در ادامه با تفسیر ساده و روان آیات 22 تا 31 سوره طور همراه شما هستیم

                                                 بسم الله الرحمن الرحیم

با درود به روان پاک پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله و سلّم و با سلام به حضور شما شنوندگان گرامی، با برنامه­ ای دیگر از "راهی به سوی نور" در خدمت شما هستیم تا با تفسیر آسان و روان آیاتی دیگر از کلام الهی در قرآن کریم آشنا شویم.

 ابتدا به تلاوت آیات 22  تا 24 از سوره طور گوش فرا می‌دهیم:

«وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاکِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا یَشْتَهُونَ»، «یَتَنازَعُونَ فِیها کَأْساً لا لَغْوٌ فِیها وَ لا تَأْثِیمٌ»، «وَ یَطُوفُ عَلَیْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ کَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَکْنُونٌ» 

ترجمه این آیات چنین است:

«و پى‏ درپى از میوه و گوشتی که بخواهند، در اختیارشان می گذاریم»، «آنان در بهشت، جامى پر از شراب را دست به دست می‌دهند که در [نوشیدن] آن نه بیهوده‏گویى است و نه گنهکارى»، «و [براى خدمت به آنان،] پیوسته نوجوانانى گرد آنان مى‏چرخند که همچون مروارید در صدفند»

در برنامه قبل سخن از نعمتهای بهشتیان بود. این آیات در ادامه، به برخی خوردنی ها و نوشیدنی ها اشاره کرده و می فرماید: انواع گوناگون میوه ها در بهشت فراهم است و هر نوع میوه ای را که اهل بهشت تمایل داشته باشند، در اختیار آنهاست، برخلاف دنیا که هر میوه ای در فصلی خاص یا منطقه جغرافیایی خاصی، شرایط تولید آن فراهم است.

افزون بر میوه های متنوع، انواع مواد پروتئینی از گوشت پرندگان هوا و ماهیان دریا و چارپایان صحرا، آنچه را که بهشتیان اراده کنند، در اختیار آنهاست و هیچ محدودیتی برای آنان وجود ندارد.

طبیعی است که در کنار غذا، نوشیدنی نیز لازم است. در بهشت شرابی وجود دارد که بهشتیان آن را دست به دست می کنند و از نوشیدن آن به اوج لذت می رسند؛ بی آنکه مضرّات و آسیب های شراب دنیوی را داشته باشد که موجب مستی و بیهوده گویی می شود و انسان را به گناه و کارهای زشت سوق می دهد.

خدمتگزاران زیبای بهشتی نیز همواره آماده پذیرایی از اهل بهشت هستند و آنچه را اهل بهشت طلب می کنند، بی کم و کاست در اختیار آنها قرار می دهند تا آنها احساس کمبود نکنند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. خوردنی ها و نوشیدنی های بهشتی، متنوع و متعدد و تابع تمایل و خواسته بهشتیان است تا خوردنی ها و نوشیدنی های آنجا را با اشتها میل کنند و چیزی موجب ملال و دلزدگی آنها نشود.
2. آنان که در دنیا، خود را از کارهای لغو و زشت دور نگه می دارند، در قیامت در بهشتی جای می گیرند که اهل آن از چنین ویژگی ای برخوردارند.
3. شراب بهشتی آسیبهای شراب دنیایی را ندارد. نه موجب مستی و گزافه گویی می شود و نه انسان را به سوی کارهای ناروا و گناه آلود می کشاند.

اکنون به تلاوت آیات 25 تا 28 از سوره طور گوش می‌سپاریم:

«وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ یَتَساءَلُونَ»، «قالُوا إِنَّا کُنَّا قَبْلُ فِی أَهْلِنا مُشْفِقِینَ»، «فَمَنَّ اللَّهُ عَلَیْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ»، «إِنَّا کُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِیمُ»

ترجمه این آیات چنین است:

«و به یکدیگر روی کرده، از [حال‏]  هم مى‏پرسند»، «می‌گویند: ما پیش از این [در دنیا] نسبت به خانواده‌ خویش خیرخواه بودیم [و به آنان درمورد عذاب الهی هشدار می دادیم]»، «پس خداوند بر ما منّت نهاد و ما را از عذاب سوزان نگه داشت»، «زیرا ما پیش از این همواره او را مى‏خواندیم. همانا اوست نیکوکار مهربان»

این آیات به گفتگوهای بهشتیان با یکدیگر اشاره کرده و می فرماید: برخی گفت و گوها راجع به گذشته آنان است که در دنیا چه کارهای نیکی انجام داده اند که به موجب آن، خداوند بهشت را نصیب آنها کرده است.

مهمترین پاسخی که به این سؤال داده می شود، شفقت و دلسوزی و نگرانی آنها نسبت به خانواده است. این افراد وظیفه خود را در قبال والدین و همسر و فرزندان به درستی انجام داده و همه تلاش خود را به کار بسته اند تا آنها از مسیر حق منحرف نشوند. آنها نه فقط خود را از گناه حفظ کرده اند، بلکه در تربیت فرزندان نیز بسیار کوشیده اند تا آنها افرادی مؤمن و صالح شوند.

طبیعی است که این توجه و دلسوزی، لطف الهی را به دنبال دارد؛ به خاطر این لطف، خانواده آنها درکنارشان در بهشت جای می گیرند و همگی از آتش دوزخ نجات می یابند.

از این آیات می‌آموزیم:

1. بهشت و دوزخ به دست خود ماست. اعمال و رفتار ما در دنیا، ما را با یکی از این دو سرنوشت در قیامت مواجه می کند.  
2. دغدغه و توجه و دلسوزی نسبت به خانواده، که منجر به تربیت درست فرزندان شود، کلید بهشت است. این خصوصیت هم انسان و هم فرزندان او را اهل بهشت می کند.
3. بهشتیان، بهشت را لطف و منت الهی بر خود می دانند، نه پاداش اعمال اندک خود که قابل مقایسه با نعمتهای بی پایان الهی نیست.

اکنون به تلاوت آیات 29 تا 31  از سوره طور گوش می‌سپاریم:

«فَذَکِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِکاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ»، «أَمْ یَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَیْبَ الْمَنُونِ»، «قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِینَ» 

ترجمه این آیات چنین است:

«پس [ای پیامبر! به مردم] یادآوری کن که به لطف پروردگارت، تو نه کاهن و پیشگویى و نه دیوانه و جنّ‏زده»، «بلکه [کافران] مى‏گویند: او شاعرى است که ما چشم به راه حوادث تلخ برای او و مرگ او هستیم»، «[به آنان] بگو: در انتظار باشید که من نیز با شما از منتظرانم. [شما در انتظار مرگ من و من در انتظار پیروزى بر شما]»

پس از ذکر نعمتهای بهشتی در آیات پیشین، خداوند در این آیات خطاب به پیامبر اکرم می فرماید: این مطالب را همواره به مردم گوشزد کن و قیامت را به یاد آنها بیاور، تا سرگرم شدن به زندگی دنیا آنها را از آخرت غافل نسازد.

البته مشرکان به خاطر بیان این مطالب، پیامبر را کاهن می خواندند و می گفتند او همانند کاهنان که آینده را پیشگویی می کنند، از آینده سخن می گوید و می خواهد مردم را از اسرار غیبی آگاه سازد. به همین جهت با جنّیان مرتبط است و اخبار آینده را از آنان می گیرد.

در حالی که خداوند می فرماید: آگاهی پیامبر از آینده به خاطر وحی الهی و مسئولیت نبوت و رسالت اوست و او اهل کهانت و جن گیری نیست. چنانکه او اهل شعر و شاعری نیست و سخن او کلام خداست، نه تفکرات و تخیلات شخصی او، که با رفتنش دوران او تمام شود و کاهن یا شاعر دیگری جایگزین او شود.

از این آیات می‌آموزیم:

1. مخالفان انبیاء همواره سعی می کردند با نسبتهای ناروایی چون شاعر و کاهن، مردم را از اطراف آنها پراکنده کنند.
2. دشمنان اسلام انتظار داشتند با رحلت پیامبر اکرم، چراغ اسلام خاموش شود، اما اراده خداوند بر این بوده است که این چراغ همواره روشن و پرفروغ باقی بماند. چنانکه امروزه نیز شاهدیم علیرغم همه توطئه ها، اسلام در جهان رو به گسترش است.

با پایان یافتن این برنامه، شما عزیزان را به خدای بزرگ می‌سپاریم و در انتظار دریافت نظرات و پیشنهادهای شما هستیم. خدا نگهدار.      

----------------