خطر از کجا پاکستان را تهدید میکند؟

گزارش رادیو پشتو مورخ 96/07/12

تهیه و تنظیم : عاشق حسین  طوری

بگزارش رادیو پشتو روف کلاسرا خبرنگار و نویسنده معروف پاکستان طی مقاله ای تحت عنوان "خطر از کجا پاکستان را تهدید میکند؟" که در روزنامه دنیا چاپ پاکستانچاپ شده است، می نویسد پروفسور غنی جاوید از دو سال بدینسو مرتب به سناتور طارق چودری، طارق پیرزاده و اینجانب یاداور میشود که پاکستان با سرعت دارد بسوی وضعیتی به پیش می رود که بازگشت از آنجا ناممکن خواهد بود، بگفته کلاسرا این کشور  ضرر بزرگی را متحمل  خواهد شد، اماپرسش این است که آیا نیاز به غیبگو است که باید  بگوید پاکستان با  چه سرنوشتی ممکن روبرو شود؟  این نویسنده پاکستانی می افزاید که اظهارات خواجه آصف وزیر خارجه پاکستان که در امریکا  ایراد کرده بود ، در یک جمع با حضور وی مورد بحث قرار گرفت.من ارگانهایی را مورد تمجید قرار دادم که بالاخره پاکستان را به یک کشور کاملا امنیتی تبدیل کردند.کشوری که صد میلیون از مردم آن زیر خط فقر زندگی می کنند و بدهی آن به 70 الی 80 میلیارد دلار رسیده است و گرانترین قرضهای جهان را دریافت می کند،فساد مالی و اداری آن در اوج خود بسر می برد و بیکاری در آن رو به افزایش است، اینها از نظر هیت حاکمه پاکستانestablishment مهم نیست،   ولی خواجه آصف که واقعیتها بیان کرده، مورد لعن و نفرین قرار می گیرد که چرا گفت نیاز به پایان دادن به بازیگرهای دولتی(اشاره به ارگانهای نظامی ، امنیتی، استخباراتی ) است در حالیکه علیه آنان از امریکا گرفته تا گروه بریکس نیز اعلامیه ها را صادرکرده اند، آیا گاها این مسله مهم مورد دقت قرار گرفته است که پاکستان با  چه مسئله بزرگ دست با گریبان است ؟ و این کشور مامور به چه کاری شده است؟ آیا نیاز است که با کشورهای منطقه وضعیتی شبیه اختلاف داشته باشد؟ هند که هیچ، حتی چین و روسیه و امریکا نیز بگویند که این قشر ازمردم پاکستان (گروههای تروریستی و حامیان داخلی آنان در ارگانهای امنیتی) در جهت اصلاح باید تحت فشار قرار گیرند ولی اینها ( ارگانهای امنیتی) در توجیه، بیانیه هایی را  صادر می کنند مبنی براینکه این گروههای افراطی تولید امریکا در دهه هشتاد برای جنگ با شوروی بودند و بعدا رهایش کردند و می گویند که امریکا از پاکستان استفاده کرد و غیره و غیره

چه کسی نمی داند که این کار را بوتو (ذوالفقار علی بوتو) آغاز کرده بود.آن هنگام دانشجویان از دانشگاه کابل را به پاکستان دعوت کرد و توسط آنان جنگ نیابتی را طراحی کرده بود. آنان(دانشجویان دانشگاه کابل)،نخست در جنگ افغانستان مورد استفاده قرار گرفتند و سپس به رهبران طالبان تبدیل شدند و امروز خیلی با افتخار گفته میشود که پیشنهاد کمک که جیمی کارتر به پاکستان کرده بود، اینقدر کم بود که ژنرال ضیاء الحق  گفت: اینکه اندازه بادام زمینی نیز نیست یعنی خیلی کم است، که امریکا نیز کمک را افزایش داد چهار میلیارد دلار اش کرد، و هرچقدر که به اسکناس های دلار افزود میشد، رقص پاکستان  نیز بیشتر  میشد، ثروتی می آمد که حاکمان داشتند دیوانه می شدند و امروز  امریکا برای چه مورد کنایه قرار می گیرد و گفته میشود که پاکستان جنگ این امریکا را جنگید؟ بنابر گفته نویسنده مقاله، برنامه دخالت پاکستان در افغانستان در زمان بوتو( ذوالفقار علی بوتو) آغاز شده بودو بعدا ژنرال ضیا الحق این قضیه را ادامه داد.بگفته روف کلاسرا، پاکستان، امریکائیها را در این جنگ مورد استفاده قرار داد و متقابلا امریکائیها از پاکستان استفاده کردند چون منافع هر دو کشور یکجا جمع شده بود.پاکستان دخالت خود را اینگونه توجیه می کرد و می گفت شوروی با گرفتن پاکستان می خواهد به آبهای گرم برسد.اکنون سه دهه از این جنگ می گذرد.شوروی بدون آبهای گرم نیز می تواند نیازهای خود را برطرف کند.درحالیکه اصل نیاز به آبهای گرم را کشور چین داشت که اکنون کریدور اقتصادی را براه انداخته است و روسیه هیچوقت نگفت که تا بندر گوادر را می خواهد .این نظامیان تا ده سال به مردم دروغ می گفتند که شوروی می خواهد به آبهای گرم برسد و این دروغی است که اکنون نیز به مردم پاکستان گفته می شود و منت می گذارند و مردم پاکستان را به یک جهان خیالی بردند که مردم نیز یقین پیدا کردند و باورشان شد که کشورش پاکستان با جهان هرکاری بخواهد ، انجام می دهد.هیچکس هیچ غلطی نمی تواند عیله پاکستان بکند .به همین دلیل مردم پاکستان طوفانهای بزرگی که بطرف این کشور دارند می آیند را نمی بینند و یک تاریخ دروغ به مردم پاکستان یاد داده شده است که امروز عادت کرده اند در یک چاه زندگی کنند.وقتی سیاست و راهبردسازان این کشور بجای اینکه معاشرت آزاد و شاد بسازد، یقین دارند که باید آن را با روش دیگر کنترل کنند.دریک هچنین وضعیت گله و شکوه از چه کسی باید کرد؟ جهان می گوید که بازیگران غیر دولتی ( نظامیان) از حاکمیت باید دور شوند ولی دراینجا در سیاست دخیل شده اند.نخست تعدادی از گروههای افراطی را تشکیل دادند و توسط آنان شادی و امنیت را از مردم گرفتند. تا سال 1980 مردم یک مسلک (اشاره به شیعیان) در محرم عزاداری می کردند،مردم مسلک دیگر(سنی) در راه ها به آنان آب و شربت می دادند ولی این هنر این گروههای افراطی، تولید نظامیان بود که امروز آنان علیه یکدیگرند.بگفته روف کلاسره، پاکستان امروز به جنگ جهان از طریق این تروریستها رفته است ولی برخی تحلیلگران و صاحبنظران این کشور می گویند که این نظامیان (ارتش و سازمان استخبارات پاکستان) خطوط دفاعی کشورند، درست است هر کشور ارتش را بعنوان خط دفاعی دارد برای آن مردم پول می دهند و از آن حمایت می کنند ولی خط دفاعی پاکستان دست تنی چند از بازیگران غیر دولتی خود سر است. بعد ازانجام اقدامات تروریستی در کل جهان کریدیت(اعتبار) را نیز می گیرند افخار نیز میکنند، ولی متاسفانه بازهم طلبکار هستند که چرا دنیا آنان را افراطی می داند واینکه امروز داد و فریاد از سوی از سوی این بازیگران غیر دولتی برخواسته است که پاکستان با خطر دشمنان خارجی مواجه است، اینطور نیست بلکه حقیقت امر بگفته روف کلاسر این است که پاکستان با خطرات داخلی روبرو است.