

قرآن در این آیات می فرماید: وقتی آنها آتش دوزخ را به چشم خود می بینند و سوزندگی آن را حس می کنند، به آنها گفته می شود: آیا این هم سحر و جادوست و چشمان شما به اشتباه آن را آتش می بیند؟

مخالفان پیامبران، از روی عناد و لجبازی به آنها می گفتند که: چه ما را اندرز دهید، یا  ندهید، در ما اثری ندارد و ما به نصیحت های شما توجه نمی کنیم. این آیات می فرماید: در قیامت نیز به آنها گفته می شود: چه بر آتش صبر کنید و چه آه و ناله کنید، تفاوتی نمی کند و هیچ راهی برای رهایی از کیفر ندارید.

از این آیات می‌آموزیم:

1. پیامد لجاجت و سرسختی در برابر حق، عذاب سخت و سنگین است.
2. کیفرهای قیامت، عادلانه است و نتیجه اعمال و رفتار خود انسان است.
3. تحقیر و تمسخر ارزشهای پاک و مقدس دینی، تحقیر و تمسخر روز قیامت را در پی دارد.

اکنون به تلاوت آیات 17 تا 19 از سوره طور گوش می‌سپاریم:

«إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَ نَعِیمٍ»، «فاکِهِینَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ وَ وَقاهُمْ رَبُّهُمْ عَذابَ الْجَحِیمِ»، «کُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِیئاً بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»

ترجمه این آیات چنین است:

«بی‌گمان پرهیزکاران در باغ‏هایی [بهشتی] و نعمتی فراوانند»، «به آنچه پروردگارشان به آنان داده، شاد و مسرورند و پروردگارشان آنان را از عذاب دوزخ مصون داشته است»،

«[به آنان گفته مى‏شود:]  به خاطر اعمالى که انجام مى‏دادید، گوارا بخورید و بیاشامید!»  

یکی از شیوه های تربیتی قرآن، قرار دادن بیم و امید و هشدار و بشارت در کنار یکدیگر است تا هیچکس از رحمت خدا مایوس نگردد و از طرفی امید بیجا نیز در دل کسی ایجاد نشود.

در ادامه آیات قبل که بیانگر کیفر کافران و منکران در دوزخ بود، این آیات، به پاداش پاکان و پرهیزکاران در بهشت اشاره می کند و می فرماید: بهشتیان از دو جهت مسرور و خوشحالند: یکی مواهب و نعمتهای بی شماری که خداوند در اختیار آنها گذارده است و دیگری، لطف و رحمت الهی که موجب شد خطاهای آنان مورد بخشش قرار گیرد و از عذاب دوزخ رهایی یابند.

بهشتیان نیز همچون دوزخیان نتیجه اعمال خود در دنیا را دریافت می کنند. البته شدت و ضعف کیفر و پاداش الهی براساس شدت و ضعف کارهای خوب و بد آنان و آثار آنهاست.

از این آیات می‌آموزیم:

1. کلید بهشت، پاکی و پارسایی و پاکدستی است. اگر تقوا نباشد، حتی ایمان هم به تنهایی کارساز نیست.
2. کسی که در دنیا با تقوا و پرهیزکاری، خود را از کارهای زشت و ناپسند حفظ می کند، خداوند نیز در قیامت او را از آتش دوزخ  محفوظ می دارد.
3. بهشت را به بها دهند نه بهانه. به تعبیر سعدی، شاعر پارسی گوی:

نابرده رنج گنج میسر نمی شود           مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

اکنون به تلاوت آیات 20 و 21  از سوره طور گوش می‌سپاریم:

«مُتَّکِئِینَ عَلى‏ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِینٍ»، «وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإِیمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ کُلُّ امْرِئٍ بِما کَسَبَ رَهِینٌ»

ترجمه این آیات چنین است:

«بر تخت‏هاى ردیف شده تکیه می‌زنند و زیبارویانی سیاه ‌چشم را به همسرى آنان درمى‏آوریم»، «و کسانى که ایمان آوردند و فرزندانشان، در ایمان از آنان پیروى کردند، ما فرزندانشان را به آنان ملحق مى‏کنیم و از [پاداش] عملشان هیچ نمی‌کاهیم. [آرى!]  هرکس در گرو اعمال خویش است»

این آیات به برخی دیگر از الطاف خداوند به بهشتیان اشاره کرده و می فرماید: بهشتیان از نعمت انس و گفتگو با نیکان و پاکان برخوردارند و در مکانهایی مناسب، مجالسی شاد و سرورانگیز دارند.

خداوند برای آنان همسرانی پاک و زیبا مقرّر کرده است؛ برای مردان باایمان، زنان صاحب جمال و برای زنان با ایمان، مردان صاحب کمال که مایه انس و الفت و آرامش یکدیگرند.  چه بسا مردان و زنان با ایمانی که در دنیا سالها در خوبی و خوشی با یکدیگر زندگی کرده اند و در آخرت نیز به همسری یکدیگر در آیند. 

فرزندان با ایمان نیز به والدین خود ملحق می شوند تا خانواده بهشتی کامل گردد و اسباب سُرور و شادی آنان بیش از پیش فراهم شود. البته خداوند از لطف و کرمش کاستی های عمل برخی فرزندان را جبران می کند تا آنها در مرتبه والدین خود قرار گیرند و بتوانند با آنها باشند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. در بهشت نیز، عفت و پاکدامنی رعایت می شود و روابط زن و مرد در چارچوب ازدواج خواهد بود، نه بی بند و باری و ولنگاری.
2. آنان که در دنیا از نگاه ناشایست به نامحرمان چشم می پوشند، در آخرت همسرانی زیبا روی خواهند داشت.
3. ملاک تشکیل خانواده در اسلام، ایمان است؛ لذا در بهشت نیز همسران و فرزندان باایمان در کنار یکدیگر خواهند بود.
4. نیاز به همسر و علاقه به فرزند، در نهاد انسان است؛ در بهشت نیز به این نیاز طبیعی و فطری بشر توجه شده است.

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. خدا نگهدار.